2:24 π.μ.
Μακάρι
τέτοιες ώρες να μας απασχολούσε μόνον ο λουλουδοπόλεμος και όχι κάποια πολύ
σοβαρά γεγονότα, όπως ο τραυματισμός ενός μαθητή από σφαίρα στο Περιστέρι…
«Eνα
πελώριο γιατί», λέει με βαρύγδουπο τόνο μια φωνή off. Κοντινά πλάνα στα όμορφα
εφηβικά πρόσωπα, όμως τα πρόσωπα των ανδρών των ΜΑΤ πίσω από το συνθετικό γυαλί
του κράνους φαίνονται θολά, όπως μέσα στο νερό. Οι ένστολοι σκύβουν το κεφάλι,
χαμηλώνουν το βλέμμα, προσποιούνται ότι δεν υπάρχουν και συνήθως δεν απλώνουν
το χέρι να παραλάβουν το λουλούδι.
Χείμαρρος
οι ερωτήσεις, ενώ η απάντηση είναι πάντα η σιωπή. Πώς θα μπορούσε να ’ταν
αλλιώς; Συμβολικό χαρακτήρα έχουν αυτές οι ειρηνικές χειρονομίες, χωρίς όμως η
θεατρικότητά τους να σημαίνει ότι τα παιδιά των λουλουδιών υποκρίνονται. Οι
μαθητές έχουν δίκιο για τον απλούστατο λόγο ότι είναι νέοι, όμορφοι, λυπημένοι
και φυσιολογικά παρορμητικοί. Ομως και ο άλλος μες στο σκάφανδρο είναι εκείνη
τη στιγμή ένας άνθρωπος ανώνυμος, απρόσωπος και ταπεινωμένος, που ίσως
ντρέπεται και ταυτόχρονα οργίζεται για το ρόλο που του έχουν αναθέσει και,
πιθανόν, σύντομα να ξεσπάσει την οργή του ενάντια σε εφήβους που είναι πολύ
λίγα χρόνια νεότεροί του.
«Γιατί,
ρε φίλε, δεν παραιτείσαι;» Μήπως το ερώτημα αυτό θα έπρεπε να απευθυνθεί σε
κάποιους άλλους, σε κάποιους υψηλά ιστάμενους;
Η
κάμερα κάνει ζουμ σε ένα ποδοπατημένο τριαντάφυλλο πλάι στην μπότα ενός
αστυνομικού. Το μήνυμα είναι σαφές: εμείς σας προσφέρουμε λουλούδια, εσείς μας
ποδοπατάτε. Σε πότισα ροδόσταμο, με ράντισες φαρμάκι, χημικά και δακρυγόνα. Η
χαρά των δελτίων είναι αυτές οι σκηνές με τα «παιδιά των λουλουδιών». Εύκολη
συγκίνηση, εύκολη ρητορεία. Αντί να ασχοληθούν με τα πραγματικά «πελώρια
γιατί», με τις αιτίες που γέννησαν αυτές τις καταστάσεις, κολακεύουν σαν
έμπειροι διαφημιστές τους νέους και διαιωνίζουν το βολικό δίπολο: από τη μια οι
«μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και από την άλλη τα παιδιά που πρέπει «να τα
ακούσουμε», «να τα αφουγκραστούμε», λες και πρόκειται μόνο για ένα πρόβλημα
επικοινωνίας.
Είναι αυτονόητο ότι
είμαστε με τη μεριά των άοπλων, μόνο που η βαθύτερη διαχωριστική γραμμή δεν
είναι ανάμεσα στα καλά και στα κακά παιδιά, αλλά ανάμεσα στους λίγους που
χτίζουν έναν κόσμο σκληρό και αβίωτο και στους πολλούς που υφίστανται την
ασχήμια και την αδικία του. Τα «ακραία στοιχεία» γίνονται, δεν γεννιούνται,
όπως και οι ένστολοι Ράμπο ή οι νταήδες γίνονται, οδηγούνται μέσα από πολλά
μονοπάτια στη βία, δεν το έχουν στο αίμα τους να σκοτώνουν και να δέρνουν. Το
δύσκολο δεν είναι να μισεί κανείς τους αστυνομικούς ή τους «ταραξίες», αλλά
εκείνες τις πολιτικές που εξαχρειώνουν τον άνθρωπο, που ποδοπατούν τα ρόδα
προτού καν ανθίσουν.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Ο νέος Πόλεμος των Ρόδων (19-2-2008"
Δημοσίευση σχολίου