Το 1966 ο Φώντας Λάδης έγραφε τους εξαιρετικούς στίχους των τραγουδιών του κύκλου Γράμματα από τη Γερμανία που τα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και τα πρωτοερμήνευσε ο Γιώργος Ζωγράφος. Η εφημερίδα τότε ήταν ένα νήμα που έδενε τους έλληνες μετανάστες με την πατρίδα, με τη ζωντανή ιστορία:

Στο καφενείο «Ελληνικόν»

μαζευόμαστε τα βράδια

πέντε πέντε στα τραπέζια

και διαβάζουμε «Αυγή»,

«Βήμα», «Νέα», «Αλλαγή».

Η προδιδακτορική Αλλαγή δεν κυκλοφορεί πια. Διασώζονται Τα Νέα και η Αυγή, ενώ το χάρτινο Βήμα ξεψύχησε πριν από δυο μέρες. Έτσι κι αλλιώς, οι έλληνες μετανάστες στη Γερμανία αλλά και οι εν Ελλάδι εργάτες (και κυρίως οι άνεργοι) δεν αγοράζουν πια εφημερίδα για να μάθουν τα νέα. Τα μαθαίνουν από τα δελτία των οχτώ ή από το Ίντερνετ, ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν ενδιαφέρονται καν να τα μάθουν. Έτσι κι αλλιώς, μαύρα θα ‘ναι.

         Μια εφημερίδα, που επί δεκαετίες ήταν η πολιτική, ιδεολογική ναυαρχίδα της κυρίαρχης τάξης, βάζει λουκέτο. Η απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας είναι η πιο τραγική διάσταση αυτής της εξέλιξης, όμως υπάρχει και μια άλλη, εξίσου σοβαρή: στη νέα αυτή φάση του κοινωνικού πολέμου, οι «από πάνω» δεν χρειάζονται τα ιδεολογικά όπλα, δεν ενδιαφέρονται να πείσουν, αλλά εφαρμόζουν αμείλικτα το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν», κοινώς «σκάσε και κολύμπα». Κολύμπα στα θολά νερά της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της οργής. Και οι δημοσιογράφοι παύουν να είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της κοινωνίας, καθώς έχουν την ίδια μοίρα με τους απολυμένους κλωστοϋφαντουργούς της Νάουσας και της Νέας Ιωνίας. Αναλώσιμοι, αζήτητοι, αχρείαστοι.

         Το κλείσιμο του Βήματος δεν συνεπάγεται λιγότερη ενημέρωση, όμως σηματοδοτεί την επικράτηση μιας ποιοτικά διαφορετικής ενημέρωσης: πιο εύκολης, πιο φτηνής, πιο εφήμερης και από το εφήμερο χαρτί. Τη θέση του πολιτικού λόγου (και αυτού με τον οποίο δεν συμφωνούμε) παίρνει η δίχως διερμηνέα συνέντευξη Τύπου του αγγλόφωνου εκπροσώπου του ΔΝΤ.

         Στα σπίτια μας, ο καθένας μόνος του, με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά, βλέπουμε Πρετεντέρη, Χατζηνικολάου και Λαζόπουλο. Μπλε κόλλες στα τζάμια για συσκότιση, ο πόλεμος έχει αρχίσει. Το καφενείο «Ελληνικόν» έχει κι αυτό βάλει λουκέτο.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 28/11/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In ΜΜΕ, Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit