Κινούμενες κρεμάστρες για ρούχα, τσάντες και παπούτσια

Σύντομα δεν θα χρειάζεται να κάνουμε ζάπινγκ για να αποφύγουμε τις διαφημίσεις, αφού αυτές θα ενσωματώνονται στο πρόγραμμα.

Μια νέα εποχή αρχίζει για την τηλεοπτική διαφήμιση, όπως φανερώνει η οδηγία που ψηφίστηκε πρόσφατα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τα προϊόντα δεν θα προβάλλονται μόνο στα διαφημιστικά διαλείμματα, αλλά και στη διάρκεια των ψυχαγωγικών προγραμμάτων (σίριαλ, τάλεντ σόου, μουσικές εκπομπές κ.λπ.), με την προϋπόθεση ότι θα ακολουθεί ή θα προηγείται η κατάλληλη σήμανση-προειδοποίηση του τηλεθεατή.

H πρακτική αυτή ονομάζεται «τοποθέτηση προϊόντος» (product placement) και θα αρχίσει να εφαρμόζεται μετά από δύο χρόνια, με το οριστικό πέρασμα από την αναλογική στην ψηφιακή τηλεόραση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ας ξεχάσουμε τη λεγόμενη «γκρίζα», την έμμεση διαφήμιση. Τώρα τα προϊόντα όχι μόνο θα «τοποθετούνται», αλλά θα ενσωματώνονται στο πρόγραμμα, κάτι που ήδη συμβαίνει εδώ και χρόνια στις κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και στην τηλεόραση άλλων χωρών, π.χ., τη γερμανική. Μέχρι τώρα, ο φόβος της επιβολής προστίμων από το ΕΣΡ εμπόδιζε την απροκάλυπτη διαφήμιση, όμως τώρα η κυρία Βέφα δικαιώνεται, αφού στις εκπομπές μαγειρικής θα μπορούν να χρησιμοποιούνται όχι μόνον επώνυμα υλικά, αλλά και επώνυμα σκεύη και ηλεκτρικές συσκευές.

Τώρα στα λεγόμενα «νοσοκομειακά σίριαλ» θα διαφημίζονται τα ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ποιος ο λόγος να καταφεύγουμε στο ΕΣΥ, όταν οι τηλεοπτικοί ήρωες, που κάτι ξέρουν παραπάνω από τους κοινούς θνητούς, νοσηλεύονται σε δωμάτια που θυμίζουν πολυτελή ξενοδοχεία, χωρίς να περιμένουν να τους δοθεί ημερομηνία εξέτασης για το μακρινό μέλλον και χωρίς να απαιτείται φακελάκι; Τα «αγροτικά» σίριαλ, τύπου «Της αγάπης μαχαιριά» ή «Μου το κρατάς μανιάτικο» θα παρουσιάζουν τα νέα μοντέλα τρακτέρ και διάφορα βιολογικά προϊόντα, λιπάσματα και φυτοφάρμακα, ενώ οι αστυνομικές σειρές θα μας ενημερώνουν για συστήματα παρακολούθησης και ασφαλείας (κάμερες, συναγερμοί, αδιάρρηκτες πόρτες κ.λπ.).

Οι σειρές τύπου «50-50» (π.χ., «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας») θα παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες για τη μέση ηλικία (εμφύτευση μαλλιών, ηλεκτρονικά πιεσόμετρα, βιάγκρα και βιαγκροειδή), ενώ οι οικογενειακές σειρές θα μας βοηθούν να επιλέξουμε παιδικό σταθμό, φροντιστήριο και ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά μας. Αν τα οικονομικά μας δεν μας επιτρέπουν να οδηγήσουμε το αυτοκίνητο του Τζέιμς Μποντ, τουλάχιστον θα μπορούμε να αποκτήσουμε ένα αυτοκίνητο σαν και αυτό που οδηγούν οι τηλεοπτικοί μεγιστάνες τύπου Δράκος ή Αμυράς. (Το αυτοκίνητο του αστυνόμου Χαρίτου στην «Αμυνα ζώνης» μάλλον θα ήταν μια λύση απελπισίας.) Και αν δεν μπορούμε να πάμε για διακοπές στο Ντουμπάι, τουλάχιστον μπορούμε να πιούμε ένα (1) ποτό σε κάποιο από τα μπαράκια που συχνάζουν τα «Υπέροχα πλάσματα».

Aν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με την εμφάνισή μας, μπορούμε να κάνουμε ό,τι αργά ή γρήγορα θα κάνει η «Μαρία η άσχημη» που θα γίνει η «Μαρία η όμορφη»: να επισκεφθούμε τον ίδιο ορθοοδοντικό και το ίδιο κομμωτήριο, να φορέσουμε τα ίδια φορέματα, όπως συμβαίνει σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ακμάζει ο κλάδος της παραγγελίας, μέσω Ιντερνετ, τηλεοπτικών προϊόντων πάσης φύσεως: από μανταλάκια μέχρι και το χρώμα με την οποία είναι βαμμένο το σαλόνι κάποιας από τις ηρωίδες της σειράς «Νοικοκυρές σε απόγνωση».

Τα δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές, όπως και τα παιδικά προγράμματα, παραμένουν, προς το παρόν, διαφημιστικό άβατο. Ομως, κατά τα άλλα, η τηλεόραση μετατρέπεται σε έναν τεράστιο διαφημιστικό κατάλογο όπου όλα πουλιούνται, όλα αγοράζονται.