8:20 π.μ.
Αν και ζούμε στην εποχή της εικόνας, οι λέξεις εξακολουθούν να χρωματίζουν τις μέρες και τα χρόνια μας.
Κατά καιρούς, κάποιες λέξεις φαίνονται πιο χαϊδεμένες από άλλες. Ετσι, το 2007, που λήγει με τον θρίαμβο της δημόσιας και ιδιωτικής κάμερας παρακολούθησης και με την υπόσχεση της «ήπιας προσαρμογής», έπαιξαν λέξεις και συνδυασμοί λέξεων όπως φραπελιά, «μη κρατικά πανεπιστήμια», «φυσούνα, χημικά, οδοψεκασμοί», ζαρντινιέρα και πράσινα παπούτσια, προσωπικές στρατηγικές, το όλον ΠΑΣΟΚ, ερημοποίηση, λειψυδρία, «αστυνομικοί, βίντεο και βασανιστήρια», περιφραγμένες παραλίες, στρατηγός άνεμος, κορμοφράγματα, κόκκινο ελάφι, «τρέχει με 100» (δολάρια το βαρέλι το πετρέλαιο), πεντακομματική Βουλή, δομημένα ομόλογα, ασφαλιστικό, εξασθενές χρώμιο, φιλοξενούμενοι Ινδοί και «ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα», ευρυζωνικές συνδέσεις, συνεχόμενοι βιασμοί.
Παλιές λέξεις αποκτούν νέα σημασία, όπως το ρήμα «ρίχνω». Κάποτε οι άνθρωποι προσπαθούσαν να ρίξουν την πίεση, το σάκχαρο, τη χοληστερίνη, τα περιττά κιλά, να ρίξουν μια ποθητή γυναίκα ή άνδρα, όμως τώρα οι δανειολήπτες γυρίζουν από τράπεζα σε τράπεζα προσπαθώντας «να ρίξουν τις δόσεις τους», να συγκεντρώσουν, να μεταφέρουν τα δάνεια, να πετύχουν μικρότερη δόση και ας ξεχειλώνει ο χρόνος αποπληρωμής.
Νέες λέξεις επινοήθηκαν για νέα επαγγέλματα, όπως είναι ο εντοπιστής και ο ειδοποιητής. Μετά τη δολοφονία ενός νέου στην Παιανία, σε μια σύγκρουση αφιονισμένων φιλάθλων, αναφέρθηκε ότι η αστυνομία θα ιδρύσει «σώμα εντοπιστών» για την αντιμετώπιση του θλιβερού φαινομένου. Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, παιδάκι μου; Εντοπιστής. Καλή δουλειά, με μέλλον, όπως μέλλον φαίνεται να έχει και ο ειδοποιητής (και η ειδοποιήτρια), που δεν είναι ο ποιητής που γράφει για την καταγωγή των ειδών, αλλά εκείνη η πληρωμένη παγερή φωνή που υπενθυμίζει τηλεφωνικά στους κακοπληρωτές ότι πρέπει να εξοφλήσουν τον λογαριασμό τους.
Στην καρδιά του καλοκαιριού μία και μόνη λέξη: καιγόμαστε! Καίγονται άνθρωποι, δέντρα, ζωντανά. Μαύροι κάμποι, μαύρες ράχες και χωριά. Ο Ιμπραήμ ξανάρχεται, λένε πολλοί, ενώ η γλώσσα των εκπροσώπων της εξουσίας γι’ άλλη μια φορά σοκάρει με την ασυναρτησία και την αναλγησία της. «Τι θα γίνει τον χειμώνα με τις βροχές;» ρωτά ένας ρεπόρτερ έναν ηλικιωμένο τσοπάνο. Και η απάντηση: «Αφού γυμνώθηκε από πάνω το βουνό, τι θες να γίνει;» Πού πάμε με βουνά γυμνωμένα; ίσως να έλεγε ο Αυλωνίτης.
Τα λόγια των μεγάλων ανδρών μάς τελείωσαν. Μόνο στα χείλη των παιδιών, των νέων και των ταπεινών σκιρτούν καμιά φορά οι λέξεις που ελπίζουν και αντιστέκονται.
«Με αλεύρι και νερό», λέει μια Αλβανίδα που ζει εδώ και πολλά χρόνια στον τόπο μας. Με μια βεργούλα, αλεύρι και νερό, αυτή η φτωχή νεράιδα της πίτας ανοίγει φύλλο μεταξένιο και το γεμίζει με ό, τι βρει: λίγα χόρτα, λίγο τυρί αν είναι τυχερή, λίγα λαχανικά, σαν και αυτά που κάποιοι τα μαζεύουν από τον δρόμο στο σχόλασμα της Λαϊκής για να ταΐσουν τα ζώα τους. «Με αλεύρι και νερό, με αυτές τις πίτες ανάστησα τα δυο παιδιά μου», λέει και την ίδια στιγμή τα ταλαιπωρημένα χέρια της χαμογελούν, όπως χαμογελούν και τα λόγια της.
0 Responses to "Λεξιλόγιο του 2007 (Αποτυπώματα)"
Δημοσίευση σχολίου