11:44 π.μ.
Πέντε νέες ελληνικές σειρές έχουν προστεθεί τις τελευταίες εβδομάδες στο τηλεοπτικό μενού. Η κομεντί «Αμόρε μίο» (ΑΝΤ1) ανήκει στο είδος «συγκατοίκηση». Δύο εξ αγχιστείας αδέλφια, αντίθετου φύλου, που αντιπαθούν βαθιά το ένα το άλλο, αναγκάζονται να μοιραστούν ένα μεγάλο διαμέρισμα στην Αθήνα, το οποίο, για κάποιους ελάχιστα πειστικούς λόγους, είναι εκτός σχεδίου και δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να νομιμοποιηθεί. Οι δύο συγκάτοικοι τσακώνονται διαρκώς, αλλά πού θα πάει; Δεν θα αγαπηθούν;
Εκτός πολεοδομικής πραγματικότητας το σπίτι, εκτός πραγματικότητας και οι ένοικοί του, που δίνουν την εντύπωση ότι δεν λένε ό,τι σκέφτονται αλλά ό,τι έχουν απομνημονεύσει. Ωραίοι και φωτογενείς και άνετοι είναι οι δύο πρωταγωνιστές (Νίκος Ψαρράς, Νικολέτα Καρρά), αλλά περισσότερο μοιάζουν με τα ολοκαίνουργα ντιζαϊνάτα έπιπλα και πλακάκια του διαμερίσματος παρά με ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Η συγκατοίκηση αταίριαστων χαρακτήρων είναι μια κλασική τηλεοπτική συνταγή. Οταν όμως έχει προηγηθεί το «Κωνσταντίνου και Ελένης» (που προβάλλεται σε επανάληψη), η σίγουρη συνταγή δεν αρκεί - και η αναπόφευκτη σύγκριση δεν είναι κολακευτική για το νέο προϊόν.
Αλλά και τα «Χρυσά κορίτσια» (ΕΤ1), διασκευή μιας κλασικής αμερικανικής «sitcom» (κωμωδίας καταστάσεων), στηρίζονται στη συνταγή της συγκατοίκησης - ενώ αναπόφευκτη είναι η σύγκριση με τις αξέχαστες «Τρεις Χάριτες». Τρεις φίλες (Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Ελένη Γερασιμίδου, Υβόννη Μαλτέζου) και μια αειθαλής μαμά (Ντίνα Κώνστα) συγκατοικούν σε μια «τουρτέ» μονοκατοικία και έχουν για «δουλικό» έναν ομοφυλόφιλο ιπτάμενο συνοδό, τον Τζέρι (Ακης Σακελλαρίου). Να υποθέσουμε ότι αυτό είναι το μέλλον των εργαζομένων στην Ολυμπιακή; Επίσης να υποθέσουμε ότι όπως ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, έτσι και ο γκέι είναι ο καλύτερος φίλος των κοριτσιών κάθε ηλικίας; Λίγο παλιομοδίτικο και αντιδραστικό δεν είναι αυτό το κλισέ;
Αν κι έχουν πατήσει τα 50, οι τρεις κυρίες φέρονται σαν μαθητριούλες. Διάφοροι μνηστήρες εμφανίζονται στον ορίζοντα, όμως όλοι έχουν κάποιο κουσούρι - ο ένας είναι απατεώνας, ο άλλος, ο παλιός γόης της τάξης, έχει χειρουργηθεί και έχει γίνει «άλλη».
Οι ερμηνείες είναι απολαυστικές και οι διάλογοι σπιντάτοι μεν αλλά με υπερβολικά πολλές ατάκες, τόσο πολλές που απορεί κανείς με την όρεξη και την αντοχή των χαρακτήρων. Στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι, ακόμα κι οι πιο ευφυείς, δεν εκτοξεύουν διαρκώς ευφυολογήματα, ιδίως όταν είναι κουρασμένοι ή άυπνοι. Π.χ., ένα «κορίτσι» περιγράφει το πώς έχασε την παρθενιά του εξηγώντας ότι ήταν μια υπόθεση «έξι λεπτών και έξι εκατοστών». Λες και ο παραγωγός φοβάται ότι αν οι ηθοποιοί μιλήσουν σαν καθημερινοί άνθρωποι, ο τηλεθεατής θα βαρεθεί και θα αλλάξει κανάλι. Ωστόσο, ένας καλός ηθοποιός μπορεί να βγάλει γέλιο απλώς περιγράφοντας με τα πιο πεζά λόγια ένα προφιτερόλ - δεν είναι απαραίτητο να λέει διαρκώς εξυπνάδες, να υπηρετεί τη δικτατορία της ατάκας.
Ας ελπίσουμε ότι τα «Χρυσά κορίτσια» (και ο Τζέρι μέσα) θα μας πείσουν και θα μας γοητεύσουν σαν χαρακτήρες και όχι σαν ακούραστες γλωσσοκοπάνες.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 18/1/2008)
0 Responses to "Κωμωδίες συγκατοίκησης"
Δημοσίευση σχολίου