Tσαλακωμένος ο Στρος-Καν, ατσαλάκωτοι οι αστυνομικοί που τον σέρνουν.

Χθες περίμενα πως κάποιοι θα μιλούσαν για τον τελικό της Eurovision, όμως κανείς δεν είχε διάθεση να ασχοληθεί με τη νίκη του Aζερμπαϊτζάν ή με την έβδομη θέση της Ελλάδας. Αντίθετα, όλοι είχαν κάτι να πουν για την περιπέτεια του κ. Στρος - Καν η οποία φαίνεται ότι τα έχει όλα: και πολιτική και οικονομική και αστυνομική και εργασιακή/ταξική και σεξουαλική και συνωμοσιολογική και φεμινιστική διάσταση. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Αφθονα τα ανέκδοτα, τα λογοπαίγνια, τα (μεταξύ ανδρών) καλαμπουράκια στις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές. Π.χ., με αναφορά στο απαξιωτικό βραχιόλι GPD, που ίσως υποχρεωθεί να φορέσει ο κ. Στρος - Καν, ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «πώς θα πηγαίνει στις συνεδριάσεις του ΔΝΤ; Σαν σκύλος με το βραχιόλι στο πόδι;», αλλά και «κάτω απ’ την κάλτσα θα ’ναι το βραχιόλι, δεν θα φαίνεται». Αρκετοί παρατήρησαν ότι στην Ελλάδα η αστυνομία θα είχε συλλάβει την καμαριέρα και όχι τον κ. Στρος - Καν.

Καθώς δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα φωτογραφία της, η φαντασία των παρουσιαστών οργιάζει: «πύραυλος πρέπει να ’ναι αυτή η γυναίκα», που δεν κολάζει άγιο, αλλά κοτζάμ πρόεδρο του ΔΝΤ.

Πάλι καλά που, μέχρι στιγμής, η είδηση δεν έχει συνοδευτεί από πλάνα της σχετικά πρόσφατης σειράς του ΑΝΤ1 «Φίλα το βάτραχό σου» (καμαριέρα η Σμαράγδα Καρύδη, πολιτικός ο Θοδωρής Αθερίδης) ή της ταινίας «Η καμαριέρα» («Maid in Manhattan») με καμαριέρα την Τζένιφερ Λόπεζ και πολιτικό τον Ρέιφ Φάινς.

Για την Ελλάδα, όπως ειπώθηκε, η ιστορία αυτή «έχει ένα συμβολισμό», «έχει μια σημειολογία». Τα πλάνα είναι εύγλωττα: ένας πανίσχυρος άνδρας, που στον τόπο μας μάλλον είναι περισσότερο μισητός παρά αγαπημένος, οδηγείται στο τμήμα με χειροπέδες, αξύριστος, χωρίς γραβάτα, με πρόσωπο σφιγμένο και με μια σκούρα καπαρντίνα, ενώ οι Αμερικανοί αστυνομικοί που τον συνοδεύουν είναι ντυμένοι στην τρίχα, όλοι με ατσαλάκωτο κοστούμι και γραβάτα. Η χαιρεκακία του τύπου «όλα εδώ πληρώνονται» (ή μάλλον «όλα στο Μανχάταν πληρώνονται») είναι αναπόφευκτη, μόνο που γρήγορα θα εξατμιστεί αφού η πολιτική του ΔΝΤ και της τρόικας υπερβαίνει τα πρόσωπα.

Προσωπικά, δεν χαίρομαι με τη δοκιμασία ή μάλλον με τη δημόσια ταπείνωση του Στρος - Καν. Θα χαιρόμουν αν τον ξεπερνούσε η Ιστορία και όχι επειδή ο ίδιος, βγαίνοντας γυμνός από το μπάνιο, αντίκρισε μια σέξι καμαριέρα και γυάλισε το μάτι του. Εκτός από το ξενοδοχειακό σκάνδαλο (αν αποδειχτεί), σκάνδαλο είναι να ζει μες στη χλιδή ο άνθρωπος -ή μάλλον οι άνθρωποι- που επιβάλλει στους πιο φτωχούς την πιο σκληρή λιτότητα, σκάνδαλο είναι ο άνθρωπος αυτός να διεκδικεί την ηγεσία ενός κόμματος που ονομάζεται σοσιαλιστικό.

Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον μουρντάρη, τον «ατακτούλη» και τον βιαστή. Οι ερωτικές «αταξίες» ή προτιμήσεις είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, ο βιασμός είναι μια ακραία μορφή ταπείνωσης όχι απλώς της γυναίκας, αλλά του ανθρώπου.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 17/5/11)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Ιδέες/πολιτική | 0 comments | edit