Η είδηση και οι σχετικές εικόνες παρουσιάστηκαν στα «ψιλά» του σαββατιάτικου δελτίου του Alpha, μαζί με τα αναπόφευκτα σχόλια από την παρουσιάστρια, Ρίτσα Μπιζόγλη. «Τoilet Bowl», ελληνιστί «Λεκάνη Τουαλέτας» ονομάζεται αυτό το πανάκριβο, υπερ-ντιζαϊνάτο εστιατόριο. Οι πελάτες κάθονται σε πορσελάνινες λεκάνες (που δεν συνδέονται με το αποχετευτικό δίκτυο), ενώ όλα τα σερβίτσια παραπέμπουν μορφολογικά σε πάπιες, δοχεία νυκτός, μπιντέδες κ.λπ., ενώ αντί για χαρτοπετσέτες, οι θαμώνες χρησιμοποιούν χαρτί υγείας.

Πριν από 90 χρόνια, ο Μαρσέλ Ντισάν αποπειράθηκε να εκθέσει σε μια νεοϋορκέζικη γκαλερί την πασίγνωστη «Κρήνη», ένα πορσελάνινο ουρητήριο για άνδρες, αντίγραφα του οποίου βρίσκονται σήμερα σε πολλά μουσεία σε όλο τον κόσμο. Αυτό το «readymade» του Ντισάν κατέχει μια σημαντική θέση στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης, καθώς έχει τροφοδοτήσει ένα πλήθος θεωριών και ερμηνειών. Δεν είναι ένα αντικείμενο με το οποίο θα διακοσμούσε κάποιος το σπίτι του, αλλά κανείς από όσους στοιχειωδώς ασχολούνται με τις εικαστικές τέχνες του 20ού αιώνα δεν μπορεί να το αγνοήσει, να το προσπεράσει. Μόνο που ο Ντισάν ήθελε να προκαλέσει, να υπηρετήσει ένα καλλιτεχνικό ρεύμα και όχι να προσελκύσει πελάτες!

Παραφράζοντας μια διάσημη φράση, θα λέγαμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται δύο φορές: την πρώτη φορά σαν πείραμα, τη δεύτερη σαν εμπορική πρόταση. Την πρώτη φορά σαν σκίρτημα, τη δεύτερη σαν κερδοσκοπία.

Ισως όμως ο Ταϊβανέζος εστιάτορας να μην εμπνέεται από τον Ντισάν, αλλά από το «Φάντασμα της Ελευθερίας» του Μπουνιουέλ. Σε μια εμβληματική σκηνή της ταινίας, οι καλεσμένοι σε μια καθωσπρέπει αστική κατοικία αφοδεύουν με σοβαρότητα καθισμένοι σε λεκάνες γύρω από το τραπέζι της τραπεζαρίας και ύστερα κλείνονται ένας ένας στο «W.C.» όπου κάθονται και τρώνε με λαιμαργία πρωτογόνου από ένα δίσκο -ένα ειρωνικό σχόλιο για τις δύο σφαίρες, τη δημόσια και την ιδιωτική, που η μία παίρνει τη θέση της άλλης.

Ομως στο ταϊβανέζικο εστιατόριο υπάρχει μόνο μία σφαίρα: αυτή της γελοιότητας, του παλιμπαιδισμού, της πανάκριβης κρυάδας που πλασάρεται σαν «ιβέντ», σαν φυγή από το συνηθισμένο.

Είναι αυτονόητο ότι ΔΕΝ φταίει η τηλεόραση γι’ αυτό το φαινόμενο, αυτή την επέκταση του «λαϊφστάιλ» στα ακρότατα και παρακμιακά του όρια. Η τηλεόραση απλώς μάς εξοικειώνει με την κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στο δημόσιο και στο ιδιωτικό.

Η είδηση αυτή μας ξαφνιάζει γιατί δείχνει όχι τη φαντασία της αγοράς, αλλά τη μαζική ανοησία των ανθρώπων, αφού το εστιατόριο «Τοilet Bowl» κάνει χρυσές δουλειές...

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")