Η ζωή υπερβαίνει την τέχνη (18-12-08)

2:23 π.μ.



Με πιο ζωηρό ενδιαφέρον περίμεναν πολλοί το έκτακτο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» απ’ ό, τι το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής για το Βατοπέδι ή την ομιλία του Κώστα Καραμανλή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ή τις δηλώσεις των άλλων πολιτικών αρχηγών. Αυτό δεν είναι απλώς σημάδι της δημοτικότητας του Λάζη Λαζόπουλου, αλλά του τσαλακωμένου κύρους της επίσημης πολιτικής.
Πώς και τι περίμεναν πολλοί αυτήν την εκπομπή. Οχι για να ξεκαρδιστούν στα γέλια, αλλά γιατί «κάποιος πρέπει να τους τα πει, να τους τα ψάλει». Να τα πει στις ηγεσίες, να τα πει στους γονείς, να τα πει και στους μαθητές, στους αστυνομικούς, στους μαγαζάτορες. Ομως, τις τελευταίες εβδομάδες πολλά έχουν ειπωθεί και πολλά έχουν δει τα μάτια μας, είτε «λάιβ» είτε στην οθόνη μας – εξάλλου και ο ίδιος ο κ. Καραμανλής παραδέχθηκε ότι τις τελευταίες ημέρες είδε «πάρα, πάρα πολλή τηλεόραση», σε αντίθεση με τον Προκόπη Παυλόπουλο που τη Δευτέρα είπε στην «Ανατροπή» (Mega) ότι ναι μεν παραμένει μέχρι αργά το βράδυ στο υπουργείο, όμως, σαν τον Χαρούν-ερ-Ρασίντ, «κατεβαίνει κάτω, με τον δικό του τρόπο», τον οποίο δεν μας φανέρωσε.
Δικαιώθηκαν οι προσδοκίες μας; Ο λόγος του κ. Λαζόπουλου ήταν καταγγελτικός, πικρός και φορτισμένος... μόνο καλλιτεχνική σάτιρα δεν ήταν ή τουλάχιστον δεν ήταν το καλύτερο δείγμα της. Δεν εννοώ ότι ο κ. Λαζόπουλος δεν ήταν σε φόρμα. Απλώς τα όσα συμβαίνουν και θα συμβούν υπερβαίνουν και τους πολιτικούς μας και τους showmen και τους γραφιάδες σαν κι εμάς. Την πρώτη φορά που ο Λάκης ξεστόμισε τη λέξη «Κούγιας», οι περίπου 300 μαθητές που βρίσκονταν στο στούντιο ξέσπασαν σε θυελλώδη χειροκροτήματα και σε βροντερά γέλια. Τώρα έρχεται το ψητό! Δεν ήρθαν ψητά κριάρια και αρνιά, αλλά κάποια κοψίδια που έγιναν δεκτά με λιγότερα χειροκροτήματα απ’ ό, τι η εισαγωγή.
Στην εκπομπή προβλήθηκε κι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει έναν μαγκουροφόρο με πολιτικά σε ειρηνική συνύπαρξη και φιλική κουβεντούλα με ένστολους αστυνομικούς εν μέσω επεισοδίων. Πολλά τα ερωτήματά μας γι’ αυτήν την οικειότητα, ισχυρή όμως και η βεβαιότητα ότι κι αυτά θα μείνουν αναπάντητα. Ενα τέτοιο βίντεο θα μπορούσε να προβληθεί σε οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων ή ενημερωτική εκπομπή των περισσότερων ιδιωτικών καναλιών, όμως το γεγονός ότι στάλθηκε σε μια σατιρική εκπομπή δεν δείχνει το μπέρδεμα, αλλά το αδιέξοδο των ρόλων.
Εξυπνες ατάκες; Ναι, υπήρχαν και τέτοιες αλλά, τέτοιες στιγμές, τι να τις κάνουμε; Σπιρτάδα, ευαισθησία, σωστές επισημάνσεις; Ναι, αλλά ταυτόχρονα και κοινοτοπίες, ρητορείες, αυτονόητα. Σύμφωνοι, η εκπομπή συζητήθηκε, σημείωσε υψηλή τηλεθέαση, πέτυχε – όμως η λαχτάρα για κάτι άλλο, για το φτερούγισμα, έστω, μιας τέχνης αντάξιας των καιρών που ζούμε παραμένει ανικανοποίητη. Και ασφαλώς στην τέχνη αυτή χωρούν καλλιτέχνες σαν τον κ. Λαζόπουλο, χωρούν όμως και τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που αυτές τις ημέρες σε κανένα κανάλι δεν ακούγονται, παρ’ όλο που πολλά μιλούν για το «γελαστό παιδί». Κάποτε τα τραγούδια αυτά εξέφραζαν με δύναμη τον λαϊκό παλμό. Σήμερα υπάρχει ένας νεανικός παλμός, όμως προς το παρόν δεν φαίνονται τα λόγια, η τέχνη που θα τον εκφράσει.


Posted In , | 0 comments | edit

0 Responses to "Η ζωή υπερβαίνει την τέχνη (18-12-08)"

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερη ανάρτηση
Παλαιότερη Ανάρτηση