Πρώτο θέμα στα κυριακάτικα δελτία ήταν οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και στις πλατείες πολλών ελληνικών πόλεων. Το παλιρροϊκό κύμα της αγανάκτησης πιτσίλισε τα τηλεοπτικά στούντιο, αφού αρκετοί ρεπόρτερ, που μέχρι χθες ήταν σχετικά συγκρατημένοι, περιέγραφαν με ενθουσιασμό την αθηναϊκή συγκέντρωση, χαρακτηρίζοντάς τη «μεγαλειώδη» ή τη «μεγαλύτερη της μεταπολίτευσης» ή παρομοιάζοντάς τη με τις μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του ’80. Εκτός από τις απευθείας ανταποκρίσεις, προβλήθηκαν και σύντομες, μονταρισμένες δηλώσεις διαδηλωτών που είχαν φτάσει από νωρίς το απόγευμα στο Σύνταγμα, όταν οι δρόμοι δεν είχαν ακόμα κορεστεί. Μπορεί οι λεγόμενοι «απλοί άνθρωποι» (αν και κανένας μας δεν είναι πιο σύνθετος από τον άλλο), να μην έχουν συγκεκριμένη πρόταση να διατυπώσουν, όμως συγκεκριμένα είναι τα βάσανά τους: πολυμελείς οικογένειες με μάνα και πατέρα στην ανεργία, γονείς με άνεργους γιους και κόρες, μικροεπαγγελματίες που καταστράφηκαν, νέοι που βολοδέρνουν ανάμεσα στην ανεργία και την υποαπασχόληση, βάσανα που κανένα Face Book δεν τα χωράει. Τα κοντινά πλάνα μπορεί να μην είναι τόσο εντυπωσιακά όσο οι πανοραμικές λήψεις, όμως δείχνουν την ομορφιά του ανθρώπινου προσώπου. Οχι τρέντι φατσούλες, αλλά πρόσωπα της αληθινής ζωής. Και οι άνθρωποι που απαθανάτισε η κάμερα, παρά τις κραυγαλέες αλλά χωρικά περιορισμένες ποδοσφαιρικού τύπου εξάρσεις, δεν ήταν σκυφτοί και απελπισμένοι, ούτε αυτάρεσκα χαρούμενοι. Δεν ήταν «λαϊκοί αγωνιστές» με τη βούλα, αλλά λαϊκοί άνθρωποι που ήθελαν να αγωνιστούν. Πρόσωπα γυρεύω και πρόσωπα δεν βρίσκω στο επίσημο βίντεο, διάρκειας περίπου δύο λεπτών, για τους 20 μήνες διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Μόνο σκίτσα, μόνο συνθήματα, μόνο επιτεύγματα που συνοψίζονται σε λίγες λέξεις (π.χ., «ψηφιακό σχολείο»). Εδώ τα πρόσωπα απουσιάζουν, σε αντίθεση με τα προεκλογικά σποτάκια άλλων εποχών («Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα αποφασισμένα…»). Μαζί με τα πρόσωπα, απουσιάζουν και λέξεις όπως ανεργία, λαϊκό εισόδημα, νέοι φόροι, περικοπές, σοσιαλισμός. Καμαρωτές όμως, σαν πρωταγωνίστριες σε χολιγουντιανή ταινία, ποζάρουν οι λέξεις «πρωτόγνωρος μηχανισμός στήριξης» και ο αριθμός 110 (δισ. ευρώ). Περιπετειώδης είναι η ιστορία των χαμένων και επανεμφανισθέντων σχολίων των επισκεπτών των «20 μηνών» στο Διαδίκτυο, όμως αυτές οι λεπτομέρειες είναι άλλων στηλών υπόθεση. Το βίντεο είναι παγερά κομψό, με μοντέρνα γραφικά: μια διαδοχή από κάρτες που απαριθμούν επιτυχίες με λευκά γράμματα, κυρίως σε μπλε και πράσινο φόντο. Μαύρο ή γκρίζο ούτε για δείγμα. Κάθε φράση αποπνέει αισιοδοξία, σε αντίθεση με την κατήφεια της πραγματικής ζωής. Θα μπορούσε να πει κανείς, παραφράζοντας την πασίγνωστη φράση του παππού του κ. πρωθυπουργού, ότι όταν τα βίντεο ευημερούν, οι άνθρωποι δυστυχούν… λάθος, πλέουν σε πελάγη εικονικής ευτυχίας. (KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 7/6/11)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Κινήματα/Κινητοποιήσεις | 0 comments | edit