Iσπανικής προέλευσης είναι η «Πολυκατοικία» (Mega), μια από τις πιο δημοφιλείς κωμικές σειρές της φετινής σεζόν.
Η συνταγή είναι έξυπνη και απλή: παράλληλα στιγμιότυπα συνθέτουν αυτοτελείς ιστορίες που εκτυλίσσονται σε μια παλιά αθηναϊκή πολυκατοικία με έξι διαμερίσματα. Εδώ κατοικούν συνηθισμένοι άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν όλο το φάσμα των ηλικιών και των οικογενειακών καταστάσεων: ο διαχειριστής -ένας παραδοσιακός πάτερ φαμίλιας (Παύλος Χαϊκάλης) με δύο παιδιά και μια κουτσομπόλα σύζυγο (Νικολέτα Βλαβιανού)- ένα νοικοκυρεμένο γκέι ζευγάρι (Χάρης Ασημακόπουλος και Νίκος Πουρσανίδης), δύο νεαρές συγκάτοικοι (Βασιλική Ανδρίτσου και Ελενα Ασημακοπούλου), μια τυπική στρίγγλα (Μάρθα Βούρτση) με τον γιο της τον ζωντοχήρο, μια ρομαντική και όχι πια νέα δεσποινίς (Αντιγόνη Γλυκοφρύδη) που ζει μαζί με τη ζωηρούλα συνομήλικη αδελφή της (Βίλμα Τσακίρη), ένα ντιζαϊνάτο ζευγάρι (Γιάννης Τσιμιτσέλης και Βάσω Λασκαράκη) και, σε ένα υπόγειο ενδιαίτημα, ένας εκκεντρικούλης, ερωτύλος και ακαμάτης θυρωρός. Αλλοδαπός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Ο κ. Χαϊκάλης, ένας σπουδαίος ηθοποιός, είναι το βαρύ πυροβολικό της σειράς. Αβανταδόρικος ο ρόλος του, αλλά όχι και τόσο πειστικός ο χαρακτήρας του ανεπάγγελτου διαχειριστή, που φαντασιώνεται ότι είναι ηγεμόνας σε ένα κατακόρυφο βασίλειο.
Στην «Πολυκατοικία» η οικειότητα ταυτίζεται με την αδιακρισία. Ο καθένας μπαίνει στο σπίτι του άλλου, είτε έχει προσκληθεί είτε όχι και, μάλιστα, μερικές φορές εισβάλλει και μπανιαρίζεται ή ψαχουλεύει ενώ ο ένοικος απουσιάζει.
Αυτά που συμβαίνουν σε κάθε διαμέρισμα ξεχωριστά δεν παρουσιάζουν από μόνα τους ιδιαίτερο ενδιαφέρον –ενδιαφέρον αποκτούν από τη στιγμή που αρχίζουν να ανακατεύονται οι άλλοι. Δεν έχει σημασία αν αυτό που κοιτάμε είναι τετριμμένο: αρκεί να είναι ξένο. Στο σίριαλ του Mega οι μισοί γείτονες ασχολούνται με τους άλλους μισούς ενώ ο τηλεθεατής παρακολουθεί και τα αντικείμενα και τα υποκείμενα της παρακολούθησης.
Ο κόσμος της τηλεοπτικής «Πολυκατοικίας» δεν είναι ούτε αγγελικά ούτε διαβολικά πλασμένος: οι πιο πολλοί χαρακτήρες είναι και κουτοπόνηροι και καλόκαρδοι (σε τελευταία, τελευταία ανάλυση), και εγωιστές και ψευταράδες και συμφεροντολόγοι, αλλά και λιγάκι γενναιόδωροι. Ισως αυτός είναι ένας από τους λόγους της απήχησης αυτής της σειράς, πέρα από τους στρωτούς διαλόγους, τον γρήγορο ρυθμό και, κυρίως, τους πολλούς καλούς ηθοποιούς. Οι καταστάσεις στις οποίες μπλέκονται όλοι μαζί οι ένοικοι της πολυκατοικίας δεν είναι ακραίες αλλά αναγνωρίσιμες: την υπερβολή δεν θα τη συναντήσουμε στα γεγονότα καθεαυτά, αλλά στις αντιδράσεις των χαρακτήρων, που συχνά τσιρίζουν πάνω από τον μέσο όρο.
Παρά τα όσα λέμε περί αποξένωσης, η ελληνική πολυκατοικία δεν είναι ένα άθροισμα από ντουβάρια. Τα μπαλκόνια της, η είσοδός της, το κλιμακοστάσιο, ο ακάλυπτος, η μυρωδιά της, οι μπουγάδες της, όλα μιλούν και αφηγούνται ιστορίες επιτυχίας ή μοναξιάς, γέλιου και θανάτου, φτώχειας ή προκοπής, φιλοδοξίας ή παραίτησης και εγκατάλειψης. Μιλούν περισσότερο από την τηλεοπτική «Πολυκατοικία», μόνο που συνήθως είμαστε πολύ βιαστικοί για να ακούσουμε τον ψίθυρο ή τις κραυγές τους.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικον.", 3-12-08)

0 Responses to "Μια εικονική πολυκατοικία"

Δημοσίευση σχολίου