10:19 μ.μ.
Με το
φανάρι πρέπει να ψάξει κανείς στα δελτία και τις ενημερωτικές εκπομπές για να
βρει όχι μια «καλή», αλλά τουλάχιστον μια μη καταθλιπτική είδηση. Χθες, στην
«Πρώτη γραμμή» (ΣΚΑΪ) προβλήθηκε ένα ρεπορτάζ από ένα φούρνο στην Κυψέλη, όπου
η φραντζόλα πωλείται 50 λεπτά, στο πλαίσιο της γνωστής εκστρατείας της
ομοσπονδίας των αρτοποιών για μείωση της τιμής του ψωμιού. «Ψωμί της
αλληλεγγύης», το βάφτισαν και ασφαλώς είναι παρήγορο το γεγονός ότι η λέξη
«αλληλεγγύη» μπαίνει, έστω και με αυτό τον τρόπο, στο καθημερινό μας λεξιλόγιο.
«Δεν
ρίχνουμε την ποιότητα, μόνο την τιμή», εξηγεί ο φούρναρης. «Χρησιμοποιούμε τα
ίδια άλευρα που χρησιμοποιούσαμε και πριν, από τις ίδιες αλευροβιομηχανίες τα
προμηθευόμαστε».
Στην
πραγματικότητα, δεν φτηναίνει «το ψωμί», αλλά «ένας τύπος ψωμιού». Στην αγορά
βρίσκουμε ψωμιά και ψωμιά, ενώ αυτά που έχουν περισσότερο «ψωμένια» γεύση συχνά
θυμίζουν, ως προς την τιμή τους, παντεσπάνι. Καλό, πάντως, είναι, να ενισχύουμε
τους φούρνους της γειτονιάς μας, να μην ξεχνάμε τον μόχθο των αρτοποιών και των
αρτεργατών.
Ομως
δεν είναι μόνο το «ψωμί της αλληλεγγύης» που παίρνει τη θέση του παλιού «άρτου
διατιμήσεως». Εξω από πολλά καταστήματα, στις συνοικίες και στο Κέντρο,
βλέπουμε πινακίδες που διαφημίζουν τον φραπέ, την τυρόπιτα ή το σουβλάκι της
αλληλεγγύης. Την περασμένη εβδομάδα, μια πρωινή εκπομπή πρόβαλε ένα ρεπορτάζ
από ένα σουβλατζίδικο το οποίο, από τότε που μείωσε τις τιμές, κάνει χρυσές
δουλειές. Ετσι, το χοιρινό σουβλάκι καλαμάκι πωλείται 0,80 ευρώ, ενώ μειώθηκε
ελαφρά η ποσότητα του κρέατος. Οι εικόνες έδειξαν μαθητές Δημοτικού να ψωνίζουν
σουβλάκια απλώνοντας τα χεράκια τους μέσα από τα κάγκελα της αυλής του
σχολείου. Ετσι, η κυριολεξία επιστρέφει, αφού η παραγγελία «ένα σουβλάκι
παιδικό» δεν σημαίνει πια μια πίτα χωρίς κρεμμύδι και τζατζίκι, αλλά ένα μικρό
καλαμάκι για μικρά παιδικά στομάχια.
Πριν
από λίγους μήνες, είχε προβληθεί, ξανά σε μια πρωινή εκπομπή, ένα ρεπορτάζ για
την καθημερινή ζωή στη Δραπετσώνα. Εκεί ο ιδιοκτήτης μιας ψησταριάς είπε το
αμίμητο: «Ερχονται και μου ζητάνε να τους βάλω δύο ευρώ κοκορέτσι. Μα τι να
τους δώσω;» Κι έτσι, δεν θα λέμε πια «τι ’ναι ο κάβουρας και τι ’ναι το ζουμί
του», αλλά «τι ’ναι το κοκορέτσι...» Ισως κάποιοι αναρωτηθούν τι το θέλουν οι
φτωχοί το κοκορέτσι αφού υπάρχει το σούσι, όμως αυτό είναι άλλη και μεγάλη
συζήτηση.
Λοιπόν, το ψωμί
φτηναίνει. «Χορτάσαμε ψωμί με τον Αντρέα», έλεγαν κάποτε πολλοί, όμως κανείς
δεν έχει ακόμα πει «θα ξαναχορτάσουμε ψωμί με τον Γιώργο». Πάντως, δεν φαίνεται
να επιστρέφουμε στη φτώχεια Μεσοπολέμου, όταν ο Πέτρος Κυριακός, ο θρυλικός
«Πετράν», παραπέμποντας στον Ιωάννη Μεταξά, τραγούδησε «το μετάξι, το μετάξι,
το ψωμί θα πάει δεκάξι» (διασώζονται κι άλλες παραλλαγές) και το πλήρωσε ακριβά
– το τραγούδι του, όχι το ψωμί.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 27/5/2010)
0 Responses to "Ψωμί, φραπές και αλληλεγγύη (27-5-10)"
Δημοσίευση σχολίου