7:45 π.μ.
Αλλοι
γράφουν Ιστορία με το αίμα τους και άλλοι με γαμήλιες τούρτες.
Ολη
την εβδομάδα που πέρασε η καρδιά του τηλεοπτικού κόσμου χτυπούσε στο Λονδίνο,
ανάμεσα στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και το αβαείο του Ουεστμίνστερ. Οι γραμμές
αυτές γράφονται πριν από την τέλεση του μυστηρίου και, επομένως, δεν γνωρίζουμε
αν επαληθεύτηκε η πρόβλεψη για τα δύο δισεκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον
κόσμο που θα παρακολουθούσαν τον γάμο του πρίγκιπα Ουίλιαμ και της Κέιτ
Μίντλετον. Πάντως, μέχρι στιγμής όλα δείχνουν ότι ο γάμος αυτός είναι ένα
κορυφαίο μιντιακό (και όχι μόνο) γεγονός.
Εδώ και εβδομάδες στη χώρα
μας, όλες οι λαϊφστυλίστικες και κουτσομπολίστικες εκπομπές ασχολούνται μετά
μανίας με τον πριγκιπικό γάμο, όχι γιατί ο Ελληνας τηλεθεατής δεν έχει άλλη
έγνοια, αλλά γιατί η ενασχόληση αυτή στοιχίζει ελάχιστα. Είναι τόσες πολλές οι
πληροφορίες, τόσο πλούσιο το υλικό που μπορεί κανείς να συγκεντρώσει δωρεάν
μέσω Διαδικτύου, που οι δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να κοπιάσουν ιδιαίτερα. Ακόμα
και αποσπάσματα από άρθρα ελληνικών εφημερίδων παρουσιάστηκαν σαν αυθεντικό
ρεπορτάζ.
Παρακολουθώντας βίντεο από βρετανικά κανάλια,
διαπιστώνει κανείς ότι η χαζοχαρούμενη ελαφρότητα δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά
παγκόσμιο φαινόμενο. Π.χ., την περασμένη Κυριακή, είδαμε στο κεντρικό δελτίο
του Star τη ρεπόρτερ ενός αγγλικού καναλιού, να αγορεύει θρονιασμένη στο πίσω
κάθισμα ενός αυτοκινήτου που διέσχιζε τους δρόμους του Λονδίνου ώστε να
αντιληφθούμε τη διαδρομή της γαμήλιας πομπής. «Είναι μια στιγμή που γράφει ιστορία», λέει με επίσημο ύφος η ξένη
δημοσιογράφος. Την ίδια ημέρα, όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία μιλούν για την
κλιμάκωση της κρατικής βίας στη Συρία, για την ανθρωποσφαγή στη Λιβύη. Φαίνεται
ότι άλλοι γράφουν Ιστορία με το αίμα τους και άλλοι με πολυώροφες γαμήλιες
τούρτες.
Δύο
διακεκριμένοι επαγγελματίες της ενημέρωσης, ο Ελληνοαμερικανός φωτορεπόρτερ
Κρις Χόνδρος και ο ντοκιμενταρίστας Τζιμ Χέδερινγκτον, σκοτώθηκαν τη Μεγάλη
Εβδομάδα στη Μισράτα την ώρα του καθήκοντος. Το γεγονός αυτό δείχνει πόσο
ακριβή είναι η αλήθεια ή μάλλον η αναζήτηση της αλήθειας και πόσο εύκολη είναι
η αναπαραγωγή της επίσημης αλήθειας –γιατί αυτό συμβαίνει με τα περισσότερα
ρεπορτάζ για τον πριγκιπικό γάμο τα οποία δεν στηρίζονται σε πρωτογενή έρευνα.
Εύκολο είναι να σχολιάζουμε, είτε αρνητικά είτε θετικά, το «γάμο της
δεκαετίας», όμως πολύ πιο δύσκολη και επικίνδυνη είναι η δουλειά των πολεμικών
ανταποκριτών, των φωτογράφων και των εικονοληπτών που μας μεταδίδουν
πληροφορίες και εικόνες από πρώτο χέρι. Και είναι αυτονόητο ότι νιώθουμε
περήφανοι για κάποιους συμπατριώτες μας που κάνουν επιτόπιο ρεπορτάζ στις
εμπόλεμες ζώνες.
Κάποτε
οι γάμοι μεταξύ των γόνων των ευρωπαϊκών βασιλικών οίκων δεν ήταν απλώς
γραφικές ή φαντασμαγορικές εκδηλώσεις, αλλά συχνά είχαν και γεωπολιτική,
θρησκευτική και οικονομική σημασία. Αντί για ανούσιες φλυαρίες για το πώς «ο
Ουίλιαμ γνώρισε την Κέιτ», αντί για την επιστράτευση αστρολόγων και
φυσιογνωμιστών, που μας λένε πόσο ταιριαστό είναι το ζευγάρι, θα μπορούσαν τα
κανάλια να αναφερθούν σε κάποιους πριγκιπικούς και βασιλικούς γάμους οι οποίοι
είναι ένα μικρό κομμάτι της Ιστορίας είτε του Βυζαντίου, είτε της Ευρώπης, είτε
της νεότερης Ελλάδας. Γάμοι που χαράχτηκαν στο συλλογικό υποσυνείδητο πολλών
λαών, γάμοι που ενέπνευσαν λογοτεχνικά έργα... όμως στην εποχή της κρίσης, τα
περισσότερα κανάλια προτιμούν ό,τι πιο εύπεπτο, ό,τι πιο ετοιματζίδικο, ό,τι
θυμίζει ριάλιτι.
0 Responses to "Ο γάμος που λάτρεψαν τα κανάλια"
Δημοσίευση σχολίου