Σύντομη ήταν η πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές. Με έναν
μακάβριο τρόπο, ο καπνός και οι στάχτες από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού είχαν
κλέψει την παράσταση. Μεγάλη όμως ήταν η τηλεοπτική πορεία προς τις σημερινές
κυριακάτικες κάλπες.
Μεγάλη πορεία ή μάλλον μακρά και ασφαλώς όχι μεγαλειώδης.
Αναρωτιέμαι τι θα θυμόμαστε του χρόνου τέτοια εποχή από αυτήν τη δεύτερη
πορεία, τι θα μας έχει μείνει ως προς την ιστορική σημασία της – γιατί ασφαλώς
υπάρχει μια ιστορική διάσταση σε όλα αυτά, ασχέτως αν το τηλεοπτικό και, σε
μικρότερο βαθμό, το ιντερνετικό τζέρτζελο μετατρέπει σχεδόν τα πάντα σε
«επεισόδια», σε μικρές αυτοτελείς ιστορίες.
Τι θα θυμόμαστε λοιπόν; Τη μεταμεσονύχτια εμφάνιση του κ.
Βενιζέλου στο περιστύλιο του Ζαππείου, το πλαστικό κύπελλο του καφέ που
εκσφενδονίστηκε στην πλάτη του ιδίου και, κυρίως, την τηλεοπτική τελετουργία
του homagium, τη διαδοχή των δημόσιων δηλώσεων υποστήριξης προς τον έναν ή τον
άλλον υποψήφιο. Ποιος τάχθηκε εξαρχής στο πλευρό του ενός; Ποιος στο πλευρό του
άλλου; Ποιος τα μάσησε, ποιος τα γύρισε; Ποιος είπε «ναι», αλλά με αστερίσκους
και υποσημειώσεις; Ποιος άργησε να εκδηλωθεί; Ποιος κράτησε ίσες αποστάσεις;
Ποιο κανάλι και ποια εφημερίδα υποστήριξε ποιον; Τι έδειχναν τα γκάλοπ;
Εδώ και περίπου μια δεκαετία έχουμε μπει στην αφηγηματική εποχή,
στην εποχή του storytelling, λέει ένας Γάλλος στοχαστής. Οι ιστορίες
χρησιμοποιούνται παντού για την προώθηση προϊόντων αλλά και υποψηφίων. Μύθους
ατομικής επιτυχίας με ήρωα έναν πρώην φτωχό που ξαφνικά έγινε Κροίσος
αφηγούνται οι τηλεοπτικές διαφημίσεις του ΟΠΑΠ, παρεΐστικους μύθους περιπέτειας
και οικειότητας αυτές της κινητής τηλεφωνίας.
Σπάνιες έως και ανύπαρκτες είναι οι πολιτικές ιστορίες που
παραπέμπουν σε ιδέες. Μάλλον οι ιδέες χρησιμοποιούνται σαν περιτύλιγμα για να
επιβληθούν κατασταλτικές πολιτικές, όπως συμβαίνει, π.χ., με την πανευρωπαϊκή
επιδημία των συστημάτων παρακολούθησης.
Δεν υπάρχουν οι πάνω και οι κάτω – και ένας πολιτικός ηγέτης είναι
ένας από εμάς, αφού το φόρεμα της Μόνικας ή το διαζύγιο του Σαρκοζί
παρουσιάζονται σαν «ανθρώπινες ιστορίες» από αυτές που μπορούν να συμβούν στον
καθένα. (Και στο πολύ μακρινό φόντο ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας ή ο
επόμενος πόλεμος στη Μέση Ανατολή.) Το «μαζί» είναι βασικό συστατικό στο σερβίρισμα
των μικρών ιστοριών. Μαζί θα προχωρήσουμε, μαζί θα χτίσουμε τη νέα Ελλάδα, μαζί
θα διαλέξουμε αρχηγό, μαζί θα διαλέξουμε το δάνειο που σας ταιριάζει. Αυτό
ονομάζεται στη γλώσσα του εμπορίου «ενσωμάτωση του πελάτη» και στη γλώσσα των
πολιτικών «συμμετοχή».
Σήμερα διεξάγεται ο μεγάλος τελικός, το «λάιβ» του σίριαλ της
διαδοχής, ενώ έχει προηγηθεί ένας βομβαρδισμός από φάσεις και συμβάντα που δεν
άφησαν χώρο για κριτική ανάλυση και πολιτικά επιχειρήματα, χωρίς αυτό να
σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι ικανοί και για τα δύο.
Στο σινεμά μετράει κυρίως το σενάριο, η καλή ιστορία, έλεγε ο
Χίτσκοκ. Σήμερα λιγοστεύουν οι καλές, οι μεγάλες ιστορίες καθώς μας μπουκώνουν
με «υποσενάρια», υποκεφάλαια, υπο-ιστορίες. Πολλοί χαρακτήρες, πολλή δράση,
πολλές ανατροπές, πολλοί ιστορικοί χρόνοι (βλ. «Lost»). Ετσι, ταυτόχρονα με την
έκλειψη της ιστορικής συνείδησης, χάνουμε και την απόλαυση της ωραίας ιστορίας.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Αποτυπώματα»)
0 Responses to "Iστορίες για σύγχρονους αγρίους (11-11-07)"
Δημοσίευση σχολίου