Mεγάλο, ανεκτίμητο πολιτιστικό και εθνικό κεφάλαιο ο Μίκης Θεοδωράκης, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αγνοήσει το αφιέρωμα, σε δύο συνέχειες, που του ετοίμασε η εκπομπή «Στην υγειά μας» (ΝΕΤ) με τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Τα 85 χρόνια του συμπλήρωσε φέτος ο μεγάλος συνθέτης και, επομένως, το αφιέρωμα αυτό είναι άλλος ένας τρόπος για να του ευχηθούν όσοι τον αγαπούν και τον σέβονται και προφανώς όλοι αυτοί, καλλιτέχνες και μη, είναι τόσο πολλοί που δεν τους χωράει ένα στούντιο, δεν τους χωράει ένα Σαββατόβραδο (το δεύτερο μέρος του αφιερώματος θα προβληθεί το επόμενο Σάββατο). Μίκης είναι αυτός, χαλάλι του. Μερικές φορές με κούραζαν η πολυλογία και οι αγιογραφικές κορόνες κάποιων καλεσμένων, όμως τα τραγούδια του Θεοδωράκη πάντα μας αποζημιώνουν, ακόμα και όταν μερικές φορές δημιουργείται η εντύπωση ότι η εκπομπή κάνει ζάπινγκ στον εαυτό της καθώς περνάμε από το ένα είδος στο άλλο, από το επικό στο λαϊκό και το λυρικό, από ένα ερμηνευτικό ύφος σε ένα άλλο. Το προπερασμένο Σάββατο, η ίδια εκπομπή πρόβαλε ένα αφιέρωμα για τη Βίκυ Μοσχολιού, μια μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια, που πέθανε πριν από πέντε χρόνια. Στην εκτίμηση «τυχερή η Μοσχολιού που τραγούδησε τέτοια τραγούδια», ο συνθέτης και στιχουργός Τάκης Μουσαφίρης απάντησε: «Τυχερά τα τραγούδια που τα ερμήνευσε μια τέτοια φωνή». Στην περίπτωση του Μίκη Θεοδωράκη, ισχύουν και τα δύο, αφού τα τραγούδια του συνδέθηκαν με μερικές από τις ωραιότερες ελληνικές φωνές του 20ού αιώνα αλλά και της εποχής μας (Μπιθικώτσης, Καζαντζίδης, Νανά Μούσχουρη, Μαίρη Λίντα, Μαρία Φαραντούρη, Μανώλης Μητσιάς και πολλές άλλες), ενώ τυχεροί πρέπει να θεωρούνται όσοι έχουν την ευκαιρία να τα ερμηνεύουν και σήμερα, ακόμα και αν το μέτρο σύγκρισης με κάποιους από τους «παλιούς» είναι αδυσώπητο… Εχει νόημα αυτή η εκπομπή για το ελληνικό τραγούδι; Για εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είναι μια ανάσα, κάτι που το περιμένουν και όχι απλώς το «καταναλώνουν». Το «Στην υγειά μας» έχει δείξει αξιοσημείωτη αντοχή στον χρόνο, έχει καλές στιγμές στο ενεργητικό του, έχει τιμήσει παλιούς καλλιτέχνες και έχει δώσει βήμα σε νεότερους – και όλα αυτά δεν είναι λίγα. Ωστόσο, αν εξαιρέσει κανείς το περιπτωσιακό τσακίρ κέφι στο στούντιο, που δεν είναι πάντα πειστικό ή κάποιες παρδαλές, λαϊφστυλίστικες πινελιές στη σύνθεση του τραπεζιού, κάτι μένει από τα τραγούδια, ακόμα και αν μερικές φορές αυτό το κάτι είναι λιγότερο από ό,τι τα τραγούδια αξίζουν, λιγότερο από ό,τι περιμένουμε. Και μια μικρή παρατήρηση: καλός ο Αντώνης Ρέμος, καλοί οι κύριοι Πάγκαλος και Βενιζέλος, καλλίφωνος και καλλίγραμμη η ηθοποιός Κατερίνα Παπουτσάκη, όμως ελπίζω στο δεύτερο μέρος να υπάρχει κάποια αναφορά στην πρόωρα χαμένη Μαρία Δημητριάδη, η οποία, προς το παρόν, μονάχη, ξεχασμένη έχει μείνει και «σκοπιά φυλάει στην Κατερίνη, μες στην ομίχλη πέντε οχτώ…» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 23/11/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Τραγούδι | 0 comments | edit