Άλλο ένα όπλο μαζικής καταστροφής χρησιμοποίησαν  οι "νεογκοτζαμάνηδες" (σύμφωνα με την κυβέρνηση) κατά των λαϊκών αγωνιστών: το λέιζερ χειρός.

Χθες λέγαμε ότι είδηση πλέον δεν θα είναι το ποιος υπουργός ή βουλευτής έγινε αντικείμενο δημόσιας αποδοκιμασίας, αλλά το ποιος ΔΕΝ έγινε. Είδηση πια δεν είναι ο τόπος, ο στόχος, η μορφή και η ένταση της αποδοκιμασίας αλλά ο πολλαπλασιασμός των αποδοκιμασιών και, κυρίως, η ταχύτητα με την οποία οι αποδοκιμάζοντες γίνονται, από λίγες δεκάδες, εκατοντάδες.

             Η κυβέρνηση είναι απομονωμένη και πολιορκημένη, όχι όμως από αυτούς που γιουχάρουν τα μέλη της, αλλά από την πλειονότητα του λαού. Οι κυβερνώντες νιώθουν πια ασφαλείς μόνο μέσα στα τηλεοπτικά στούντιο ή στα πολυτελή ξενοδοχεία ή σε περιτειχισμένες κατοικίες-φρούρια. Οι ίδιοι κατάφεραν να γίνουν ανεπιθύμητοι και, αναγκαστικά, πρέπει να μάθουν να ζουν στο βελούδινο γκέτο της εξουσίας τους, η οποία φέρει ημερομηνία λήξης. Ο δρόμος, η πλατεία, ο δημόσιος χώρος δεν είναι πια γι’ αυτούς, όχι γιατί τους έχουν στοχοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και τα «ακραία στοιχεία», αλλά γιατί οι ίδιοι έχουν καθηλώσει το λαό στο γκέτο της φτώχειας, της ανασφάλειας, της απελπισίας. Αυτοί είναι οι επιδρομείς, αυτοί λεηλατούν το λαϊκό εισόδημα και ο λαός νιώθει γι’ αυτούς το ίδιο μίσος που ένιωθαν οι κολίγοι για τους φοροεισπράκτορες του Μεσαίωνα.

            Ο βαθύς λαός ξυπνά και, όπως διδάσκει η Ιστορία, η αφύπνισή του μπορεί να πάρει και απρόβλεπτες μορφές τις οποίες καμία οργανωμένη πολιτική δύναμη δεν μπορεί ούτε να υπαγορεύσει ούτε να ελέγξει. Πέρα από τη γραφικότητα ή και την καταδικαστέα αγριότητα κάποιων μορφών αποδοκιμασίας, όπως ήταν ο τραυματισμός του Κ. Χατζηδάκη, οι εκδηλώσεις αυτές φανερώνουν το αβυσσαλέο χάσμα που χωρίζει τους ηγεμόνες από τους υπηκόους τους. Ίσως θα πρέπει γύρω από τη Βουλή να υψωθεί ένας ηλεκτροφόρος φράχτης σαν και αυτός του Έβρου για την απώθηση του εχθρού λαού ή να κατασκευαστούν οχυρωματικά έργα, π.χ., θηριώδεις ζαρντινιέρες από μπετόν αρμέ, σαν αυτές που προστατεύουν την αμερικανική πρεσβεία.

            Οι κινέζοι αυτοκράτορες ζούσαν στην Απαγορευμένη Πόλη, όπου βαριά τείχη και δεκάδες χιλιάδες φρουροί τούς προστάτευαν από το λαό. Σήμερα κυβέρνηση και οι προστάτες της επιβάλλουν στο λαό ένα μέλλον όπου απαγορεύεται η ζωή και επιτρέπεται μόνο η καταχρεωμένη επιβίωση.

(ΠΡΙΝ, 'Το τέλος της αγοράς", 5-6-2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Κινήματα/Κινητοποιήσεις | 0 comments | edit