11:01 π.μ.
Aπόψε δεν θα ζήσουμε μια αθηναϊκή Νύχτα των
Κρυστάλλων. Απόψε μας περιμένει μια νύχτα ειρήνης, συμφιλίωσης των λαών, μια
νύχτα κρυστάλλινων φωνών και πλαστικών τραγουδιών που μιλούν γι’ αγάπη, φιλία
και οικολογία.
Απόψε είναι η μεγάλη βραδιά της Εurovision, που υποτίθεται ότι
φέρνει πιο κοντά τους λαούς της Ευρώπης… όχι όμως και τους λαούς που έρχονται
στον τόπο μας από τα βάθη της Ασίας ή από τη βόρεια και κεντρική Αφρική. Αυτοί
είναι εκτός Eurovision, εκτός γιορτής. Οικογένειες και φιλικές παρέες θα
μαζευτούν απόψε γύρω από την τηλεόραση κι εμείς θα μετρήσουμε τα points μας,
τους φίλους και τους εχθρούς του «Watch my dance», όμως πολλές σκιές βαραίνουν
το φετινό σόου. Οχι μόνο το χρέος και οι περικοπές, αλλά το μίσος, το έγκλημα,
ο ρατσισμός, ο φόβος, η βία η αόμματη, αλλά και η βία με μάτι γερακιού, που
ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας ή πολιορκούν το οικιακό μας κάστρο. Η
αποψινή μετάδοση φέρνει πιο κοντά αυτούς που ήδη βρίσκονται κοντά, όμως περνά
ξώφαλτσα και αφήνει αδιάφορους εκείνους που ζουν στην κόψη του ξυραφιού, τόσο
τους Ελληνες όσο και τους μετανάστες που κατοικούν στο γκέτο του κέντρου. Η
λάιτ σοβαρότητα χαρακτήριζε τον πρώτο γύρο της φετινής Εurovision, καθώς η
κρίση περιόρισε τον χαζοχαρούμενο παροξυσμό άλλων εποχών. Λιγότερες ήταν οι
καρναβαλίστικες πινελιές, τα φτερά και τα πούπουλα, τα πέπλα και οι πολεμικοί
πέλεκεις. Ωστόσο, δεν έλειψαν τα δείγματα φαντασμαγορικής βουλιμίας, η επίδειξη
χορευτικής δεξιοτεχνίας, τα κραυγαλέα φωτιστικά εφέ, οι φωτιές, τα χάι-τεκ
μπιχλιμπίδια.
Η ελληνική συμμετοχή, όπως ακούσαμε, συνδυάζει τον
ιωνικό ρυθμό του σκηνικού με τον δωρικό ύφος του τραγουδιού. Τα άφθονα ιωνικά
κιονόκρανα, που έστεφαν κίονες ακανόνιστα φυτρωμένους, τα είδαμε στη
γιγαντοοθόνη του φόντου, όμως τον δωρικό ρυθμό δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε.
Ηταν τα μαύρα σακάκια με την κόκκινη φόδρα, τα οποία οι χορευτές, μες στο
διονυσιακό τους πάθος, τα έβγαλαν και τα εξακόντισαν στην πίστα; Hταν οι
ακροβατικές φιγούρες, τα αυτο-κεφαλοκλειδώματα, οι βουτιές και οι κωλοτούμπες;
Ηταν το χοροπηδηχτό ζεϊμπέκικο;
Zoύμε στην εποχή του «πειραγμένου». Το αυθεντικό, το ακέραιο, το έχουμε
χορτάσει. Θέλουμε πειραγμένη ελληνική κουζίνα, πειραγμένα τραγούδια, πειραγμένο
ζεϊμπέκικο. Στο σχολείο είχαμε μάθει ότι η λιτότητα είναι το κύριο
χαρακτηριστικό του δωρικού ρυθμού, όμως στο ελληνοαμερικανικό τραγούδι που
στείλαμε στη Eurovision κυριαρχούσε ο στόμφος, η αγωνιώδης προσπάθεια να
εντυπωσιάσουμε τους Ευρωπαίους με τους πειραγμένους νεο-παραδοσιακούς Ζορμπάδες
μας. Τι να πούμε; Καλή τύχη ή μάλλον good luck, κ. Γιώρκα Λούκα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 14/5/2011)
0 Responses to "H Εurovision μάς φέρνει πιο κοντά;"
Δημοσίευση σχολίου