8:34 μ.μ.
Η Βάλμη της Ηλείας είναι ένα πολύπαθο χωριό. Από εδώ
κοντά ξεκίνησαν οι μεγάλες πυρκαγιές του 2007 και οι κάτοικοι είδαν το βιος
τους να χάνεται: λιοστάσια, αμπέλια, καλλιέργειες, ζώα. Το 2008 ήρθε ο μεγάλος
σεισμός που προξένησε βαριές βλάβες στα σπίτια. Οι κάτοικοι, γεωργοί και
κτηνοτρόφοι, ζουν με ό,τι τους δίνει η γη και πολλοί είναι καταχρεωμένοι σε
τράπεζες, καθώς πήραν δάνεια για να επισκευάσουν τα σπίτια τους.
Στο χωριό ζει μια οικογένεια που το μισό σπίτι της
έγινε ακατοίκητο ύστερα από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στις αρχές του 2011. Τότε η
μητέρα, η 29χρονη Μαρία, έξι μηνών έγκυος, σάλταρε από το παράθυρο μες στο
φλεγόμενο σπίτι και έβγαλε έξω τα τρία από τα εννέα παιδιά της (τα μεγαλύτερα
έλειπαν στο χωράφι, μαζί με τον πατέρα).
Αιτία της φωτιάς ήταν ένα βραχυκύκλωμα στη συσκευή της
τηλεόρασης, όμως η τηλεόραση που τους είχε κάψει ήρθε ύστερα από λίγους μήνες
να τους σώσει, να επισκευάσει το καμένο τμήμα του σπιτιού, να ανακαινίσει και
να επεκτείνει το γερό και να τους χαρίσει καινούργια έπιπλα, κουφώματα,
συσκευές. Στο μεταξύ γεννήθηκε και το δέκατο παιδί, ένα γαλανομάτικο αγοράκι.
Αυτή ήταν η τελευταία αποστολή της εκπομπής «Με το δεξί» του ΑΝΤ1 για τη φετινή
σεζόν.
Οι άνθρωποι ήταν και είναι φτωχοί νοικοκυραίοι, αλλά
όχι τρωγλοδύτες. Και δεν κατοικούσαν «εφτά νομά σ’ ένα δωμά», αλλά 15 άνθρωποι
σε δύο δωμάτια, αφού η οικογένεια ζει μαζί με τους γονείς της μητέρας και μια
προγιαγιά. Στρωματσάδα, μεγάλες οικονομικές δυσκολίες αφού το επίδομα
πολυτέκνου φτάνει μόνο για το γάλα των παιδιών. Δυο-τρία πλυντήρια την ημέρα,
ατέλειωτες μπουγάδες, βουνά από ρούχα για σιδέρωμα και μεσημέρι βράδυ φαγητό
για 14 στόματα (το μωρό θηλάζει).
Η σκηνοθεσία υπογράμμισε τις καθημερινές δυσκολίες,
αλλά χωρίς μιζέρια. Υπογράμμισε και την ευγνωμοσύνη προς το κανάλι-ευεργέτη,
αλλά και τη χαρά των παιδιών, των γονιών και των παππούδων. Τηλεοπτικό και
σκηνοθετημένο το όνειρο, τίγκα στην τοποθέτηση/διαφήμιση προϊόντων το
επεισόδιο, όμως αυτοί που δεν ζουν πια σαν πρόσφυγες είναι άνθρωποι αληθινοί
και μοιραζόμαστε τη χαρά τους.
Ούτε η τηλεφιλανθρωπία, ούτε οι εκπομπές makeover μού αρέσουν σαν
τηλεοπτικό είδος, για λόγους που δεν έχει νόημα τώρα να αναπτύξω. Ούτε ο τζόγος
και τα λαχεία μού αρέσουν, όμως κάθε φορά που μαθαίνουμε ότι κληρώθηκε ένα
μεγάλο ποσό, χαιρόμαστε στιγμιαία όταν ο νικητής είναι κάποιος που έχει
πραγματικά ανάγκη. Ετσι και τώρα. Και σιδερένια να έχει κανείς καρδιά, δεν
μπορεί να μη συγκινηθεί με την αξιοπρέπεια των γονιών, με την έκρηξη χαράς των
παιδιών, με τα δάκρυα των γερόντων. Η τηλεοπτική πρόνοια έρχεται να καλύψει την
προκλητική απουσία κοινωνικής πρόνοιας... κι εδώ τη συγκίνηση διαδέχονται η
ντροπή και η οργή, ιδίως όταν αναλογιζόμαστε τις παλιές επίσημες υποσχέσεις
περί πρότυπης ανάπτυξης της πυρόπληκτης Ηλείας.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 9/6/2011)
0 Responses to "Όνειρο στη Βάλμη"
Δημοσίευση σχολίου