Κάθε άλλο παρά Σταχτοπούτα είναι η Κέιτ Μίντλετον, όμως οι πριγκίπισσες Ευγενία και Βεατρίκη, που δεν θα τις λέγαμε και καλλονές, θυμίζουν τις δύο αδελφές της ηρωίδας του παραμυθιού.

Ολα τα ελληνικά κανάλια ασχολήθηκαν με τον πριγκιπικό γάμο και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αφού το ΒΒC πρόσφερε εικόνες διαρκούς ροής (live stream). Δεν συνέβη όμως το ίδιο με τα ΜΜΕ άλλων χωρών, αφού την προηγούμενη εβδομάδα συγκεντρώθηκαν στο Λονδίνο 8.500 δημοσιογράφοι (μόνο το CNN έστειλε 125). Η βρετανική πρωτεύουσα έγινε ο ομφαλός της δημοσιογραφικής γης, το παγκόσμιο κέντρο της ενημέρωσης ή μάλλον της ψυχαγωγίας, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις η τηλεοπτική αφήγηση ξετυλίχτηκε με όρους lifestyle ή «ζαμπουνόπερας», όπως παρατήρησε ένας φίλος.

Σύμφωνοι, ο γάμος αυτός ήταν είδηση παγκοσμίου ενδιαφέροντος, όμως δεν ήταν και η Μητέρα Ολων των Ειδήσεων, ούτε η Μητέρα Ολων των Παραμυθιών. Η οικογένεια της πρώην Κέιτ Μίντλετον και νυν δούκισσας του Κέμπριτζ ανήκει στο 0,5% των πλουσιότερων Βρετανών και, επομένως, ο πρίγκιπας δεν παντρεύτηκε τη Σταχτοπούτα. Οι υπερβολές στη μετάδοση του γάμου ή μάλλον στον σχολιασμό του ήταν αναμενόμενες, όμως αυτές δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Οταν έγκριτες βρετανικές εφημερίδες μιλούν για «γάμο του αιώνα» και για «νυφικό του αιώνα», πώς να μείνουμε εμείς οι Ελληνες πίσω; Οταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δείχνει στην κάμερα του Sky News το σημείο του πεζοδρομίου απέναντι από το Μπάκιγχαμ όπου ο ίδιος είχε διανυκτερεύσει το 1981, την παραμονή του γάμου του πρίγκιπα Καρόλου με την Νταϊάνα, ώστε να δει με τα ίδια του μάτια τη γαμήλια πομπή, είναι φυσικό κάποιοι να υποστηρίζουν ότι ένα φιλί γράφει ιστορία.

Η λάμψη του γάμου κατάπιε την εργατική (ή μάλλον την άνεργη) Πρωτομαγιά. Τα κυριακάτικα δελτία αρκέστηκαν στις πληκτικές δηλώσεις των αρχηγών των κομμάτων και στα σύντομα ρεπορτάζ από τις συγκεντρώσεις. Στις λιγοστές εξαιρέσεις ανήκουν η συζήτηση στα «Καθημερινά» (ΕΤ3) με τον Τάσο Ψαρρά, που σκηνοθέτησε την ταινία «“Μάης” 36». Και όμως, σήμερα η εργασία (για την ακρίβεια, η απουσία ή η ανασφάλεια της εργασίας) παίζει καθοριστικό ρόλο στη συνείδηση και στην καθημερινή μας ζωή. Πριν από 125 χρόνια οι εργάτες του Σικάγου ξεσηκώθηκαν για το 8ωρο, όμως σήμερα πολλοί αναγκάζονται να τα βγάλουν πέρα με το τετράωρο ή με την εκ περιτροπής εργασία ή με το 10ωρο και το 12ωρο, αρκεί να υπάρχει δουλειά. Κάτι αλλάζει και αυτό το κάτι υπερβαίνει την επικαιρότητα και συνήθως απουσιάζει από τους τηλεοπτικούς δέκτες μας.

Η εργασία δεν έχει λάμψη, όμως ένας πριγκιπικός γάμος έχει, ιδίως στους δύσκολους και όχι στους χορτασμένους καιρούς. Ο γάμος της Παρασκευής έγινε μια δημόσια υπόθεση με πλανητικές διαστάσεις, μια Μεγάλη Μιντιακή Χίμαιρα. Οι λαοί έχουν ανάγκη το όνειρο, είπαν πολλοί. Μόνο που τα ΜΜΕ μάς μπούκωσαν, μας λίγωσαν με τα όνειρα των άλλων, με τα εξευγενισμένα προϊόντα μιας βιομηχανίας ονείρων. Οταν τα δικά μας όνειρα φτωχαίνουν, καταφεύγουμε στα ξένα, σε αυτά που άλλοι έχουν σκηνοθετήσει.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 3/5/11)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Σελέμπριτις | 0 comments | edit