Πανηγυρική ήταν η υποδοχή του καινούργιου χρόνου στις μεγάλες πόλεις, λένε τα πρώτα δελτία ειδήσεων του 2008. Σαμπάνιες στο Παρίσι, βεγγαλικά στη Νέα Υόρκη, μπίρες στην Κρακοβία, σάμπα στην Κοπακαμπάνα του Ρίο, όμως στην Ελλάδα το πρωτοχρονιάτικο έθιμο ουίσκι και τσιφτετέλι θέλει. Τουλάχιστον αυτό θα σκεφτόταν όποιος έβλεπε το πρώτο κεντρικό δελτίο του νέου έτους στο Star. Αδιαχώρητο στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, λέει το ρεπορτάζ. Χιλιάδες γλεντζέδες πλήρωσαν 160 και 180 ευρώ τη φιάλη το ουίσκι (για τέσσερα άτομα, χώρια τα συμπαρομαρτούντα) για να απολαύσουν τους σταρ της νύχτας.

Η κάμερα δεν καταγράφει σκηνές ομαδικού γλεντιού. Δεν βλέπουμε παρέες να διασκεδάζουν αλλά καλλίγραμμες νέες να ξεσαλώνουν στην πίστα. Το αξιοπερίεργο δεν είναι οι ίδιες οι κοπέλες, αλλά η γωνία λήψης. Φαίνεται ότι οι εικονολήπτες έχουν σαφείς οδηγίες: μην παίρνετε τις κοπέλες ανφάς, μόνον η οπισθία όψη μάς ενδιαφέρει. Και από την οπισθία όψη, μας ενδιαφέρει μόνον η περιοχή από τη μέση μέχρι τα γόνατα. Ετσι, στην οθόνη εμφανίζονται διαδοχικά διάφοροι κώ... που πηγαίνουν πέρα δώθε και τρεμουλιάζουν, χωρίς ποτέ να φαίνεται το πρόσωπο στο οποίο ανήκουν. Ο χορός της κοιλιάς γίνεται χορός του κώ..., ενώ το δελτίο που ειδικεύεται σε τέτοια θεάματα ονομάζεται κατ’ ευφημισμό «νεανικό».

Αυτό θα πει χειραφέτηση των ειδήσεων, χειραφέτηση της γυναίκας. Αντί για «ομιλούσες κεφαλές» (talking heads) έχουμε βωβούς γλουτούς, ενώ ο τηλεθεατής έχει την αίσθηση ότι το ίδιο θέαμα έβλεπε και πέρσι και πρόπερσι. Διαχρονικές αξίες.

Το ομολογώ, δεν πέρασα τις ημέρες των γιορτών με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Σκόρπιες εντυπώσεις σχημάτισα από τα εορταστικά προγράμματα. Θαυμαστή ήταν η δεξιοτεχνία του Θανάση Πολυκανδριώτη («Τop Stories» με τη Σεμίνα Διγενή, ΝΕΤ) που έπαιξε στο μπουζούκι του το «Βενζινάδικο» συνοδευόμενος από τα χάλκινα και τα κρουστά της ορχήστρας του Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Εύστοχη ήταν η επιλογή της ΕΤ3 να προβάλει τις πρώτες ώρες του 2008 μια συναυλία-αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο, ενώ κολακευτικό (έστω και με ολίγη κυνική ειρωνεία) προς τα πρόσωπα της trash tv ήταν το πρωτοχρονιάτικο «Ολα» του Θέμου Αναστασιάδη (ΑΝΤ1) με έναν χρυσοποίκιλτο «Παρασκευά Βας Βας» να εύχεται στους τηλεθεατές «Καλά Χριστούγεννα».

Το κακό με τα μουσικά προγράμματα των ημερών είναι ότι ο γιορτινός τους χαρακτήρας είναι δυσδιάκριτος, όχι γιατί υπάρχει έλλειψη από καλές φωνές και ωραία τραγούδια, αλλά επειδή η ελληνική τηλεόραση εορτάζει και δέχεται επισκέψεις όλες τις ημέρες του χρόνου και όλες τις ώρες της ημέρας. Πριν καλά-καλά μεσημεριάσει, και ενώ το φαγητό βράζει στην κατσαρόλα, αρχίζουν στα πρωινάδικα τα μπουζούκια και οι μπαγλαμάδες. Ντέρτια και κρεμμυδάκια, νταλκάδες και αμπελόφυλλα. Μπουκωμένοι, μπουχτισμένοι είμαστε από τα τηλεοπτικά γλέντια, θα εκραγούμε από το πολύ κέφι.

Μια λέξη ξεχώρισε στην ομιλία του δημάρχου της Αθήνας, Νικήτα Κακλαμάνη, στην πλατεία Κοτζιά στο παρά πέντε του 2008: o χαιρετισμός του προς τους «φιλοξενούμενους» συμπολίτες μας. Μετά τους Ινδούς του κ. Μαγγίνα, η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία έχει πάρει μια νέα διάσταση -και τα χαμόγελα θυμηδίας στο άκουσμα της λέξης «φιλοξενούμενοι» είναι αναπόφευκτα.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")