Η πλατεία τραγουδά ακόμα

11:43 π.μ.



Σχεδόν 40 χρόνια πέρασαν από τότε που το σύνθημα «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» δονούσε τους δρόμους της Αθήνας. Κι εκεί που το θεωρούσαμε κειμήλιο ενός ηρωικού παρελθόντος, κι εκεί που πολλοί έλεγαν ότι οι ξεσηκωμένες πλατείες της Ελλάδας αναζητούν το σύνθημά τους, ότι το κίνημα των Αγανακτισμένων είναι αβάφτιστο και αχρωμάτιστο, το παλιό σύνθημα επιστρέφει με την προσθήκη «η χούντα δεν τελείωσε το ‘73». Βέβαια, το χουντικό καθεστώς κατέρρευσε το ’74, όμως χάριν ομοιοκαταληξίας επιτρέπεται μια μικρή ιστορική διόρθωση. Εξάλλου, από μια άποψη, η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η αρχή του τέλους της δικτατορίας, αφού ακύρωσε κάθε απόπειρα νομιμοποίησής της.
            Αυτό που συμβαίνει στις πλατείες όχι μόνο ξεπέρασε ως προς τη μαζικότητα και το πάθος ό,τι έχουμε ζήσει την τελευταία εικοσαετία, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή του τέλους της δικτατορίας των αγορών που οδηγούν τους λαούς στην εξαθλίωση. Προς το παρόν, το κίνημα αυτό επιβεβαιώνει το βαθύ χάσμα ανάμεσα στην κυβέρνηση και στον λαό, ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό (φιλομνημονιακό και μη) και στις λαϊκές ανάγκες.
            Τα συνθήματα των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων ανήκουν στην κατηγορία της ανώνυμης λαϊκής δημιουργίας, όπως τα δημοτικά τραγούδια. Κάποιος είναι ο αρχικός εμπνευστής, κάποιος τον διορθώνει, κάποιος άλλος διορθώνει τον διορθωτή μέχρι που το τελικό προϊόν ελάχιστη ομοιότητα μπορεί να έχει με το αρχικό: είναι ένα τέκνο ορφανό ή μάλλον είναι παιδί πολλών πατεράδων. Και σήμερα το «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία», στη νέα εκδοχή του, δονεί τις καρδιές αυτών που γεννήθηκαν μετά το ’80 ή και το ’90, που έμαθαν για το Πολυτεχνείο από τις σχολικές γιορτές. Και ίσως η γενιά του Μνημονίου να αποδειχτεί πιο σκληρό καρύδι από τη γενιά του Πολυτεχνείου.
            Το βράδυ της Τετάρτης η πλατεία, που λίγες ώρες νωρίτερα την είχαν πνίξει στα χημικά, γέμισε ξανά, όχι μόνο με νεανικά πρόσωπα αλλά και με τραγούδια που έρχονταν «και» από άλλες εποχές. Μάλιστα, κάποιοι λένε ότι είδαν τον Καραϊσκάκη να διασχίζει την πλατεία, συντροφιά με τον Τσε Γκεβάρα, τον Μάνο Λοϊζο, τον Γιάννη Νεγρεπόντη –και ας μαθαίνουμε ξανά μόνο τους στίχους του και όχι το όνομα του τελευταίου.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 19/6/2011)


Posted In , | 0 comments | edit

0 Responses to "Η πλατεία τραγουδά ακόμα"

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερη ανάρτηση
Παλαιότερη Ανάρτηση