11:15 μ.μ.
Mε ένα δυνατό θέμα
έκαναν πρεμιέρα οι «Ανταποκριτές»
(ΝΕΤ): ένα επιτόπιο ρεπορτάζ του Μιχάλη Γρυπιώτη στην αμερικανική βάση του
Γκουαντάναμο.
Προφανώς, στη διάρκεια της τριήμερης ξενάγησης, ο δημοσιογράφος είδε
μόνο ό,τι του επιτράπηκε να δει, ενώ φανερή ήταν η προσπάθεια της διοίκησης των
φυλακών να παρουσιαστεί το Γκουαντάναμο σαν σύμβολο της «διαφάνειας, της
«ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης». Αντίθετα, οι αυτοκτονίες και τα βασανιστήρια
είναι λέξεις ταμπού. Είδαμε τις ατσαλάκωτες στολές των κρατουμένων στο
σιδερωτήριο, είδαμε τα περιποιημένα ντους και τα επιτραπέζια παιχνίδια, όμως
δεν είδαμε αυτούς που τα χρησιμοποιούν...
Στην Ελλάδα μιλάμε για τον τηλεθεατή που βιδώνεται στον
καναπέ, όμως στο Γκουαντάναμο ο κρατούμενος αλυσοδένεται στον καναπέ για να δει
τηλεόραση! Και όχι όλοι οι κρατούμενοι, αλλά εκείνοι που συνεργάζονται με τους
ανακριτές, που έχουν δώσει ονόματα και πληροφορίες. Ο καναπές είναι διθέσιος,
αναπαυτικός, αλλά τα πόδια του τηλεθεατή δένονται με ατσάλινους κρίκους, ενώ τα
χέρια του είναι λυτά. Ενδιαφέρουσα είναι η ξενάγηση στη βιβλιοθήκη που έχει
14.000 τόμους και επίσης διαθέτει τέσσερις αραβικές εφημερίδες και πολλά
αγγλόφωνα περιοδικά, ενώ τη μεγαλύτερη ζήτηση παρουσιάζουν τα έντυπα για το
αυτοκίνητο και το ποδόσφαιρο (τα σύμβολα της ελεύθερης ζωής;).
Ιδιαίτερα δημοφιλή είναι εδώ τα μυθιστορήματα της Αγκαθα
Κρίστι, κάτι που δεν πρέπει να μας ξενίζει. Οπως αναφέρει η Τζάνετ Μόργκαν, η
επίσημη βιογράφος της, λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ένας επιζών
από το στρατόπεδο του Μπούχεβαλντ επικοινώνησε με την Κρίστι για να της πει ότι
οι Εβραίοι κρατούμενοι είχαν ανεβάσει εκεί μια ερασιτεχνική θεατρική παράσταση,
τους «Δέκα μικρούς νέγρους», και αυτό τους έδωσε «κουράγιο για να ζήσουν». Χωρίς κείμενο,
μόνο με ό,τι θυμούνταν από την εποχή της ειρήνης! Εχει
γραφτεί ότι οι
Τουπαμάρος, οι Ουρουγουανοί αντάρτες, γύρω στο 1970, είχαν χρίσει τη Μις Μαρπλ
«επίτιμη αρχηγό» τους, πιστεύοντας ότι αυτή η ιδιοφυής δεσποινίς ήταν η
«ενσάρκωση της δικαιοσύνης».
Είναι αυτονόητο ότι το Γκουαντάναμο ανήκει στις μαύρες
σελίδες των αρχών του 21ου αιώνα -και η εκπομπή προσέγγισε το θέμα με
σοβαρότητα και τόλμη, επισημαίνοντας ότι η κατάργηση του Γκουαντάναμο
αποδείχτηκε για τον πρόεδρο Ομπάμα εξίσου δύσκολη με την απεμπλοκή των ΗΠΑ από
το Ιράκ και το Αφγανιστάν. (Για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ομπάμα στο
εσωτερικό των ΗΠΑ, μίλησε ο Λουκάς Τσούκαλης στην Οντίν Λιναρδάτου.)
Μια λεπτομέρεια είναι τα μεταφρασμένα στα αραβικά βιβλία
της Αγκαθα Κρίστι στα ράφια μιας υψίστης ασφαλείας αμερικανικής φυλακής στην
Καραϊβική. «Πολλοί θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι ο κόσμος είναι ένα εγγλέζικο
χωριό», λέει ένας Βρετανός αρθρογράφος. Ελα όμως που δεν είναι –και το
Γκουαντάναμο ή μάλλον «τα» Γκουαντάναμο της εποχής μας είναι η πιο ισχυρή
διάψευση αυτού του ευσεβούς πόθου.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 25/11/2010)
0 Responses to "Η Αγκαθα Κρίστι στο Γκουαντάναμο"
Δημοσίευση σχολίου