«Η φωτιά σβήνει με φωτιά», έλεγαν κάποιοι στη διάρκεια των μεγάλων πυρκαγιών του καλοκαιριού. Τώρα μια μεγάλη τηλεοπτική κόντρα εκτοπίζεται από μια ακόμα μεγαλύτερη. Αυτό συνέβη με τη σύγκρουση Θέμου - Μάκη που «έσβησε», που εκτόπισε τις πρόσφατες κόντρες «Λάκης - Καρβέλας» ή «Πασχάλης - 43χρονη κοινωνιολόγος». «Ρουκέτες Μάκη κατά Θέμου» ήταν ο τίτλος σε χθεσινή πρωινή ενημερωτική εκπομπή, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες ο συνήθης τίτλος ήταν «Ρουκέτες Λάκη κατά Καρβέλα» (ή το αντίστροφο). Περιμένουμε να δούμε πότε θα εκπονηθεί και θα τεθεί σε εφαρμογή το ειρηνευτικό σχέδιο.

Ασφαλώς δεν είναι τηλεοπτικά τα αίτια αυτών των συγκρούσεων. Απλώς οι πρωταγωνιστές τους είναι «και» τηλεοπτικές διασημότητες, ενώ η τηλεόραση είναι το προνομιακό πεδίο έκφρασης αυτών των συγκρούσεων καθώς κάθε δήλωση των αντιμαχόμενων μερών, κάθε μετακίνηση των «στρατευμάτων» βγαίνει αμέσως στον αέρα. Η οξύτατη διαμάχη μεταξύ των δύο εκδοτών της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», οι οποίοι είναι «και» τηλεστάρ, σε καμία περίπτωση δεν είναι συγκρίσιμη με τις συνήθεις τηλεκόντρες. Το φόντο της διεξαγωγής της είναι πολύ σκληρό, έχει βαφτεί με το αίμα δύο ανθρώπων που επιχείρησαν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους, με τη στέρηση της ελευθερίας ενός τρίτου (της προφυλακισμένης συμβασιούχου). Εδώ το φόντο έχει σχέση με την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, η είδηση δεν «φτάνει» στα δημοσιογραφικά γραφεία αλλά «γεννιέται» και στα δημοσιογραφικά γραφεία. Για πρώτη φορά μια συνέλευση εργαζομένων σ’ ένα ΜΜΕ προσελκύει το ζωηρό ενδιαφέρον των καναλιών, όπως συνέβη με την προχθεσινή συνέλευση των δημοσιογράφων του «Πρώτου Θέματος» - ούτε το αρχηγείο του Αραφάτ στη Ραμάλα να ήταν, για να μην πούμε το ιστορικό Σμόλνι. Και να αναλογιστεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια, αρκετά ΜΜΕ κλυδωνίστηκαν από βαριές κρίσεις, με τους εργαζομένους τους να μένουν απλήρωτοι επί μήνες και να μην ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο...

Η περιέργεια του κοινού, συχνά νοσηρή, συνυπάρχει με την απέχθεια ή και την αηδία. Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, συνηθίζουμε να λέμε, όμως αυτές τις μέρες οι περισσότεροι δεν περιμένουν τη λύση από την «περισσότερη δημοκρατία», αλλά μέσα από μια ακόμα πιο καυτή «αποκάλυψη». Θα μιλήσει η 35χρονη; Θα μιλήσει ο πολυτραυματίας κ. Ζαχόπουλος; Θα μάθουμε το όνομα ή «τα» ονόματα; Πόσα είναι τα ενοχοποιητικά (και αψαλίδιστα) dvd; Πότε θα διαρρεύσει το περιεχόμενό τους;

Είναι σχετικά εύκολο να διαλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, λέει ο θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Μάμετ σε μια πρόσφατη συνέντευξή του. Το δύσκολο, προσθέτει, είναι να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο λάθη. Εύκολα μπορούμε να καταδικάσουμε τη δημοσίευση φωτογραφιών που ταπεινώνουν κάποιους ανθρώπους ήδη ταπεινωμένους. Μπορούμε όμως να υποστηρίξουμε έναν άνθρωπο που ναι μεν τώρα καταδικάζει, όμως ο ίδιος ίδρυσε τη Μεγάλη της Κρυφής Κάμερας Σχολή;

«Φτιάχνουν οι Ελληνες κυκλώματα κι ιστορία οι παρέες», τραγουδά ο Σαββόπουλος. Τάχα ιστορία ένδοξη ή «ιστορία μου, αμαρτία μου»;

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 16/1/2008)