Ενας από τους τρόπους για να αποδυναμωθεί ένα θέμα είναι το ακραίο ξεχείλωμά του. Αφθονος τηλεοπτικός χρόνος αφιερώνεται καθημερινά στην υπόθεση Ζαχόπουλου, αν όμως ο τηλεθεατής προσπαθήσει να ξεχωρίσει τη συσκευασία, το μπλα-μπλα από την είδηση καθαυτή, θα διαπιστώσει ότι το «ψαχνό», δηλαδή τα πραγματικά καινούργια στοιχεία, είναι ελάχιστα.

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος που παρέδωσε το επίμαχο dvd στον κ. Ανδριανό; Πού έγινε η συνάντηση; Στο «Βυζαντινό» του Χίλτον, λέει το ρεπορτάζ. Γιατί όμως κανένα γκαρσόνι του «Βυζαντινού» δεν είδε τίποτα, γιατί κανένας υπάλληλος του ξενοδοχείου δεν θυμάται αυτούς τους δύο «αναγνωρίσιμους» κυρίους;

Αυτά τα ερωτήματα κατέλαβαν ένα μεγάλο μέρος του δελτίου του Alter την περασμένη Τετάρτη. Και όταν ένας έμπειρος δημοσιογράφος, σαν τον Νίκο Χατζηνικολάου, υποκύπτει στη γοητεία της φλυαρίας και της σεναριολογίας, μαντεύει κανείς τι διαστάσεις φωσκολικού σίριαλ έχει προσλάβει αυτή η υπόθεση και σε άλλες εκπομπές.

Δεν ξέρουμε, μέχρι στιγμής, το όνομα του δημοσιογράφου - τουλάχιστον μπορεί κάποιος να μας αποκαλύψει το ζώδιό του; Μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε την ταινία «Εκτη αίσθηση» με τον Μπρους Γουίλις; Μήπως θα πρέπει κάποιος να διαβάσει το φλιτζάνι;

Πριν από λίγες μέρες, κάποιος δημοσιογράφος μιλούσε για «εβδομήντα ντιβιντί», για 140 ώρες καυτού υλικού! Αλλοι μιλούν για τέσσερα ενοχοποιητικά σιντί. Με άλλα λόγια, έχουμε ακόμα να δούμε πολλά επεισόδια.

Το πιο τραγικό πρόσωπο αυτής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο κ. Ζαχόπουλος, που ίσως θα έπρεπε να τον αντιμετωπίζουμε με περισσότερο σεβασμό, όχι απλώς γιατί ως πολυτραυματίας είναι ανυπεράσπιστος ή λόγω του προτέρου εντίμου πολιτικού του βίου, αλλά επειδή απέτυχε διπλά, δηλαδή ούτε τη ζωή του κατάφερε να χάσει, όπως επιδίωκε, ούτε τη γελοιοποίηση να αποφύγει.

Χρειάζονται κότσια για να σαλτάρει κανείς στο κενό. Πόσοι άραγε από εκείνους που παρελαύνουν στα κανάλια είναι άμεμπτοι και αναμάρτητοι; Πόσοι είναι ικανοί να νιώσουν ντροπή; Η απόπειρα αυτοκτονίας δεν αθωώνει τον τέως γενικό γραμματέα ούτε τον καθιστά συμπαθή, όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο άνθρωπος αυτός πρέπει να είχε λίγα ψήγματα ευαισθησίας, κάποια τσίπα, έστω και αν αυτή εκδηλώθηκε με τόσο τραγικό και αδιέξοδο τρόπο.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 12-1-2008)