Πρόσφατα έγινε στη Σεούλ η «Παγκόσμια Διάσκεψη για την Τουαλέτα» με τη συμμετοχή κυβερνητικών αξιωματούχων, διεθνών οργανισμών, εμπειρογνωμόνων, ανθρωπιστικών οργανώσεων κ.λπ. Τα πορίσματα προκαλούν ρίγος και τα αιτήματα θλίψη.

 Περίπου το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού –που σήμερα συσσωρεύεται στις πόλεις και όχι πια στα χωριά– στερείται το αυτονόητο, δηλαδή τουαλέτες συνδεδεμένες με δίκτυο αποχέτευσης, ενώ 1.800.000 παιδιά πεθαίνουν ετησίως από παθήσεις που οφείλονται στο μολυσμένο νερό.

Εκτός στατιστικών βρίσκεται η ταπείνωση που καθημερινά υφίστανται εκατομμύρια άνθρωποι στο πεδίο της ατομικής υγιεινής και της ιδιωτικότητας, ενώ σε κάποιες χώρες οι ιδιωτικοποιημένες κοινόχρηστες τουαλέτες έχουν γίνει βιομηχανία. Καθώς αυτά συντελούνται σ’ ένα μακρινό «αλλού», η δική μας ενασχόληση με το θέμα μοιάζει με ανέξοδη επίδειξη ευαισθησίας.

Ωστόσο, το θέμα μας αφορά. Η αθλιότητα της ζωής των μακρινών «άλλων» τροφοδοτεί τα παγκόσμια μεταναστευτικά ρεύματα, τα κύματα που σκάνε και στη δική μας αυλή και κανένας μεθοριακός κυματοθραύστης δεν μπορεί να τα ανακόψει. Η οσμή της αμμωνίας χτυπά και τη δική μας μύτη, αν τύχει και περπατήσουμε κοντά στην Ομόνοια. Στην αγωνία των γυναικών των ινδικών σλαμ στην περιφέρεια της πόλης, οι οποίες περιμένουν να νυχτώσει για να πάνε πολλές μαζί –για λόγους ασφαλείας– σε ένα χωράφι και να ανακουφιστούν, αντιστοιχεί η βουβή ταπείνωση των εν Αθήναις μεταναστών που ξεροσταλιάζουν στις πλατείες, χωρίς νερό, χωρίς ίσκιο, χωρίς απάγκιο, που ούτε στο WC της καφετέριας δεν γίνονται δεκτοί, εκτός και αν αγοράσουν κάτι οπότε, πληκτρολογώντας έναν κωδικό που αναγράφεται στην απόδειξη, μπορούν να ξεκλειδώσουν την πόρτα της τουαλέτας.

Δεν είναι θέμα αισθητικής ή ανθρωπιάς. Η πίεση που ασκούν οι «χωρίς τουαλέτα» έχει οικονομικό και πολιτικό χαρακτήρα. Η ξένη εξαθλίωση καλλιεργεί στους μη εξαθλιωμένους φόβο αλλά και ανακούφιση. Φόβο για την εγχώρια ανεργία ή την εισαγόμενη εγκληματικότητα –φόβο υπαρκτό, ακόμα και αν δεν τον συμμεριζόμαστε–, αλλά και ανακούφιση επειδή εμείς έχουμε διαβεί το κατώφλι της υπανάπτυξης, έχουμε αφήσει πίσω μας τα υπαίθρια ή ημιυπαίθρια «άντρα των ρεμβασμών», όπως αποκαλούσε τις αυτοσχέδιες τουαλέτες ο Δημήτρης Ψαθάς. Η επίγνωση ότι υπάρχουν και χειρότερα, που πολιορκούν και τη δική μας χώρα, μας παρασύρει στον συμβιβασμό, στο «πάλι καλά». Πιο εύκολα δεχόμαστε την περικοπή των μεταπολεμικών «δικαιωμάτων», τη συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας και την άνοδο του κόστους ζωής, όταν ξέρουμε ότι 2,6 δισ. άνθρωποι δεν έχουν τόπο να σταθούν και λένε το νερό νεράκι. Καλύτερα να στριμωχτούν τα λεγόμενα «ευγενή ταμεία» από το να κακοπάθουν όλα τα ταμεία. (Για τον εξευγενισμό όλων των ταμείων, ούτε λόγος.) Δεν είναι και τόσο τραγική η παράταση του εργάσιμου χρόνου (και η σμίκρυνση του συντάξιμου) όταν εκατομμύρια άνθρωποι δεν φτάνουν ποτέ στην ηλικία συνταξιοδότησης ή και αν φτάσουν, δεν θα μάθουν τι είναι σύνταξη.

Ισως η επίσημη απάντηση της Δύσης να είναι η καθιέρωση όχι της Παγκόσμιας «Χάπι Ντέι» αλλά της Ημέρας Τουαλέτας (Toilet Day), ημέρας στοχασμού, ρεμβασμού και εύκολης αυτοκριτικής.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Αποτυπώματα”)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Αποτυπώματα, Διεθνή | 0 comments | edit