11:32 μ.μ.
Στο σόου της απονομής των μουσικών βραβείων «Αρίων» συμμετείχε ο Ηλίας Ψινάκης, που, μασκαρεμένος σε χιπ-χοπά, χόρεψε και τραγούδησε το νέο άσμα «Εχω πρόβλημα υγείας».
Την περασμένη εβδομάδα, λόγω άλλων υποχρεώσεων, παρακολούθησα πολύ λίγη τηλεόραση, όμως μέσα σε πέντε ημέρες είδα καμιά δεκαριά φορές, κάνοντας ζάπινγκ, το ίδιο συμβάν να αναπαράγεται σε διάφορες εκπομπές. Την πρώτη φορά λες «δεν είναι δυνατόν», τη δεύτερη βαριέσαι, την τρίτη τσιμπάς, την τέταρτη το μαθαίνεις... και από την πέμπτη, έκτη και μετά αρχίζει να σου αρέσει. Με άλλα λόγια, η τηλεόραση αποφασίζει το τι θα ακούμε και το τι δεν θα ακούμε και ας κρατάμε εμείς το τηλεκοντρόλ στο χέρι.
Αν το χιπ-χοπ του κ. Ψινάκη ήταν το «εμπορικό», τότε θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το χιπ-χοπ «Αγάπη είναι», που πήρε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, εκπροσωπεί το «ποιοτικό». Και αν τα «Αρίων» εκφράζουν την αγορά, τότε το φεστιβάλ εκφράζει το εναλλακτικό, το νεανικό, το καινούργιο;
Αν ακούσουμε και δούμε τα δύο τραγούδια, το ένα μετά το άλλο, η μόνη διαφορά που θα εντοπίσουμε είναι ότι το πρώτο, αν και άθλιο, είχε τουλάχιστον μια δόση αυτοσαρκασμού, ενώ οι στίχοι του δεύτερου ξεχειλίζουν από σοβαροφάνεια. Μα υπάρχει τίποτα πιο συντηρητικό και δογματικό από ένα ηθικοπλαστικό τραγούδι;
Στο φεστιβάλ συμμετείχαν και νεο-παραδοσιακά τραγούδια, όπως η «Αρετούσα», που θα ταίριαζε θαυμάσια στα νεοπαραδοσιακά μεζεδοπωλεία που εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα, αφού κάθε μικρή και μεγάλη πόλη έχει τον Ψυρρή της. Συμμετείχαν και νεο-ρεμπέτικα, νεο-σμυρναίικα, νεο-λαϊκά, νεο-ελαφρά, αλλά και νεο-σκυλάδικα με προβληματισμένο στίχο.
Δεν ήταν άθλια τα τραγούδια που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ. Μάλλον «ευπρεπή» θα τα χαρακτηρίζαμε. Ομως το ευπρεπές είναι σήμερα ο ευφημισμός για το πληκτικό, το αναμενόμενο, αυτό που αντί να φέρνει ένα αεράκι από το μέλλον, κουβαλάει τη σκόνη του χθες.
Και όμως, η πρώτη ύλη (συνθέτες, στιχουργοί, ερμηνευτές) είναι «καλή πάστα». Νέοι άνθρωποι με σπουδές, με αγάπη για τη μουσική, με κάποια επαγγελματική ή ημι-ερασιτεχνική πείρα. Συχνά, διαθέτουν ευαισθησία και χάρισμα. Ομως δύσκολα θα διακρίναμε στα τραγούδια τους κάποια διάθεση αμφισβήτησης όχι του κατεστημένου γενικά, αλλά έστω των κυρίαρχων μουσικών ρευμάτων.
Περιμένει κανείς από τους καλλιτέχνες, ιδίως από τους νέους, μια γλυκιά αυθάδεια, μια ειρωνεία, μια κόντρα, μια πρόθεση καινοτομίας. Ομως, πολλά τραγούδια ήταν «κλαψιάρικα» και έμοιαζαν να πλατσουρίζουν με αυταρέσκεια στη λίμνη της «ποιότητας».
Εξωφεστιβαλικά είναι τα αίτια αυτής της στασιμότητας και θα ήταν υπερβολικό το να φορτώσουμε τους ώμους νέων καλλιτεχνών με απαιτήσεις τις οποίες ούτε οι μεγάλοι και οι καταξιωμένοι ομόλογοί τους δεν μπορούν πια να ικανοποιήσουν.
Αραγε υπάρχουν βαθμοί για όλα τα επίθετα; Π.χ., ποιοτικός, ποιοτικότερος, ποιοτικότατος; Φαίνεται όμως ότι υπάρχουν βαθμοί για το «θεσμικός», αφού το Φεστιβάλ Τραγουδιού, μετά την επίσημη αναγγελία ότι από του χρόνου συνδιοργανωτής θα είναι και το υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης, δεν γίνεται απλώς θεσμικότερο, αλλά θεσμικότατο.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 6/11/2007)
0 Responses to "Αχ, ποιότητα..."
Δημοσίευση σχολίου