Μιλώντας ο Σταντς Τέρκελ (θρύλος της δημοσιογραφίας και ραδιοφωνική «ψυχή» του Σικάγου, ο οποίος πέθανε πρόσφατα) για έναν διάσημο Βρετανό ρεπόρτερ, τον Τζέιμς Κάμερον, είχε πει ότι εκείνος είχε «την καρδιά του αθώου, το βλέμμα του πεπειραμένου, το ύφος του μάστορα» («the style of the master», δηλαδή του δασκάλου, του καλλιτέχνη, του τεχνίτη).

Δεν είναι πολλοί οι δημοσιογράφοι που συγκεντρώνουν και τις τρεις αυτές ιδιότητες. Παρακολουθώντας χθες στο «Συμβαίνει τώρα» (ΝΕΤ) με την Πόπη Τσαπανίδου ένα σύντομο αφιέρωμα στον Γιώργο Κοίλιαρη, αναλογίστηκα ότι τουλάχιστον την πρώτη ιδιότητα, που ίσως είναι και η πιο σπάνια, πρέπει να τη διέθετε αυτός ο τόσο πρόωρα ρεπόρτερ και πολεμικός ανταποκριτής. Με αγάπη, συγκίνηση και εκτίμηση για τον αδικοχαμένο συνάδελφό τους μίλησαν δύο δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, η Τζίνα Στασινοπούλου και ο Γιώργος Γεωργιάδης. Ο Γιώργος Κοίλιαρης, είπαν, έφυγε από τον κόσμο τούτο χωρίς να αφήσει πίσω του ακίνητα και τραπεζικές καταθέσεις: Αφήνει μόνο αναρίθμητες κασέτες, τεκμήρια από τα πολεμικά μέτωπα στα οποία είχε δώσει το παρών. Παρά τις ικανότητες, την πείρα και την καλλιέργειά του, είχε μείνει και άνεργος, σημάδι ότι δεν ήταν το χαϊδεμένο παιδί του ελληνικού Τύπου.

«Μα δεν φοβάσαι;» Αυτή ήταν η πιο συνηθισμένη ερώτηση που του απηύθυναν οι γνωστοί του όταν αναχωρούσε για κάποια επικίνδυνη αποστολή, κι εκείνος απαντούσε ότι πιο πολύ φοβάται εδώ στην Αθήνα, «μην του τη φέρουν πισώπλατα – και δεν μιλούσε μεταφορικά».

Δεν τον γνώριζα προσωπικά, όμως γνώριζα το «στόμα με στόμα» καλό του όνομα, αυτό που δεν το χαρίζουν τα νούμερα της AGB ή οι παχυλοί μισθοί ή οι υψηλές πολιτικές και επιχειρηματικές γνωριμίες. Οταν γύριζε από μια αποστολή στο εξωτερικό, λένε αυτοί που τον ήξεραν, δεν το έπαιζε αριστοκράτης ρεπόρτερ: Δεν δίσταζε να κάνει ρεπορτάζ για μια αντιπολεμική πορεία ή για μια «πεζή» κινητοποίηση για τα σκουπίδια.

Ο «αθώος» στον πιο πάνω χαρακτηρισμό του Τέρκελ δεν είναι ο ανυποψίαστος ούτε ο χαζοχαρούμενος. Είναι αυτός που προσπαθεί να περιφρουρεί την ανεξαρτησία του, να μην υπηρετεί συμφέροντα (ή μάλλον αυτός που δεν ταυτίζει τα ατομικά του συμφέροντα με εκείνα της εξουσίας), που αναζητάει την αλήθεια. Και λέω «προσπαθεί» γιατί δεν ισχύει πάντα το «αλήθεια, σου ’ρχομαι! Θέλω να γίνω υπηρέτης σου!»

Μερικές φορές, αποθεώνοντας «ένα» πρόσωπο, ισοπεδώνουμε το πλήθος και, ταυτόχρονα, αυτοδιαφημίζουμε τη δική μας ευαισθησία και ευθυκρισία που ξεχωρίσαμε τον έναν και εκλεκτό. Ο Γιώργος Κοίλιαρης δεν ήταν πλατιά γνωστός και το ίδιο συμβαίνει με πολλούς άλλους συναδέλφους του που κάνουν έντιμα τη δουλειά τους, έστω και αν δεν περνούν από τη δοκιμασία της μεγάλης μάχης (αλλά των πολλών μικρών μαχών), έστω και αν δεν τους δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουν για τα «μεγάλα» ζητήματα.

Η επαγγελματική ζωή και ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Κοίλιαρη μας διδάσκουν να είμαστε συγκρατημένοι στους χαρακτηρισμούς και στους αφορισμούς μας, ακόμα και στους επαίνους μας. Σίγουρα ό, τι λάμπει δεν είναι χρυσός, όμως συχνά ο χρυσός είναι πιο κοντά μας απ’ ό, τι φανταζόμαστε και καλό θα ήταν να μην περιμένουμε την αφορμή ενός ηρωικού θανάτου για να τον αναγνωρίσουμε.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, ΜΜΕ | 0 comments | edit