Τον πιο πάνω διάσημο στίχο από το «Αnother brick in the wall» (Εϊ, δάσκαλε, άσε τα παιδιά στην ησυχία τους) μας θύμισε η Eurovision Junior, που φέτος έγινε στη Λεμεσό και μεταδόθηκε απευθείας από την ΕΤ1.

 Συμμετείχαν 15 ευρωπαϊκές χώρες, με χτυπητή την απουσία της πλούσιας Δύσης (π.χ. Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, σκανδιναβικές χώρες), αλλά με πλούσια εκπροσώπηση των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών και των Βαλκανίων.

Τα τραγούδια είναι γραμμένα από παιδιά και ερμηνεύονται από παιδιά. Παιδάκια πολλά. Φωνές αγγελικές, πρόσωπα γελαστά, μάτια λαμπερά, μια χαρούμενη γιορτή –και μπόλικη διαφήμιση για τη διοργανώτρια χώρα. Τι άλλο θέλουμε; Στo υπερθέαμα της Eurovision αντιστοιχεί ένα ανήλικο, αλλά δαπανηρό, «υπερθεαματάκι», όπου η παιδικότητα συνυπάρχει με την επιτήδευση, ο αυθορμητισμός με τη ρητορεία. Ολα για το παιδί ή μάλλον «όλα, ώστε να γίνει το παιδί σαν κι εμάς».

Κάποια κοριτσάκια με πέπλα, με λαμέ. Μικροφάμ φατάλ, με έντονο μακιγιάζ. Χέρι χέρι ο αυθορμητισμός και ο μικρομεγαλισμός. Παιδάκια και λολιτάκια. Ρουβίτσες, ρουβάκια και καλομοιράκια από τις εσχατιές της Ευρώπης. Τραγούδια που θυμίζουν χολιγουντιανό μιούζικαλ, βρεφοπόπ, βρεφοντίσκο και βρεφοκίτς. Δεν φταίνε τα παιδιά. Με τα λαμπερά αποφάγια του φαστ-φουντ πολιτισμού των ενηλίκων τα βομβαρδίζει ο «δάσκαλος», δηλαδή η τηλεόραση, αυτόν τον πολιτισμό μιμούνται τα πιτσιρίκια. Το «παρών» έδωσε και ο Ντιμά Μπιλάν, ο Ρώσος νικητής της περυσινής Eurovision, που ερμήνευσε δύο τραγούδια του. Αποθέωση. Δείτε τι μπορείτε να γίνετε κι εσείς όταν μεγαλώσετε!

Την πρώτη θέση κατέλαβε το τραγούδι της Γεωργίας, που ήταν πράγματι παιδικό και το ερμήνευσαν τρία 10χρονα ζουζουνάκια. Το ελληνικό τραγούδι δεν πήγε καλά στο televoting, όμως αυτό δεν έχει σημασία. Και να θριάμβευε, πάλι τα ίδια θα παρατηρούσαμε. Αναρωτιέται κανείς πώς νιώθουν όχι οι νικητές, αλλά οι «χαμένοι», αυτοί που γνώρισαν την πανευρωπαϊκή απόρριψη σε απευθείας μετάδοση. Τι νόημα έχει η βαθμολόγηση, το «σασπένς» του ηλεκτρονικού πίνακα με τις χώρες που ανεβοκατεβαίνουν, καθώς αλλάζει η κατάταξη, όπως ακριβώς στην κανονική Eurovision;

«Εξι βαθμοί στη Μάλτα, στη συμπαθέστατη αυτή χώρα», ανακοινώνουν οι παρουσιαστές. Μπράβο, Μάλτα, έβγαλες αυτό που έχεις μέσα σου, νιώθουμε την ανάγκη να προσθέσουμε.

Να πώς καταργούνται τα σύνορα. Οχι μόνο ανάμεσα στις χώρες, αλλά και ανάμεσα στις ηλικίες. Παιδιά που μικρομεγαλίζουν, ενήλικοι που φέρονται σαν έφηβοι, χωρίς την ανιδιοτέλεια των δεύτερων.

Μηδαμινή είναι η επίδραση του «θεσμού» στην παιδική ηλικία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, μηδαμινό είναι και το ενδιαφέρον των ελληνικών καναλιών αν όχι για την παραγωγή, τουλάχιστον για την εισαγωγή καλών εκπομπών για παιδιά –και δεν εννοούμε τα γιαπωνέζικα καρτούν που ψαρεύουν διαφημίσεις παιχνιδιών και προϊόντων για ανηλίκους.

Κάθε θεσμός για καλό; Δεν είναι εθνική ούτε ευρωπαϊκή προδοσία το να παραδεχτούμε ότι η Eurovision Junior απέτυχε και το να προετοιμάσουμε την αξιοπρεπή μας έξοδο –μόνο που αν συμβεί κάτι τέτοιο, η αιτία θα είναι η χαμηλή τηλεθέαση και όχι το περιεχόμενο του σόου.

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Eurovision | 0 comments | edit