10:58 π.μ.
Πλάι
στον οικονομικό φόβο, το φόβο της ανεργίας, της επιβίωσης προστίθεται και ο
φόβος για την ίδια τη ζωή... και αυτό το μίγμα είναι εκρηκτικό, όπως έδειξαν τα
δραματικά γεγονότα της εβδομάδας που πέρασε.
Η
ασφάλεια στον τόπο εργασίας και κατοικίας δεν είναι το όνειρο του μικροαστού
οικογενειάρχη, αλλά είναι λαϊκό δικαίωμα –και η ασφάλεια αυτή δεν επιτυγχάνεται
με αστυνομικά μέτρα. Δεν μπορεί να μετατραπεί η μισή πόλη σε στρατόπεδο, με
συρματοπλέγματα, φυλάκια ελέγχου και αστυνομικά σκυλιά που θα οσμίζονται τη
μυρωδιά του ξένου. Δεν γίνεται να μην μπορούν τα παιδιά (ελληνόπουλα και μη) να παίξουν
στο δρόμο χωρίς τη συνοδεία των ΜΑΤ.
Οι
αλλοδαποί που κατοικούν σε άθλιες συνθήκες στην Αθήνα δεν είναι η ρίζα του
κακού, αλλά η αναλώσιμη πρώτη ύλη της παραοικονομίας, των κυκλωμάτων των
ναρκωτικών, της πορνείας και του παραεμπορίου από τα οποία κερδίζουν κάποιοι
ξένοι όπως και κάποιοι ντόπιοι προστάτες και συνεργάτες τους. «Είναι πολλά τα
λεφτά, Άρη».
Στην
αγκαλιά της ακροδεξιάς έχει παραδοθεί ένα κομμάτι του πληθυσμού των
«καταραμένων» περιοχών. Παραδόθηκε από φόβο και απελπισία, αλλά και εξαιτίας
της αναιμικής παρουσίας της αριστεράς. Για πολλούς κατοίκους του κέντρου, η
αριστερή καταγγελία του ρατσισμού είναι δείγμα ανέξοδης ευαισθησίας των
«απέξω», αυτών που σχολιάζουν το πρόβλημα χωρίς να το ζουν.
Η
υπόγεια, η συσσωρευμένη οργή για ένα βίο που γίνεται αβίωτος δεν είναι τοπικό
φαινόμενο, όμως τοπική θα είναι η αναπόφευκτη έκρηξή της. Δεν ξέρουμε αν ο
τόπος θα είναι τα γήπεδα ή ο Άγιος Παντελεήμονας ή η 3η Σεπτεμβρίου ή κάτι
άλλο, όμως τα βαθύτερα αίτια δεν θα είναι τοπικά ή ποδοσφαιρικά, ακόμα και αν
φαίνονται σαν τέτοια. Θύματα της φτώχειας και της εκμετάλλευσης είναι οι
αλλοδαποί, θύτες τους γίνονται άλλοι φτωχοί. Και αυτός που μέχρι στιγμής
κερδίζει δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή.
0 Responses to "«Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη»"
Δημοσίευση σχολίου