Aκλαφτοι, αόρατοι, ατραγούδιστοι έφυγαν από τη ζωή πάνω από 1.400 άνθρωποι, όπως αποκάλυψε αυτή την εβδομάδα ο επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, Τόμας Χάμαρμπεργκ. Όλοι τους Αφρικανοί πρόσφυγες που γύρευαν να φτάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές, όλοι τους παράπλευρες απώλειες του πολέμου στη Λιβύη. Τους έφαγαν τα μαύρα τα ψάρια και το αλμυρό νερό ενώ νατοϊκά αεροπλάνα και ελικόπτερα πετούσαν αδιάφορα από πάνω τους και πλάι τους σκάφη πολεμικά έπλεαν αγέρωχα. Στην ατζέντα της πολεμικής επέμβασης στη Λιβύη δεν υπάρχει παράγραφος για τις βαρκούλες που χάνονται ενώ καράβια και συμφέροντα αρμενίζουν.

            Στη θάλασσα χάνονται ζωές, αλλά και στις ευρωπαϊκές στεριές οι άνθρωποι αργοπεθαίνουν. Όχι όλοι, αλλά εκείνοι που το νεοφιλελεύθερο δόγμα, μετά ή άνευ μνημονίων, έχει καταδικάσει στο χρέος, στην ανεργία, στην απόγνωση. Είναι οι πλεονάζοντες άνθρωποι,  τα ζωντανά σκουπίδια που δεν έχουν θέση στην παραγωγή και στην κανονική ζωή, αλλά η θέση τους είναι στη μεγάλη και διάχυτη κοινωνική χωματερή. Στα απορρίμματα αυτά δεν ανήκουν μόνο οι μετανάστες, με ή χωρίς χαρτιά, αλλά οι νέοι, οι μεσήλικες που χάνουν τη δουλειά τους, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι μισθωτοί τους οποίους θα γδάρουν οι νέοι φόροι.

            Στις «ευάλωτες ομάδες» δεν ανήκουν μόνο οι κραυγαλέα εξαθλιωμένοι, αλλά και η πλειονότητα του πληθυσμού που βλέπει την εξαθλίωση του πολύ κοντινού μέλλοντος. Μια εξαθλίωση που το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα  έρχεται να επιταχύνει –και αυτό είναι το μήνυμα των πλατειών.

            Γι’ αυτό ό,τι έχουν να κάνουν οι δήμιοι θα πρέπει να το κάνουν όσο πιο σύντομα γίνεται, γι’ αυτό το καλοκαίρι του 2011 θα είναι το πιο κρίσιμο της μεταπολίτευσης. Και γι’ αυτό το λόγο το δικό τους «τέλος της μεταπολίτευσης» δεν είναι απλώς η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, αλλά η κατάργηση όλων των δημοκρατικών, κοινωνικών και εργατικών κατακτήσεων των τελευταίων δεκαετιών. Είναι το νέο βασίλειο του οικονομικού και εργασιακού τρόμου, τον οποίο, όποτε χρειάζεται, θα συμπληρώνει και η ωμή καταστολή. Γι’ αυτό και οι νεκροί της Μεσογείου είναι τα δικά μας θύματα, γιατί κι εμείς με παρόμοια καρυδότσουφλα προσπαθούμε να διαβούμε τη μανιασμένη θάλασσα της κρίσης.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 12-6-2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Μετανάστες/ρατσισμός, Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit