Μια εκπομπή για τον Τάσο Λειβαδίτη
Πολλά είναι αυτά που μας εξοργίζουν -στη ζωή και στην τηλεόραση- αλλά ας περάσει μία ημέρα χωρίς να μιλήσουμε για σφαίρες, δακρυγόνα, εξοστρακισμούς.
Το «Αξιον εστί» (ET3) της περασμένης Παρασκευής ήταν αφιερωμένο στον ποιητή Τάσο Λειβαδίτη με αφορμή τα 20 χρόνια από το θάνατό του και την έκδοση δύο βιβλίων με (ή και με) κείμενά του. Η εκπομπή περιελάμβανε συνομιλίες του Bασίλη Βασιλικού με ανθρώπους των γραμμάτων, απαγγελίες ποιημάτων του Λειβαδίτη, πλάνα από τη «Συνοικία το όνειρο», φωτογραφίες του ποιητή και ένα απόσπασμα από μια εκπομπή στην τότε ασπρόμαυρη κρατική τηλεόραση όπου ο ίδιος απαγγέλλει ένα ποίημά του -μια σπάνια στιγμή καθώς εκείνος δεν έδινε ποτέ συνεντεύξεις.
«Αν ο Παπαδιαμάντης είναι ο άγιος της πεζογραφίας μας, ο Λειβαδίτης είναι ο άγιος της ποίησής μας», είπε ο Γιώργος Δουατζής, που τον γνώριζε προσωπικά. Κάποτε που περπατούσε μαζί του, ο ποιητής τον ανάγκασε να κάνουν πολλές μανούβρες για να μην περάσουν μπροστά από ένα κατάστημα της γειτονιάς του. Οχι, δεν χρωστούσε χρήματα στον ψιλικατζή, το αντίθετο συνέβαινε και ο Λειβαδίτης δεν ήθελε να νομίσει ο οφειλέτης του ότι προσπαθούσε να του θυμίσει το χρέος του.
«Οχι, αυτός μου χρωστάει και δεν θέλω να νομίσει ότι προσπαθώ να του το θυμίσω».
(Σύμφωνα με μια αργεντίνικη παροιμία, στον κόσμο υπάρχουν δύο ειδών τρελοί, αυτοί που δανείζουν χρήματα και αυτοί που τα επιστρέφουν. Φαίνεται ότι ο ποιητής αντιπροσωπεύει ένα τρίτο είδος, αυτόν που δανείζει και δεν τα θέλει πίσω).
Ολες οι επισημάνσεις των ομιλητών ήταν ενδιαφέρουσες, αλλά ξεχώρισε η εκφραστική ανάγνωση ενός ποιήματος του Λειβαδίτη από τον Μιχάλη Μερακλή που με συγκίνηση και πάθος μίλησε για την «αμνησικακία» του ποιητή, για την ενότητα ανάμεσα στα ιδανικά, το έργο και τη ζωή του.
Ο Β. Βασιλικός απήγγειλε δύο στίχους από τη συλλογή «Φυσάει στις γειτονιές του κόσμου» (1953): «Οι τράπεζες ξαπλωμένες στα φαρδιά πεζοδρόμια/σαν προϊστορικά ζώα που χωνεύουν τη λεία τους». Σας θυμίζει κάτι;
Με πικρία ο Φώτης Κουβέλης παρατήρησε ότι «η ποίηση δεν έχει πια τη θέση που θα ’πρεπε να έχει στην κοινωνία αλλά και στον κόσμο της Αριστεράς». Κάποτε η αριστερά θα μπορούσε να ήταν περήφανη όχι για τους ποιητές «της» (εδώ δεν χωράει η κτητική αντωνυμία) αλλά για τη δύναμη των ιδανικών της που ενέπνευσαν ποιητές μείζονες και ελάσσονες. Σήμερα τα κόμματα, αριστερά και μη, συχνά δίνουν την εντύπωση ότι επιδιώκουν να εμπνεύσουν «σελέμπριτις» παρά ποιητές.
Η «Δραπετσώνα», το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» και άλλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ήταν η γέφυρα που οδήγησε πολλούς στην ποίηση του Λειβαδίτη. Δεν ξέρω αν ο ποιητής ήταν «άγιος», όμως τα τραγούδια αυτά είναι ανεξίτηλα σημάδια αν όχι αγιοσύνης, πάντως μιας εποχής που το «λαϊκό» δεν ήταν συνώνυμο της αρπαχτής και της ευκολίας. Το πνεύμα και όχι τη μορφή εκείνης της λαϊκότητας, της τόσο ξένης από τα φαντασμαγορικά τάλεντ σόου και τις φιέστες της Eurovision, είναι κάτι που αξίζει να το αναζητήσουμε σήμερα –και ίσως κάποια βήματα αυτής της αναζήτησης να περνούν και από το ποιητικό έργο του Τάσου Λειβαδίτη.
| 
0 Responses to "«Aξιον εστί» για έναν ποιητή"
Δημοσίευση σχολίου