Εκτός από τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα ή τα επαγγέλματα υψηλού ρίσκου, υπάρχουν και οι επικίνδυνες διαδρομές, όχι σε ναρκοθετημένες μεθορίους ή σε μονοπάτια της ζούγκλας ή σε εμπόλεμες ζώνες ή σε πόλεις που έχουν πληγεί από πλημμύρες, σεισμούς επιδημίες, αλλά στην καρδιά της Αθήνας. Τρεις τέτοιες διαδρομές κατέγραψε η κάμερα των «Νέων Φακέλων» (ΣΚΑΪ, /11), δύο γυναικών (πεζών) κι ενός εποχούμενου, που αναγκαστικά μετακινούνται στις πιο ζόρικες περιοχές του κέντρου. Και τα τρία θέματα συνδέονταν με τις εκλογές της Κυριακής, όμως αυτό, που είχε τίτλο «Ημέρες και νύχτες στο κέντρο της Αθήνας», επιβεβαίωνε τη δύναμη και την αμεσότητα του Μέσου, της τηλεόρασης. Ενα παρκάκι στην Πειραιώς, πλάι σε μια μικρή παιδική χαρά, στρωμένο με έναν γυάλινο τάπητα από… σύριγγες. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, το έφραξαν με ασπροκόκκινη πλαστική ταινία. «Εδώ φοβάσαι να πατήσεις μήπως τρυπηθείς», εξηγεί μια κυρία που μένει στον Κεραμεικό, σε ένα όμορφο νεοκλασικό σπίτι που έχει μετατραπεί σε φρούριο, με κάμερες παρακολούθησης, κλειδαριές ασφαλείας, συναγερμό. Δεν γίνεται αλλιώς. Σε θρίλερ έχει μετατραπεί η επιστροφή μιας άλλης γυναίκας από τη δουλειά της στο Κολωνάκι, στο σπίτι της στην Αχαρνών, σε μια παλιά πολυκατοικία χωρίς γκαράζ. Στη διασταύρωση Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα κοντοστέκεται: να περάσω, να μην περάσω… Δεν περνά, κάνει τον γύρο. Βγαίνει στην Πατησίων και σε λίγο, όταν φτάνει στην 3ης Σεπτεμβρίου, δεν αντέχει, παίρνει ταξί για 500 μόνο μέτρα… Η κάμερα αποφεύγει τα γκροπλάν στα πρόσωπα των Ελλήνων ή των ξένων που κυκλοφορούν στους μισοσκότεινους δρόμους. Βλέπουμε μόνο το περίγραμμα των σωμάτων, σκιές που μπορεί να είναι είτε αθώες είτε απειλητικές, ανάλογα και με τις εμπειρίες και τους φόβους που κουβαλάει κανείς. Κάποιος είχε νοικιάσει ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο εκείνης της πολυκατοικίας στην Αχαρνών και το είχε μετατρέψει σε ξενοδοχείο ύπνου: δύο ευρώ το κεφάλι για 40-50 μετανάστες, δηλαδή αφορολόγητα μηνιαία έσοδα 2.500 ευρώ και έξοδα το πολύ 500 ευρώ. Ενας μικρός slumlord που ίσως φιλοδοξεί να γίνει μεγάλος… Το Πολυτεχνείο ζει; Το πνεύμα του ίσως, όμως η χωρική του έκφραση δεν ζει, σέρνεται. Χωματερή ημιθανών ψυχών η Τοσίτσα με τις νεραντζιές της, ενώ η Στουρνάρη, με τις θωρακισμένες προσόψεις της, εκτός των ωρών καταστημάτων θυμίζει πόλη - φάντασμα. Μόνο η εικόνα και η αφήγηση. Τίποτε άλλο. Ούτε σχόλια ούτε αναλύσεις από ειδικούς ούτε προτάσεις. Ενα σπουδαίο ντοκουμέντο που δείχνει πόσο σκληρή, για ντόπιους και για ξένους, είναι σήμερα η ζωή σε κάποιες περιοχές της πόλης, δείχνει γιατί ο ρατσισμός σηκώνει κεφάλι. Ταυτόχρονα, δείχνει πόσο μακριά όχι απλώς από τα προβλήματα της Αθήνας, αλλά από τις ανοιχτές πληγές της είναι οι περισσότερες προεκλογικές τηλεοπτικές συνεντεύξεις και συζητήσεις. (KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 3/11/10)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Πόλη | 0 comments | edit