Το χρήμα, με την υλική, την παλιομοδίτικη, τη χάρτινη μορφή του, δίνει τον τόνο στο φετινό τηλεπαιχνίδι «Μοney drop» του Μega. 

Eδώ το έπαθλο έχει τη μορφή ενός βουνού: 40 δεσμίδες των 7.500 ευρώ η καθεμιά, σε χαρτονομίσματα των 20 και των 10 ευρώ - γιατί το πάχος και το βάρος της δέσμης, το μέγεθος, μετράνε!

«Αυτά τα 300.000 ευρώ είναι δικά σας, καταδικά σας!» αναγγέλλει θριαμβευτικά στο ζευγάρι των παιχτών ο παρουσιαστής, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου. Οι παίχτες μπορούν να κάνουν ό, τι θέλουν με αυτά τα χρήματα - εκτός από το να τα πάρουν και να φύγουν. Στην πραγματικότητα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να τα τοποθετήσουν σε τέσσερις κλειστές καταπακτές, που αντιστοιχούν σε τέσσερα ταμπλό με τέσσερις απαντήσεις. Η ερώτηση διατυπώνεται προφορικά, οι τέσσερις απαντήσεις είναι γραπτές, όμως μόνο μία είναι η σωστή. Ο παίχτης έχει δικαίωμα να ποντάρει, να τοποθετήσει τα χρήματα σε μία έως τρεις καταπακτές - απαντήσεις, ώστε να μην ξεπουπουλιαστεί μονομιάς. Σε κάθε λάθος απάντηση η καταπακτή ανοίγει και, μέσα από μεγάλους διαφανείς σωλήνες, τα χρήματα κατρακυλούν και χάνονται στην άβυσσο του στούντιο.

Βαριά, ασήκωτα είναι τα χρήματα - τουλάχιστον το αρχικό ποσό. Δείτε τα, πιάστε τα, μυρίστε τα, σηκώστε τα! Το κοινό στο στούντιο βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας - μη γυαλίσει κανενός το μάτι και χυμήξει στο χάρτινο αντικείμενο του πόθου! Το σκηνικό προσπαθεί να είναι εντυπωσιακό: πολλά λέιζερ, πολλά οπτικά εφέ, πολλές οθόνες, μια μεγάλη κυκλική υπερυψωμένη πλατφόρμα για τους θεατές και, το κορύφωμα, τα γυάλινα εντόσθια - ρουφήχτρες.

Λεφτά υπάρχουν στην αρχή, όμως στο τέλος του κάθε γύρου, ο οποίος περιλαμβάνει οχτώ ερωτήσεις, απομένουν για τους παίχτες λίγες δεκάδες χιλιάδες ή μηδέν ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση). Ο κ. Αρναούτογλου είναι ο συνήθης τηλεοπτικός εαυτός του: φωνακλάς, πολυλογάς, πληθωρικός. «Χαίρομαι, ειλικρινά χαίρομαι!» λέει ενθουσιασμένος στους παίχτες που κάτι κερδίζουν, χωρίς όμως να προσθέσει το αυτονόητο (δηλαδή «χαίρομαι επειδή αυτά που θα πάρετε δεν είναι δικά μου»).

Η εκπομπή είναι «λάιβ» και, με κάθε ευκαιρία, μάς το υπενθυμίζoυν. Π. χ., το περασμένο Σάββατο, δύο ημέρες μετά την επέτειο του «Οχι», οι παίχτες έπρεπε να βρουν το όνομα του Ιταλού πρέσβη που είχε επιδώσει το τελεσίγραφο στον Ι. Μεταξά. Ετσι, αφού ανακοινώθηκε η σωστή απάντηση, ο παρουσιαστής ζήτησε από το κοινό στο στούντιο ένα «θερμό χειροκρότημα» για τους ηρωικούς προγόνους μας που πολέμησαν στην Αλβανία, ώστε «εμείς σήμερα να είμαστε ελεύθεροι και να παίζουμε τέτοια παιχνίδια».

Καημένα παιδιά, της Ελλάδας παιδιά, πού να ξέρατε τότε που πολεμούσατε πάνω στα βουνά ότι η θυσία σας τώρα δικαιώνεται, πού να ξέρατε ότι το στούντιο γίνεται το μετερίζι της χιλιάκριβης της λευτεριάς. Χωρίς το έπος του ’40 σήμερα θα βλέπαμε μόνο τα κανάλια του Μπερλουσκόνι… Μπορείτε να φανταστείτε πιο βαριά δεσμά;

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 5/11/10)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, σόου διάφορα | 0 comments | edit