7:15 π.μ.
Καταλήψεις εργοστασίων στην Αργεντινή, ένα ντοκιμαντέρ του 2004.
Το ντοκιμαντέρ «Κατάληψη», μία συμπαραγωγή Αργεντινής και Καναδά του 2004, προβλήθηκε την περασμένη Πέμπτη στην ΕΤ1, στη σειρά «Δημιουργικό ντοκιμαντέρ». Γυρίστηκε το 2003 στην Αργεντινή από τον δημοσιογράφο Αβι Λιούις (σκηνοθεσία), ενώ το σενάριο υπογράφει η διάσημη σύζυγός του, η Νάομι Κλάιν, η ιέρεια της θεωρίας για το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης.
Η ταινία αναφέρεται στο μεγάλης έκτασης κίνημα των καταλήψεων παραγωγικών μονάδων που άρχισε το 2001 και κορυφώθηκε την επόμενη τριετία. Ειδικότερα, περιγράφει την ιστορία τριών χρεοκοπημένων εργοστασίων, στα περίχωρα του Μπουένος Αϊρες. Και τα τρία ήταν κλειστά, εγκαταλελειμμένα από τους ιδιοκτήτες τους. Αντί να ζητήσουν σωτηρία από το κράτος ή να κλάψουν τη μαύρη μοίρα τους σε εργατο-πατερναλιστικές τηλεοπτικές εκπομπές (όπως συμβαίνει σε μία γνωστή μας χώρα), οι άνεργοι εργάτες αποφάσισαν να θέσουν οι ίδιοι τα μαραζωμένα εργοστάσια σε λειτουργία, με τη μορφή συνεταιρισμού, ενώ κάποιες από αυτές τις μονάδες, όπως η κεραμοποιία Ζanon, παραμένουν παραγωγικές μέχρι σήμερα.
Συνελεύσεις, δικαστικός αγώνας, συμπαράσταση από την τοπική κοινωνία και από τις Μητέρες της Plaza de Mayo, συναυλίες αλληλεγγύης, συζητήσεις περί άμεσης δημοκρατίας, προσωπικές ιστορίες, με φόντο τη βαθιά οικονομική κρίση και τις εκλογές του 2003, όταν την προεδρία της χώρας διεκδικούσαν ο Κάρλος Μένεμ και ο Νέστορ Κίρσνερ.
Η Αργεντινή δεν είναι Μπανανία, αλλά μία χώρα με σημαντική βιομηχανική ανάπτυξη και πλούσια πολιτιστική παράδοση και πολιτική ιστορία –ασχέτως αν οι περισσότεροι τη γνωρίζουμε μόνο από τις σαπουνόπερες και το ποδόσφαιρό της. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τις μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις του 2003. Πούλμαν με πάμπτωχους μεταφερόμενους Αργεντινούς που υποδύονται τους ενθουσιώδεις οπαδούς με αντάλλαγμα ένα σάντουιτς κι ένα αναψυκτικό! Και μία κοπέλα από τη Ζanon να δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει κανέναν γιατί «τα όνειρά μας δεν χωράνε στις κάλπες τους».
Ενα στάδιο να σείεται, καθώς χιλιάδες άνθρωποι ψέλνουν έναν ύμνο στον Περόν: «Περόν, Περόν / πόσο μεγάλος είσαι, στρατηγέ μου / πόσο πολύτιμος…»
Αλλά και τραγούδια της Μερσέντες Σόσα: «Ποιος είπε ότι χάθηκαν όλα…»
Ζωηρές χειρονομίες, εκφραστικά πρόσωπα. Ολα πολύχρωμα, εκρηκτικά, σαν λάτιν μουσική. Ακόμα και τα ογκώδη μηχανήματα στο εργοστάσιο Forja, που παράγει ανταλλακτικά για αυτοκίνητα, είναι βαμμένα σε έντονα, αισιόδοξα χρώματα που θυμίζουν λούνα παρκ. Ασφαλώς η ζωή των εργατών, που δεν ήξεραν τι τους ξημερώνει το αύριο, δεν ήταν παιχνίδι. Η κάμερα μπαίνει στα σπίτια τους, καταγράφει καθημερινές σκηνές, την ελπίδα και την απογοήτευση.
Η αφήγηση είναι αρκετά συναισθηματική, μία σύμβαση την οποία ο τηλεθεατής εξ αρχής αντιλαμβάνεται, όμως το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αξία αυτού του ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει μια κρίσιμη περίοδο στην ιστορία της Αργεντινής και του κόσμου μας. Η «Κατάληψη» δεν είναι μόνο η χαρά του κινηματογραφόφιλου ή του ακτιβιστή, αλλά αποκτά ένα γενικότερο ενδιαφέρον, ιδίως σήμερα που μία διαφορετικού χαρακτήρα, αλλά εξίσου σαρωτική, κρίση χτυπάει και τη δική μας πόρτα. Πόσοι όμως είναι διατεθειμένοι να μείνουν ξάγρυπνοι μέχρι τις δύο το πρωί για να δουν μια τέτοια ταινία;
("Εικονογράφημα", 2/12/2008)
0 Responses to "Κάποτε στην Αργεντινή (tv)"
Δημοσίευση σχολίου