2:28 π.μ.
Η ίδια ιστορία αντιγραμμένη, χρόνια τώρα. Ξηλωμένα
μάρμαρα, μολότοφ, κουκουλοφόροι με ημιστρατιωτική εξάρτυση, που φέρουν στην
πλάτη τον γυλιό με τα πολεμοφόδια. Και από την άλλη, διμοιρίες των ΜΑΤ, οβίδες
κρότου - λάμψης και «φισουνιές».
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν διαδηλώσει
ειρηνικά τον τελευταίο μήνα στην πλατεία Συντάγματος, αλλά λίγοι απόντες από
αυτόν τον αγώνα έρχονται εφοδιασμένοι με στυλιάρια, βαριοπούλες και μολότοφ για
να αφήσουν το δικό τους σκοτεινό αποτύπωμα και, φυσικά, να δώσουν στην
αστυνομία την αφορμή να επέμβει, να διαλύσει το άοπλο πλήθος των διαδηλωτών.
Ενα πεδίο μάχης με μεταβαλλόμενα όρια αντίκριζαν όσοι
χθες το απόγευμα παρακολουθούσαν τις έκτακτες συνδέσεις των καναλιών με το
Σύνταγμα ή τα livestreams στο Διαδίκτυο. Λήψεις πανοραμικές, αρχοντικές,
παρμένες από τα φιλόξενα μπαλκόνια των ξενοδοχείων. Οι λέξεις που ακούγονται
πιο συχνά είναι η «τεταμένη ατμόσφαιρα» και η «ένταση». Ενταση που μεταφέρεται
από τον έναν δρόμο στον άλλον, από τη μία γωνία στην άλλη, ενώ, σύμφωνα με ένα
ρεπόρτερ, «ανά τακτά χρονικά διαστήματα η ένταση αναζωπυρώνεται».
Οι «Αγανακτισμένοι» της πλατείας, που προσπαθούν να
παραμείνουν εκεί και να διατηρήσουν τον ειρηνικό χαρακτήρα της διαμαρτυρίας
τους, είναι απόντες από τις οθόνες μας. Από την ηχητική εγκατάσταση ακούγονται
ριζίτικα, μαθαίνουμε, όμως η μουσική δεν φτάνει στα αυτιά μας. Ο μουσικός
Στάθης Δρογώσης, που θα πάρει μέρος στην προγραμματισμένη συναυλία της
πλατείας, επικοινωνεί τηλεφωνικά με την εκπομπή «Life» του ΣΚΑΪ και λέει: «Τώρα
παίζουμε λύρα, τραγουδάμε, χορεύουμε, όμως μας έχουν πνίξει τα χημικά». Ο ίδιος
κάνει έκκληση για ψυχραιμία, ζητεί να πάψει η ρίψη χημικών και, τέλος, ζητεί
από τους δημοσιογράφους να μην κάνουν ρεπορτάζ μπαλκονιού, αλλά να «κατεβούν
στην πλατεία». Ωστόσο, η εκπομπή ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στα
γεγονότα της πλατείας, ενώ η Εύα Αντωνοπούλου, παρουσιάστρια της εκπομπής,
επισημαίνει ότι αρκετοί δημοσιογράφοι του καναλιού μεταδίδουν πληροφορίες από
το έδαφος, όχι από ψηλά - κι έχει δίκιο.
Δεν έχει ξανασυμβεί νέοι άνθρωποι να χορεύουν και να
τραγουδούν με μάτια που τσούζουν, δακρύζουν και πονούν- ή μάλλον το ίδιο συνέβη
και την περασμένη Τετάρτη-, όμως το γεγονός πέρασε σχετικά απαρατήρητο.
Τα ψηλά δέντρα με το πυκνό φύλλωμα κρύβουν από τις
υπερυψωμένες κάμερες το κέντρο της πλατείας. Κρύβουν τον λυράρη και τους
τυμπανιστές. Δεν ξέρουμε, δεν βλέπουμε το τι συμβαίνει εκεί, όμως αυτό που
συμβαίνει θα σημαδέψει τη ζωή πολλών. Τώρα είναι Τρίτη και βραδιάζει. Ο, τι και
αν συμβεί απόψε και αύριο, όποια γνώμη και αν έχει κανείς για το κίνημα των
«Αγανακτισμένων», η πλατεία έχει χωρίσει τη ζωή πολλών σε ένα γνωστό «πριν» και
σε ένα «μετά» που δεν θα μοιάζει με το χθες.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 29-6-11)
0 Responses to "Η ίδια ιστορία αντιγραμμένη"
Δημοσίευση σχολίου