Τα Emo (ίμο) δεν είναι μάρκα αναψυκτικού, αλλά ένα εφηβικό ρεύμα που εκφράζεται με ένα ορισμένο στυλ στο ντύσιμο και τη συμπεριφορά και με μια προτίμηση για ένα ορισμένο είδος μουσικής.

Τελευταία, τα βλέπουμε παντού: αγόρια και κορίτσια με μαύρα ρούχα, μαυρισμένα μάτια (όχι από μπουνιά αλλά από καραμπογιά) και, το σήμα κατατεθέν, ασύμμετρα κουρεμένο μαλλί με μια γιγάντια φράντζα που κρύβει το μισό πρόσωπο. Καλά παιδιά, ήσυχα και επιμελώς θλιμμένα (η ονομασία τους προέρχεται από το emotional, συναισθηματικός).

Προχθές, η καθημερινή εκπομπή «24 ώρες ΣΚΑΪ», με τον Δημήτρη Γιατζόγλου, είχε ένα σύντομο αλλά περιεκτικό ρεπορτάζ για τους Emo, με αφορμή ένα πρόσφατο επεισόδιο στη Γλυφάδα, όταν καμιά εικοσαριά «τρέντηδες» πλάκωσαν δύο ανυπεράσπιστους «ίμο». (Οι «τρέντι» είναι οι πιτσιρικάδες που ακολουθούν πιστά τη μόδα.)

Ιδιαίτερη έκταση έδωσε στο ίδιο θέμα το «Καλημέρα με τον Τέρενς», με μια συγκινητική και ειλικρινή τηλεφωνική παρέμβαση μιας «μάνας ίμο» (αντίο «μάνα ρέιβερ»). Ο κ. Κουίκ εξήγησε ότι «δύο “ίμο” είχαν προσκληθεί στην εκπομπή, αλλά την τελευταία στιγμή το ακύρωσαν. Βέβαια, δεν θα δείχναμε πρόσωπο, θα μιλούσαν πλάτη», μια που οι περισσότεροι «ίμο» είναι μαθητές που μέχρι να τελειώσουν το λύκειο, έχουν ξεπεράσει τον «ιμισμό». Τι χρειάζεται όμως η πλάτη; Αρκεί να τραβήξει κανείς τη φράντζα - κουρτίνα και το πρόσωπο κρύβεται εντελώς.

Η εφηβική μελαγχολία έχει το στοιχείο της απόρριψης, της αντίδρασης, έστω και αν αυτή η διαμαρτυρία εκφράζεται κυρίως με την ενδυματολογική και μουσική διαφοροποίηση, έστω και με ολίγη θανατολαγνεία που παραπέμπει στην Αθηναϊκή Σχολή του 19ου αιώνα («Θέλω ψυχήν ημιθανή, ψυχήν καταβληθείσα...»). Αγουρα πλάσματα είναι τα «ίμο», αμάθητα από δουλειά και ταλαιπωρία, και έχουν κάθε λόγο να βλέπουν με δυσπιστία τον «κανονικό» κόσμο. Μακάρι, μεγαλώνοντας, τα «ίμο» να μη γίνουν σαν τον κόσμο που τώρα απορρίπτουν, να μην αποδειχτούν αφομοιώσιμα.

Πίσω από την κουρασμένη έκφραση, τη μαύρη μαυρίλα, σπαρταρά η νεότητα. Ενας εικοσάρης «ίμο» είναι αναχρονισμός. Χίλιες φορές καλύτερα τα «ίμο» από τα τηλεοπτικά στερεότυπα των εφήβων στα ελληνικά σίριαλ και στις διαφημίσεις με τον αρπακτικό καταναλωτισμό τους ή από τους άγουρους κλώνους των σταρ της ποπ βλακείας που παρελαύνουν στη «Εurovision Junior».

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 8-12-2007)