Ξεχάστε τα μνημόνια, την ανεργία, τις ταλαίπωρες συλλογικές συμβάσεις, το έλλειμμα, τα χρέη. Μια νέα αμερικανική σειρά, που προβάλλεται στο Universal Channel (μέσω του Conn-x του ΟΤΕ), μας λέει ότι υπάρχουν και χειρότερα, πολύ χειρότερα, όπως το να ξυπνήσουμε μια ωραία πρωία και να ανακαλύψουμε ότι τα ζόμπι έχουν κυριεύσει τη Γη.

Αυτό συμβαίνει στον κεντρικό ήρωα του «Walking Dead», ένα βοηθό σερίφη σε μια μικρή πόλη της Γεωργίας των ΗΠΑ, ο οποίος νοσηλεύεται πολλές ημέρες σε ένα νοσοκομείο, βαριά τραυματισμένος από σφαίρα. Οταν συνέρχεται από το κώμα, διαπιστώνει ότι τα αιμοδιψή ζόμπι είναι παντού. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, οι έντιμοι, οι κανονικοί, τα παιδιά της διπλανής πόρτας, έχουν γίνει περιφερόμενα σαρκοβόρα πλάσματα που δεν είναι ούτε ζωντανά ούτε νεκρά.

Το σενάριο δεν περιγράφει τη μαζική σφαγή, αλλά το τοπίο μετά τη σφαγή, τον αγώνα μιας χούφτας ανθρώπων για επιβίωση μετά το τέλος του πολιτισμού. Υπάρχουν βέβαια και σκηνές μακελειού, όμως το ωμό κρέας δεν είναι αυτοσκοπός. Το «Walking Dead» είναι μια ιδιαίτερα φροντισμένη σειρά τρόμου, μια σειρά φαντασίας, ένα από τα καλύτερα δείγματα ενός είδους που άλλοι το λατρεύουν και άλλοι δεν το αντέχουν. Σκηνοθέτης είναι ο Φρανκ Ντάραμποντ, που έχει στο ενεργητικό του τον «Τελευταίο σταθμό Ρίτα Χέιγουορθ», το «Πράσινο μίλι» και άλλες κινημαγραφικές επιτυχίες.

Η σειρά βασίζεται σε ένα δημοφιλές κόμικς, όμως οι χαρακτήρες της δεν είναι μονοδιάστατοι ούτε διαχωρίζονται αυστηρά σε Καλούς και Κακούς – αν και εδώ το Καλό και το Κακό είναι έννοιες διακριτές. Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η περιρρέουσα κτηνωδία δεν μετατρέπει κατ’ ανάγκην «όλους» τους ανθρώπους σε κτήνη. Π.χ., στη ζομποκρατούμενη Ατλάντα, πρώην μέλη συμμοριών του δρόμου γίνονται προστάτες εγκαταλελειμμένων ανήμπορων γερόντων.

Τα δύο - τρία τελευταία χρόνια ήταν της μόδας οι βρικόλακες, τόσο στο σινεμά όσο και στην τηλεόραση, ενώ το 2010 προβλήθηκαν στην Ελλάδα δύο σειρές (το «True Blood» στον ΑΝΤ1 και το «Μοοnlight» στον Star) με ήρωες εκλεπτυσμένους βρικόλακες που έχουν πάψει να τρέφονται με ανθρώπινο αίμα. Ενώ όμως τα βαμπίρ εξελίσσονται, τα ζόμπι μένουν πιστά στην παράδοση. Τα βαμπίρ είναι ευφυή, πανούργα, συναισθηματικά, ακόμα και ερωτιάρικα· όμως τα ζόμπι είναι χαζά και τα ζα μ’ αργά, ενώ όταν δεν είναι πολλά, εύκολα μπορεί κανείς να τα εξουδετερώσει. Οι βρικόλακες είναι μια ελίτ, ενώ τα ζόμπι είναι ένας ρακένδυτος, πρωτόγονος πληβειακός στρατός.

Μια σειρά φυγής είναι το «Walking Dead», που μας υπόσχεται ότι θα φοβηθούμε τόσο πολύ που θα ξεχάσουμε τους ποικίλους φόβους που μας κατατρέχουν στην καθημερινή ζωή. Μετά το τέλος κάθε επεισοδίου, ο τηλεθεατής αισθάνεται ανακούφιση που είναι ακόμα ζωντανός. Μάλιστα, αν μας ρωτούσαν τι προτιμάμε, την τρόικα ή τα ζόμπι, ίσως αρκετοί να απαντούσαν «την τρόικα, την τρόικα!».

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 27/11/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Σίριαλ ξένα | 0 comments | edit