Aυτή την εβδομάδα έγιναν τρεις «αντιτηλεοπτικές» εκδηλώσεις. Στο Μοναστηράκι, στην πλατεία, κάποιοι έσπασαν μερικές παλιές τηλεοράσεις, ενώ κάποιοι άλλοι στη Θεσσαλονίκη απομάκρυναν από τη φάτνη του χριστουγεννιάτικου δέντρου του δήμου το πλαστικό θείο βρέφος και στη θέση του τοποθέτησαν μια τηλεοπτική συσκευή.
Ομως, η πιο θεαματική ενέργεια ήταν η σύντομη κατάληψη του στούντιο ειδήσεων της ΝΕΤ. Ανεξάρτητα από το αν μας βρίσκει σύμφωνους ή όχι, η επιχείρηση ήταν καλοσχεδιασμένη και επιτυχημένη, αφού οι άγνωστοί μας νέοι πέτυχαν τον στόχο τους, κοινοποίησαν το μήνυμά τους.
Ας δούμε τα γεγονότα με ψυχραιμία, αποφεύγοντας τα βαριά επίθετα. Δεν πιστεύω ότι από τον ακτιβισμό αυτού του είδους τραυματίζεται η δημοκρατία ή κλονίζεται το σύστημα της κυριαρχίας των ΜΜΕ. Π.χ., περισσότερο έχει σοκάρει την κοινή γνώμη ο τραυματισμός από σφαίρα του μαθητή στο Περιστέρι, παρά τα τρία πανό που υψώθηκαν στο στούντιο της ΝΕΤ. Δεν ήταν «ύπουλη εισβολή», αλλά μάλλον μια βαθμιαία διείσδυση, αφού η εισβολή, σύμφωνα με το λεξικό, σημαίνει «βίαιη και ορμητική είσοδος», ενώ την κατάληψη αποφάσισε μια παρέα άγνωστων (όχι όμως κουκουλοφόρων) νέων και όχι μια «επώνυμη» οργάνωση ή συλλογικότητα. Η ομάδα αυτή πήρε ένα ρίσκο και θα μπορούσε να πληρώσει ακριβά το τίμημα των επιλογών της.
Οι περισσότεροι πολίτες δεν αγανακτούν επειδή το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ δεν έχει μετατραπεί σε φρούριο ούτε ανησυχούν εξαιτίας των ακτιβιστών που διέκοψαν επί 85 δευτερόλεπτα τη ροή του προγράμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους θεωρούν παράδειγμα προς μίμηση. Η ίδια ροή της ζωής μας και κυρίως του κοντινού μέλλοντός μας δεν μοιάζει ομαλή – και αυτό κυρίως μας ανησυχεί.
Το σύνθημα που αντίκρισαν οι τηλεθεατές («Σταματήστε να κοιτάτε, βγείτε στους δρόμους») έχει μια πατερναλιστική χροιά, όπως και η χρήση της προστακτικής που θυμίζει διαφημιστικό σλόγκαν («λουστείτε» με το Χ σαμπουάν, «πιείτε» την Ψ μπίρα). Η κύρια αντίθεση στην κοινωνία μας σήμερα δεν είναι ανάμεσα στον καναπέ και τον δρόμο. Πολλοί «καναπεδάτοι» τηλεθεατές βλέπουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις με συμπάθεια και ας μη συμμετέχουν οι ίδιοι. Στην απάθεια δεν μας οδηγεί η υπνωτική σαγήνη της τηλεόρασης, αλλά η απογοήτευση από τους πολιτικούς και τα κόμματα, καθώς και ο φόβος, τον οποίο δεν καλλιεργεί μόνο η τηλεόραση, αλλά κυρίως ο σκοτεινός οικονομικός ορίζοντας.
Αυτές τις μέρες η τηλεόραση δεν έδειξε το πιο άσχημο πρόσωπό της, παρά τα τόσα κύματα φλυαρίας, μελοδραματισμού και λαϊκισμού που, εξάλλου, τα συναντάμε όλο τον χρόνο. Η ταύτιση του «εχθρού» με την τηλεόραση είναι κάτι σαν το βουντού, καθώς τρυπάμε με καρφίτσες το κέρινο ομοίωμα γιατί δεν μπορούμε να τα βάλουμε με όσους και όσα πραγματικά μας εξουθενώνουν και μας καταπιέζουν. Παράλληλα, άφθονα παραδείγματα δείχνουν ότι η ίδια η τηλεόραση άνετα αφομοιώνει και τα χάπενινγκ και την κριτική στην τηλεόραση, ακόμη και την πιο ανελέητη.
|
0 Responses to "Πολίτες του καναπέ και πολίτες της δράσης;"
Δημοσίευση σχολίου