Η κρίση της πολιτικής εκφράζεται και στο πεδίο των τηλεοπτικών διαφημίσεων.

Κάποτε, στις προεκλογικές περιόδους, βλέπαμε στην οθόνη την κάρτα «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση» και ξέραμε τι θα δούμε. Σήμερα, σε περίοδο κρίσης (οικονομικής, πολιτικής και ψυχαγωγικής), αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις αποκτούν πολιτικό περιεχόμενο καθώς παραπέμπουν άμεσα σε πολιτικά πρόσωπα ή σχολιάζουν την οικονομική και κοινωνική επικαιρότητα, καθώς πολλές είναι προσαρμοσμένες στης ακρίβειας στον καιρό και απευθύνονται στον καταναλωτή που τα φέρνει δύσκολα βόλτα.

Χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικοποίησης, έστω και επιδερμικής, είναι η σειρά διαφημίσεων με τον κωμικό Mάρκο Σεφερλή για «σνακ» περιπτέρου (πατατάκια, γαριδάκια κ.ά.). Η πρώτη περιστρέφεται γύρω από τη φράση «μαζί τα φάγαμε» την οποία αναφωνούν διάφορα πρόσωπα, καθισμένα σε έναν καναπέ, που παρακολουθούν έναν πολιτικό στην τηλεόραση τρώγοντας με βουλιμία πατατάκια –και τα πρόσωπα αυτά δεν είναι παρά ο ίδιος ο ηθοποιός σε διάφορες μεταμφιέσεις. Στο τέλος της διαφήμισης, το χέρι του κοστουμαρισμένου πολιτικού ξεπετάγεται από τη γυάλινη οθόνη για να αρπάξει την «πιο μεγάλη πατάτα που έγινε ποτέ», αλλά ένας από τους πολλούς Μάρκους κλείνει τη συσκευή με τη φράση «φτάνει, εσύ έφαγες πολλά».

Η δεύτερη διαφήμιση παραπέμπει άμεσα στην υπόθεση Στρος-Καν. Με υπόκρουση ένα γαλλικό τραγούδι, ο κ. Σεφερλής, φορώντας μπουρνούζι, μπαίνει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και το λιγωμένο βλέμμα του πέφτει στη σέξι καμαριέρα την οποία υποδύεται η Βάνα Μπάρμπα. «Ο, λαλά, το θέλω», λέει και ορμά καταπάνω της, όμως αυτό που θέλει δεν είναι το προκλητικό κορμί της, αλλά το προκλητικό σακουλάκι της με γαριδάκια. (Το πώς οι καμαριέρες καταφέρνουν να στρώνε κρεβάτια και ταυτόχρονα να μασουλάνε γαριδάκια είναι ένα αναπάντητο ερώτημα.) Στην επόμενη σκηνή εκείνος εκλιπαρεί «δώσε και μένα, μπάρμπα», όμως εκείνη του απαντά «Εσύ δεν τρως καν».

Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι η διαφήμιση αυτή είναι ελαφρώς σεξιστική και υποτιμά τις καμαριέρες –και όχι μόνο του Μανχάταν- αφού η τηλεοπτική Ελληνίδα καμαριέρα είναι ντυμένη σαν λαγουδάκι του Πλεϊμπόι με γυμνούς ώμους και γενναιόδωρο ντεκολτέ. Και οι δύο αυτές διαφημίσεις δεν διακρίνονται για την εκλεπτυσμένη αισθητική τους, όμως εδώ το «μπρουτάλ», που παραπέμπει άμεσα στα τηλεοπτικά και επιθεωρησιακά σκετς με τον Μάρκο Σεφερλή, είναι μια σκόπιμη επιλογή.

Οταν οι ελληνικές κωμικές σειρές εξαφανίζονται, είναι φυσικό η τηλεοπτική διαφήμιση να επιχειρεί να καλύψει το κενό και να μπαίνει στα χωράφια της ψυχαγωγίας. Οταν συχνά ο επίσημος πολιτικός λόγος μοιάζει με καρικατούρα της πολιτικής, είναι φυσικό ο τηλεθεατής να διασκεδάζει με την ωμή τηλεοπτική καρικατούρα των πολιτικών.

Δεν πιστεύω ότι οι διαφημίσεις αυτού του τύπου εκχυδαϊζουν την πολιτική. Απλώς αξιοποιούν, με εύκολο τρόπο, την κρίση της πολιτικής. Η χρήση κωμικών ή  σατιρικών στοιχείων είναι θεμιτή και είναι πολύ πιθανό να επεκταθεί καθώς η ίδια η ζωή συχνά μας προσφέρει τη γελοιότητα στο πιάτο.

Θα άξιζε να δει κανείς, με τα μάτια του σήμερα, τον χείμαρρο των τηλεοπτικών διαφημίσεων, ακόμα και στην εποχή της δραχμής, που ενθάρρυναν τον τραπεζικό δανεισμό («στιγμιαία» δάνεια, αυθημερόν εκταμίευση, διακοποδάνεια, προικοδάνεια κ.λπ.). Τα σποτ αυτά ή μάλλον η πρακτική την οποία διαφήμιζαν, δηλαδή οι υποσχέσεις για πύργους στην άμμο, μας έβλαψαν πολύ περισσότερο από ό,τι μπορούν να μας βλάψουν οι γκριμάτσες του κ. Σεφερλή.

 (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο tv, 19-6-2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Διαφήμιση, tv/ένθετο "Κ" | 0 comments | edit