12:55 π.μ.
Τι
θα συνέβαινε άραγε αν ο λαός δεν έκανε αποχή από τις κάλπες, αλλά από την
τηλεόραση της σάχλας, της ευτέλειας και της ρουτίνας;
Η
αποχή ήταν η πρωταγωνίστρια των εκλογών. Και τα κατ’ εξοχήν παιδιά της αποχής
(και όχι της αλλαγής) ήταν οι έγκλειστοι του «Big Brother» που τις δύο
τελευταίες Κυριακές συμπεριφέρονταν λες και οι εκλογές αφορούσαν κάποιο μακρινό
πλανήτη. Εκτός από την αποχή της διαμαρτυρίας, που μπορεί να έχει και συνειδητό
χαρακτήρα, υπάρχει και η αποχή της αφασίας –και ένα λαμπρό δείγμα της είναι τα
ριαλιτόπαιδα αλλά και οι μη αιρετοί τηλεοπτικοί άρχοντες που τα καθοδηγούν και
τα προστατεύουν.
Φέτος στην Ελλάδα γεννήθηκε ένα κίνημα και
ξέσπασε μια επανάσταση. Πρόκειται για το «κίνημα
των αποδείξεων» και για την «επανάσταση του Καλλικράτη», σύμφωνα με
χαρακτηρισμούς που δόθηκαν από επίσημα χείλη. Επανάσταση, όμως, και κίνημα
σαρωτικό θα ήταν η αλλαγή των τηλεοπτικών μας συνηθειών. Τι θα συνέβαινε άραγε αν ο λαός έκανε αποχή
όχι από τις κάλπες, αλλά από την τηλεόραση της σάχλας, της ευτέλειας και της
ρουτίνας;
Δεν
εννοώ να ρίξουμε τους δέκτες μας στην πυρά. Η τηλεόραση είναι και θα παραμείνει
το πιο ισχυρό Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας μέχρι να αντικατασταθεί από κάτι άλλο,
μέχρις ότου κυριαρχήσει μια άλλη τεχνολογία -και ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα
σημαίνει ότι η ζωή μας όλη θα είναι σπαργανωμένη, τυλιγμένη σε οθόνες. Μπορούμε
όμως να φανταστούμε ένα σενάριο κατά το οποίο οι άνθρωποι ΔΕΝ θα βλέπουν
πέντε ώρες τηλεόραση την ημέρα και θα καλούν πραγματικούς φίλους στο σπίτι για
καφέ ή φαγητό αντί να βλέπουν αγνώστους να τραπεζώνουν άλλους αγνώστους, όπως
συμβαίνει στο ριάλιτι «Κάτι ψήνεται».
Στο
σενάριο αυτό, οι άνθρωποι δεν θα βιάζονται να επιστρέψουν νωρίς το βράδυ σπίτι
για να μη χάσουν το τελευταίο επεισόδιο από τη «Ζωή της άλλης», ενώ θα ανοίγουν
την τηλεόραση μόνο για να δουν και να μάθουν πράγματα που δεν μπορούν να τα
γνωρίσουν με άλλο τρόπο. Ταυτόχρονα, θα θεωρούν αδιανόητο το να ξοδεύουμε ώρες
από τη σύντομη και πολύτιμη ζωή μας βλέποντας στο γυαλί διάφορες λαμπερές ασημαντότητες
που συμπεριφέρονται σαν να ήταν το κέντρο του σύμπαντος.
Επανάσταση θα ήταν το να γυρίσει μαζικά το
κοινό την πλάτη στη λιγωτική μετριότητα. Να αγνοήσει τα πρωινάδικα, τα
μεσημεριανάδικα, την ψυχαγωγία της ξεφτίλας, το κουτσομπολιό, τις αυτάρεσκες
πολιτικές φλυαρίες, αλλά και το δοτό κύρος πολλών τηλεοπτικών ταγών. Να
ενδιαφερθεί για κάθε δείγμα καινοτομίας και δημιουργικότητας, να αναζητήσει τη
μυθοπλασία, τη μουσική, τη σάτιρα, το χιούμορ, το λόγο, το στοχασμό, τις
δημοσιογραφικές έρευνες που βρίσκονται στον αντίποδα του βερμπαλισμού και της «ξεπέτας».
Με την αποχή από την τηλεόραση της σάχλας, ίσως
πληγεί μια αγορά, όπως οι μεγάλες
νυχτερινές πίστες ή τα έντυπα του lifestyle, όμως τη θέση της θα πάρει μια άλλη
αγορά ή μάλλον ένας άλλος τρόπος να διασκεδάζουν και να επικοινωνούν, να
διαβάζουν τον κόσμο, να δρουν και να σκέφτονται πολιτικά οι άνθρωποι. Ομως αυτή
την «επανάσταση» δεν μπορεί να τη φέρει το τηλεκοντρόλ.
Εκατοντάδες
χιλιάδες, ίσως κι εκατομμύρια Ελληνες ήδη απέχουν από την τηλεόραση της σάχλας
ή βρίσκουν αδιανόητο το να εγκαταστήσουν στο σπίτι τους το γνωστό «μηχανάκι».
Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να ζητήσουν τη διαγραφή τους από τους
τηλεοπτικούς καταλόγους. Το δικό τους άκυρο ή λευκό δεν καταγράφεται.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/11/2010)
0 Responses to "Η αποχή του τηλεθεατή"
Δημοσίευση σχολίου