Για δογματισμό αφού δεν αναγνωρίζουν την πολυχρωμία της ζωής και για βόλεμα επειδή πολλοί από αυτούς είναι διορισμένοι ως σύμβουλοι σε διάφορα υπουργεία και δημόσιους οργανισμούς. Εφόσον οι συγγραφείς δεν μπορούν να παρέμβουν στο επίπεδο της πολιτικής και των θεσμών και να επηρεάσουν με το έργο τους την κοινωνία, κατασκευάζουν έναν εχθρό, την τηλεόραση, και εκτονώνονται βάλλοντας εναντίον του. Μα, υπάρχει μεγαλύτερος δογματισμός από μια εκπομπή που αυτοχαρακτηρίζεται «δελτίο ειδήσεων» και το 80% του χρόνου της είναι αφιερωμένο στις σόου μπιζ και το κουτσομπολιό; Που η οικονομία, το περιβάλλον, η εργασία, οι διεθνείς εξελίξεις, η τέχνη και η επιστήμη δεν συμπεριλαμβάνονται σχεδόν ποτέ στα θέματά της;

Ο,τι πουλάει, αυτό μετράει. Η Ρούλα Βροχοπούλου και ο Αλβανός της είναι πιο διασκεδαστικό θέμα και θέαμα από τις πρόσφατες εκλογές στη Ρωσία ή την ήττα του Ούγκο Τσάβες στο δημοψήφισμα ή τα δηλητηριασμένα νερά του Ασωπού. Οι πολυδιαφημισμένοι αγώνες τένις των δημοσιογράφων είναι πιο θεαματικοί από τις «παλιομοδίτικες» κινητοποιήσεις του κλάδου για πεζά θέματα όπως το ασφαλιστικό. (Με τη ρακέτα μου στον ώμο, σε πόλεις, κάμπους, τένις κλαμπ, της λευτεριάς ανοίγω δρόμο, παίζω κι εγώ στο τουρνουά.)

Η τηλεόραση καθρεφτίζει την κοινωνία, υποστηρίχτηκε στην εκπομπή. Ούτε πιο μπροστά ούτε πιο πίσω. Αν βρεθεί πιο πίσω, ζήτω που καήκαμε, ενώ αν πάει πιο μπροστά, θα γίνει «ινστρούχτορας». (Π.χ., η «Φρουτοπία» είναι καθοδήγηση, ενώ η Eurovision και τα «Παρατράγουδα» είναι αυτό που θέλει ο λαός.)

Η διαφορά της τηλεόρασης από τα παραδοσιακά ΜΜΕ έγκειται στο ότι αυτή μας επιβάλλεται, μας καπελώνει. Ιδιωτική (ή κρατική) ως ιδιοκτησία αλλά δημόσια ως προς το χαρακτήρα της, αφού χρησιμοποιεί ένα δημόσιο αγαθό, τις συχνότητες, για να μπαίνει σε όλα τα σπίτια, όλες τις ώρες και μάλιστα δωρεάν. Πολλοί χαζεύουμε τις τηλεχαζομάρες γιατί θέλουμε να ξεχαστούμε, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τις επικροτούμε, ούτε ότι αν βλέπαμε μόνο «σοβαρές» εκπομπές, θα γινόμαστε κατ’ ανάγκη καλύτεροι άνθρωποι, καλύτεροι πολίτες. Ωστόσο, σε κάποια κανάλια και σε κάποιες ζώνες κυριαρχεί η δικτατορία της χαζομάρας, μιας χαζομάρας εύπεπτης και βολικής για τους θεατές και κερδοφόρας για τους παραγωγούς και τους σερβιτόρους της. Και το κορύφωμα της έπαρσης και του δογματισμού είναι το να λέμε ότι ο λαός έχει την τηλεόραση που του αξίζει. Με αυτή τη λογική, και η ανθρωπότητα έχει τους πολέμους, τους δυνάστες, την πείνα και την εκμετάλλευση που της αξίζουν.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 5/12/2007)