Κυριακή, 5.6, Σύνταγμα. Πηγή: www.aformi.gr

Οι κινητοποιήσεις στις πλατείες έδειξαν ότι ο δημόσιος στίβος δεν περιορίζεται στα κομματικά γραφεία και τα τηλεοπτικά στούντιο.

Αγανακτισμένοι όλων των καναπέδων, ενωθείτε! Αυτή η προτροπή διατυπώθηκε, με διαφορετικούς τρόπους και μορφές, από τους εκατοντάδες χιλιάδες συγκεντρωμένους στις ελληνικές πλατείες. Και όχι μόνο «των καναπέδων», αλλά και των κομμάτων, των ηλικιών, των επαγγελματικών ιδιοτήτων, των φύλων και των φυλών.

Σήμερα «άνθρωπος του καναπέ» δεν θεωρείται ο βολεμένος, αλλά εκείνος που βρίσκεται σε αδιέξοδο, που δεν έχει άλλες επιλογές, που είναι καθηλωμένος. Εξάλλου, εδώ και αρκετά χρόνια οι μετρήσεις τηλεθέασης έχουν δείξει ότι οι «τηλεφάγοι», οι heavy viewers, ανήκουν στα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα και είναι άτομα μεγάλης ηλικίας, δηλαδή δύσκολα μπορούν να αναπτύξουν δραστηριότητες που απαιτούν κόστος και αντοχή.

Το κίνημα των Αγανακτισμένων έχει πολλές όψεις, όπως πολλές όψεις έχουν και εκείνοι που το αποδέχονται, το κολακεύουν, το αποδοκιμάζουν ή το βλέπουν αφ’ υψηλού. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί κανείς να το αγνοήσει. Η τηλεόραση δεν το αγνόησε, αν και τις πρώτες ημέρες ορισμένα δελτία το αντιμετώπισαν με αμηχανία ή προσπάθησαν να το προσπεράσουν. Αλλωστε, η οικονομική και πολιτική επικαιρότητα ήταν και είναι τόσο φορτισμένη που διευκολύνει και δικαιολογεί αυτό το προσπέρασμα.

Η πιο κραυγαλέα υποτίμηση, αλλά και η πιο εντυπωσιακή στροφή σημειώθηκε στο δελτίο του Mega. Χιλιάδες ήταν τα μηνύματα διαμαρτυρίας στη σελίδα του σταθμού στο Facebook επειδή το κυριακάτικο δελτίο του «κούρεψε» το μέγεθος του πλήθους στην πλατεία Συντάγματος την προηγούμενη Κυριακή. Ετσι, στο δελτίο της επόμενης ημέρα το θέμα επιμηκύνθηκε ως προς τη διάρκεια, αντιμετωπίστηκε με συμπάθεια, ενώ άλλαξε (προς τα πάνω) και η εκτίμηση για τον αριθμό των συγκεντρωμένων.

Στον αντίποδα της (αρχικής) τηλεοπτικής υπεροψίας συναντάμε και τάσεις λαϊκισμού, δηλαδή τον υπερτονισμό των πιο κραυγαλέων και «ποδοσφαιρικών» χαρακτηριστικών των Αγανακτισμένων, όπως τα φάσκελα προς το Κοινοβούλιο και η κραυγή «Κλέφτες, κλέφτες!». Ομως αυτά τα χαρακτηριστικά συνυπήρχαν με στοιχεία που φανέρωναν πολιτική ωριμότητα και κοινωνική ευθύνη.

Συχνά, αναφερόμενοι στην τηλεόραση, λέμε ότι χωρίς εικόνα, δεν υπάρχει είδηση. Το κίνημα των «Αγανακτισμένων» προσφέρει άφθονες εικόνες, πάμπολλα στιγμιότυπα για παραγέμισμα των δελτίων και των ενημερωτικών εκπομπών. Ομως αυτό που βρίσκεται πέρα από την εικόνα ή ανάμεσα στις λέξεις και τις γραμμές, δεν έχει ακόμα αναλυθεί, παραμένει ρευστό, θρυμματίζεται μόλις προσπαθήσουμε να το αγγίξουμε.

Μια σύντομη φράση κυριάρχησε στις τηλεοπτικές περιγραφές, η «πρώτη φορά». Πρώτη φορά έγιναν τόσο μεγάλες συγκεντρώσεις που δεν υπαγορεύθηκαν από έναν πολιτικό ή συνδικαλιστικό φορέα. Πρώτη φορά ανέμισαν ελληνικές σημαίες χωρίς ακραία χροιά. Πρώτη φορά κατέβηκαν στο δρόμο άνθρωποι που ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν διαδηλώσει. Πρώτη φορά εμφανίστηκαν στις πλατείες τόσες πολλές οικογένειες, τόσα μωρά σε καρότσια. Πρώτη φορά δεν ζύγωσαν και δεν αμαύρωσαν τις συγκεντρώσεις οι «γνωστοί άγνωστοι» -τουλάχιστον όλα αυτά ισχύουν μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.

Κάτι αλλάζει. Οι πολίτες δεν εκφράζονται μόνο μέσω των δημοσκοπήσεων, καθώς η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι ένα άθροισμα δοσμένων απαντήσεων (ναι, όχι, δεν ξέρω, δεν απαντώ). Ο πολιτικός βίος δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών πολιτικών και αναλυτών, ενώ οι μεγάλες ειρηνικές κινητοποιήσεις έδειξαν ότι ο δημόσιος στίβος δεν περιορίζεται στα κομματικά γραφεία και τα τηλεοπτικά στούντιο.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο tv, 5/6/11)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Κινήματα/Κινητοποιήσεις, tv/ένθετο "Κ" | 0 comments | edit