Ενα από τα καλύτερα νέα σίριαλ είναι το «10» (Alpha), η τηλεοπτική δια- σκευή του ομό- τιτλου μυθιστο- ρήματος του Μ. Καραγάτση.

Ενα από τα «συν» αυτής της παραγωγής είναι ο χώρος, το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της φαρμακοβιομηχανίας ΧΡΩΠΕΙ στον Πειραιά, το οποίο μετασκευάστηκε ώστε να μεταμορφωθεί στο «10» (αριθμός οδού) του βιβλίου. Ενας άλλοτε βιομηχανικός χώρος που, όπως και στο βιβλίο, μετατρέπεται σε λαϊκή πολυκατοικία, με μια ορατή ταξική διαστρωμάτωση, αφού, ανάλογα με τα οικονομικά τους, οι ένοικοι κατοικούν σ’ ένα ή περισσότερα δωμάτια, με δική τους ή κοινόχρηστη τουαλέτα. Η σειρά αποδίδει τη φασαριόζικη ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος, το ανακάτεμα πολλών προσωπικών και οικογενειακών ιστοριών, αφού ουδέν κρυπτόν στο «10», όπου οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα κατώφλια μάτια.

Αθλος πρέπει να θεωρηθεί η συγγραφή του σεναρίου (Μαίρη Ζαφειροπούλου, Σταύρος Καλαφατίδης), που διατηρεί την πληθωρικότητα του βιβλίου, με τους δεκάδες χαρακτήρες (πάρα πολλοί έχουν παραλειφθεί - και σωστά), αλλά δεν υποκύπτει σε αυτήν. Επίσης η σκηνοθεσία αποφεύγει την παγίδα της «θεατρικότητας» και, μολονότι δεν είναι δυνατή η αναπαράσταση του Πειραιά στα τέλη της δεκαετίας του ’50 (η πόλη και το λιμάνι, ο πλατύς ορίζοντας παίζουν σημαντικό ρόλο στο βιβλίο), η αίσθηση του αστικού περιβάλλοντος δεν χάνεται (σε αυτό συντελεί και η χρήση αποσπασμάτων από επίκαιρα και κινηματογραφικές ταινίες της εποχής).

Η σειρά είναι πιο «έγχρωμη» από το βιβλίο, με την έννοια ότι εδώ οι χαρακτήρες είναι πιο λαμπεροί, πιο ευγενείς, πιο συμπαθείς. Π.χ., η Ελενάρα δίνει στον αναγνώστη την εντύπωση ότι είναι μια μπαμπόγρια, ένας μαύρος άπλυτος όγκος, φιλήδονος και κουτσομπόλης. Ωστόσο, στο σίριαλ η Ελενάρα είναι σχεδόν όμορφη, με πολύχρωμα τσιγγάνικα ρούχα, σαν χίπισσα του ’70 που ταξίδεψε στον χρόνο, όμως εντάσσεται αρμονικά στο σενάριο και συχνά, χάρη στο ταλέντο της Ρένης Πιττακή που την υποδύεται, κλέβει την παράσταση. Αυτό συμβαίνει και με τους άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς της σειράς, οι οποίοι «χτίζουν» χαρακτήρες που μερικές φορές είναι λιγότερο δισδιάστατοι από τους αντίστοιχους του βιβλίου. Ισως γιατί η σκηνοθέτις (Πηγή Δημητρακοπούλου) αγαπά τους χαρακτήρες του «10» περισσότερο απ’ ό,τι ο συγγραφέας, ο οποίος συχνά τους περιγράφει με σοκαριστικό κυνισμό (π.χ., ένα γυναικείο στόμα παρομοιάζεται, τουλάχιστον δύο φορές στο βιβλίο, με τον «κώλο της κότας»).

Η σειρά έχει ζωντάνια, φαντασία, κίνηση και αξιοποιεί τις δυνατότητες του Μέσου. Οσο για τη γραφικότητα και την έμμεση παρότρυνση σε νοσταλγία, αυτά τα πράγματα είναι μέσα στο τηλεοπτικό παιχνίδι, και δύσκολα μπορεί κανείς να τα απαρνηθεί χωρίς τον κίνδυνο να περιοριστεί σε μια ψυχρή, μουσειακή απεικόνιση.

Το τηλεοπτικό «10» μάς μεταφέρει στην Προ Τηλεόρασης και στην Προ Κινητού (και σταθερού) τηλεφώνου εποχή, όταν οι άνθρωποι, ιδίως στις λαϊκές γειτονιές, είχαν χρόνο, ευκαιρίες και διάθεση να ασχοληθούν όχι μόνο με τα δικά τους πάθη και προβλήματα, αλλά και με εκείνα των άλλων. Αυτή η ενασχόληση δεν ήταν πάντα ανιδιοτελής, όμως ήταν μια έκφραση αληθινής και όχι εικονικής, δανεικής από το γυαλί ζωής.


(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Σίριαλ ελληνικά | 0 comments | edit