Χένρι Άλινγκαμ, βετεράνος, ετών 112

Κάποια λίγα δελτία έδειξαν χθες και προχθές πλάνα από τις επίσημες εκδηλώσεις, στη Γαλλία και τη Βρετανία, για τη συμπλήρωση 90 χρόνων από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου άρχισαν στις 8/8 του 2008, στις οχτώ και οχτώ λεπτά το βράδυ (κινεζική ώρα), μια που στην Κίνα ο αριθμός 8 θεωρείται τυχερός. Ο Μεγάλος Πόλεμος, όπως έλεγαν τότε τον Πρώτο Παγκόσμιο, έληξε επίσημα στις 11/11 του 1918 και ώρα 11 το πρωί – μια ευμνημόνευτη ημερομηνία, αλλά προφανώς αδιάφορη για έναν τηλεοπτικό κόσμο που μένει πεισματικά τρυπωμένος στα χαρακώματα του παρόντος, του εδώ και τώρα, αδιαφορώντας συνήθως και για το παρελθόν και για το μέλλον. (Εξαιρέσεις υπάρχουν, όπως συμβαίνει, π.χ., με το «Σαν Σήμερα» στη ΝΕΤ ή το «Εμείς οι Ελληνες» στον ΣΚΑΪ, αλλά αυτές επιβεβαιώνουν τον κανόνα.)

Συγκινητικός ήταν ο 112 ετών Χένρι Αλινγκαμ, ο βετεράνος που έδωσε το «παρών» στις εκδηλώσεις του Λονδίνου, έστω και σε αναπηρική πολυθρόνα. Η αφήγησή του μπροστά στην κάμερα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τις ατέλειωτες τηλε-αναλύσεις γύρω από τη διαγραφή του Πέτρου Τατούλη – μολονότι τα λόγια ενός ανθρώπου που γεννήθηκε τον προπερασμένο αιώνα δεν θα επηρεάσουν στο ελάχιστο τις πολιτικές εξελίξεις. Κάπως όμως θα μπορούσαν να επηρεάσουν, να αγγίξουν τις καρδιές λίγων ανθρώπων – και αυτό το άγγιγμα δεν είναι προσωρινό.

«Θα ήθελα να ξεχάσω, αλλά δεν μπορώ», λέει με καθαρή φωνή ο κ. Αλινγκαμ που επέζησε από τη Μάχη του Σομ και σήμερα ονειρεύεται ότι κάποια μέρα «όλος ο κόσμος θα είναι ένα μεγάλο έθνος» (a big nation). «Αμφιβάλλω αν θα συμβεί, αλλά ελπίζω ότι θα συμβεί».

Ας αλλάξουμε κλίμα. Η Μαιρούλα, μια γειτονοπούλα μου, είναι 11 ετών. Οταν την ρώτησα τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου και γιατί αυτή τη μέρα γίνεται παρέλαση, μου απάντησε: «Ο Μουσολίνι, που ήταν αρχηγός της Γερμανίας, φόρεσε τη στολή του και η Γαλλία, που ήταν η πατρίδα του η γελοία, ντύθηκε χακί». Αν δεν υπήρχαν τα τραγούδια της Βέμπο, το κοριτσάκι δεν θα ήξερε καν τη λέξη «Μουσολίνι», η οποία κάποια σχέση έχει με τις σχολικές αργίες. Πότε συνέβησαν όλα αυτά; «Α, δεν μας το είπε η δασκάλα». Ισως την εποχή της πριγκίπισσας Ζίνας ή της Ντόρας της Εξερευνήτριας ή του Λάκη του Γλυκούλη.

Δεν διαθέτω στοιχεία που να δείχνουν ότι κάποτε τα 11χρονα παιδιά ήξεραν πιο πολλά ή ότι η Μαιρούλα είναι δείγμα τυπικό. Οταν το σχολικό και το οικογενειακό περιβάλλον δεν μπορούν να αφυπνίσουν το ενδιαφέρον για την πρόσφατη ιστορία, είναι υποκριτικό το να λιθοβολούμε την τηλεόραση και να τη θεωρούμε υπεύθυνη για τον ιστορικό μας αναλφαβητισμό.

Ημέρα της Παπαρούνας η χθεσινή. Αυτό το αγριολούλουδο, που άνθιζε στα ματωμένα πεδία των μαχών στη Φλάνδρα, έχει γίνει το σύμβολο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου – γι’ αυτό και είδαμε τους βετεράνους να τη φορούν στο αριστερό πέτο, όσο πιο κοντά γίνεται στη θέση της καρδιάς, όσο πιο μακριά γίνεται από τις μικρές και μεγάλες Μαιρούλες (και τους Μιμίκους) όλων των χωρών.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Διεθνή | 0 comments | edit