Οταν όλα αλλάζουν (24/12/08)

1:18 π.μ.




Αυτές τις μέρες ακούγονται συχνά τα ρήματα «υπερβαίνω» ή «ξεπερνώ». Η πραγματικότητα δεν αντιγράφει κάποιο ιστορικό προηγούμενο, δεν επιβεβαιώνει προβλέψεις και αναλύσεις, δεν δικαιώνει κάποια κομματική γραμμή, δεν υποτάσσεται σε έτοιμα ερμηνευτικά σχήματα -χωρίς αυτό να σημαίνει πως ό,τι συμβαίνει είναι αναπόφευκτο.
Τα γεγονότα ξεπέρασαν τους Τειρεσίες και τις Σίβυλλες, και, σε πολλές περιπτώσεις, ξεπέρασαν και την τηλεόραση ή μάλλον υπογράμμισαν τις αγκυλώσεις και τον αναχρονισμό της -και δείγμα πρόσφατο αυτού του αναχρονισμού είναι η «χηρολογία». Τουλάχιστον τρία μεγάλα κανάλια ασχολούνται αυτές τις μέρες με τη μαύρη χήρα, τη μαυροντυμένη τραγουδίστρια που ο εν διαστάσει σύζυγός της, γνωστός επιχειρηματίας της νύχτας, εκτελέστηκε με 21 σφαίρες. Μετά το κλασικό «ολίγον έγκυος» του Μποστ, γνωρίσαμε το «ολίγον πένθιμο»: αβυσσαλέο ντεκολτέ, διάφανο μανίκι, μακριά ξανθιά κόμη με μαύρες ρίζες και θρησκευτικό «τσιφτετελοπόπ» στο στούντιο σε πλεϊμπάκ (το άσμα «Υπάρχει Θεός»). Και να ήταν μία η χήρα... Αλλες δύο γυναίκες έχουν φέρει στον κόσμο ένα παιδί του μακαρίτη και, με την πλατιά έννοια, οι χήρες είναι τρεις. Ευτυχώς, μόνον οι δύο είναι τραγουδίστριες.
Τριτοκοσμική τηλεόραση από τη μια, δραματικές εξελίξεις από την άλλη. Με λίγες εξαιρέσεις, τα δελτία μετατρέπουν την πραγματικότητα είτε σε μελό είτε σε θρίλερ. Ναι μεν οι λαοί γράφουν, σε τελευταία ανάλυση, την ιστορία, όμως και οι σφαίρες γράφουν τα δικά τους σκοτεινά κεφάλαια, όπως συνέβη με τον πυροβολισμό στο Περιστέρι, αλλά και με τους χθεσινούς κατά της κλούβας των ΜΑΤ. Κεφάλαια σκοτεινά, στημένα από άγνωστους σκηνοθέτες, αλλά με κοινό σκηνικό την οικονομική κρίση: αυτή είναι ο Μέγας Σκηνογράφος της περιπέτειας στην οποία μόλις έχουμε μπει.
Πριν από την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης, κάποιος παλαίμαχος πολιτικός είχε πει ότι «κάθε χρόνο που περνάει, το ΕΙΡΤ (Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας και Τηλεοράσεως) μοιάζει όλο και λιγότερο με το BBC». Σήμερα μπαίνει κανείς στον πειρασμό να πει ότι όσο περνάει ο καιρός, η ελληνική αστυνομία θυμίζει όλο και λιγότερο το αμερικανικό «CSI» (Crime Scene Investigation) που προβάλλεται στον ΣΚΑΪ και στο Alter. Στο δημοφιλές αυτό σίριαλ ισχύει η αρχή «ο τόπος του εγκλήματος μιλάει». Ακόμα και μια πατημένη τσίχλα στο πεζοδρόμιο ή ένα μαδημένο φτερό μύγας μπορεί να αποκαλύψει τον τρόπο της δολοφονίας και, κατά συνέπεια, την ταυτότητα του δράστη. Αντίθετα, στην Ελλάδα όλοι μιλούσαν στην τηλεόραση για την πιθανή τροχιά της σφαίρας του Ειδικού Φρουρού προτού καν γίνει εξονυχιστικός έλεγχος στο «σημείο», στη γωνία Τζαβέλλα και Μεσολογγίου από όπου ήδη είχαν περάσει δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Επίσης στο «CSI» οι δικηγόροι του δράστη ή του φερόμενου ως δράστη δεν κάνουν κάθε τρεις και λίγο δηλώσεις στην τηλεόραση. Μήπως δεν έχουν το «λέγειν» των Ελλήνων συναδέλφων τους;
Ολα αλλάζουν. Η Καραμελούπολη της πλατείας Συντάγματος μοιάζει να ανήκει στην Μπελ Επόκ. Αυτά που μένουν σταθερά είναι οι συνταγές για μελομακάρονα, ο χρόνος ψησίματος της γαλοπούλας, ο τηλεοπτικός επαρχιωτισμός, τα κάλαντα που μας λένε τα παιδιά που χτυπούν σήμερα την πόρτα μας… ή μήπως και αυτά έχουν διαφορετικούς στίχους;

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)


Posted In , | 0 comments | edit

0 Responses to "Οταν όλα αλλάζουν (24/12/08)"

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερη ανάρτηση
Παλαιότερη Ανάρτηση