1:27 π.μ.
|
|
Εκτός από την τέφρα του ισλανδικού ηφαιστείου και τη σκόνη της Σαχάρας,
γύρω μας αιωρούνται τα μικροσωματίδια της κατάθλιψης.
Ουρές θα σχηματίζονται
στα πεζοδρόμια έξω από τα δημόσια ψυχιατρεία, προέβλεψε ο Λάκης Λαζόπουλος στο
«Αλ Τσαντίρι Νιουζ». Δεν χρειάζεται βαθιά ανάλυση για να καταλάβουμε ότι όταν
ένας καλλιτέχνης, ενώ βρίσκεται σε ένα κατάμεστο στούντιο που σείεται από τα
γέλια, παραδέχεται ότι «δεν γελάμε πια», κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία, στη
ζωή μας. «Σε λίγο οι μόνοι άνθρωποι που θα γελούν θα είναι τα παιδιά και ο
μόνος τρόπος για να γελάσουμε εμείς οι μεγάλοι θα είναι να βλέπουμε το βράδυ
βίντεο με μωρά», συνέχισε ο κ. Λαζόπουλος, για να περάσει στο επόμενο θέμα του
σόου που ήταν ένα βιντεάκι, παρμένο από το Διαδίκτυο, που απεικόνιζε ένα μωράκι
να σκάει στα γέλια, να κουλουριάζεται σαν ελατήριο, έτοιμο να εκραγεί από χαρά.
Η επικαιρότητα δεν μας προσφέρει πολλές αφορμές για να γελάσουμε, το
αντίθετο μάλιστα, όμως έχει δίκιο ο ηθοποιός Κώστας Αρζόγλου, που τον είδαμε
την περασμένη εβδομάδα στην «Ερευνα» του Παύλου Τσίμα (Μega) και είπε ότι η
σάτιρα ανθεί σε δύσκολους καιρούς. Η εκπομπή ασχολήθηκε με τη σάτιρα στις
περιόδους κρίσης, ένα θέμα με μεγάλο ιστορικό αλλά και τωρινό ενδιαφέρον. Η
εκπομπή ήταν υπερβολικά «λαζοπουλο-κεντρική», καθώς ένα μεγάλο μέρος της ήταν
αφιερωμένο στην πορεία του κ. Λαζόπουλου, που ασφαλώς είναι σήμερα ο πιο
δημοφιλής σατιρικός καλλιτέχνης (και όχι μόνο), όμως τα τελευταία χρόνια στη
σάτιρα έχουν συνεισφέρει και άλλοι, με διαφορετικό τρόπο και ύφος, όπως ο
Γιώργος Μητσικώστας, ο Τζίμης Πανούσης και ο ανεπανάληπτος (και προφητικός)
Χάρρυ Κλυνν – για να μην αναφερθούμε σε ιδιοφυΐες του περασμένου αιώνα όπως
ήταν ο Ψαθάς, ο Μποστ, ο Τσιφόρος, ο Σακελλάριος και πολλοί άλλοι σύγχρονοί
τους που το έργο τους αποτυπώνει με μοναδική δροσιά και χάρη τη μεταπολεμική
Ελλάδα.
Την αδυναμία αυτή κάλυψαν οι εκτεταμένες αναφορές στο «Ελεύθερο
Θέατρο», αλλά και οι απόψεις του Ανδρέα Πετρουλάκη, του σκιτσογράφου της «Κ»,
που μίλησε για τη διαφορά «ανάμεσα στο χιούμορ και στον κυνισμό», τόνισε ότι «η
σάτιρα πρέπει να είναι πάντα με το μέρος των αδυνάτων» και μας υπενθύμισε ότι
«δεν συμμετείχαν όλοι στο πάρτι...»
Ο Αντώνης Κανάκης του «Ράδιο Αρβύλα» υποστήριξε ότι υπήρξε ένα «πάρτι
ασυδοσίας και από τις δύο μεριές» και ότι οι σημερινές συζητήσεις για την κρίση
θυμίζουν μια παρέα φίλων που κάθονται σε ένα σαλόνι, με ακριβά κινητά και τα
κλειδιά της Πόρσε στο χέρι, και συζητούν για τη φτώχεια πίνοντας Courvoisier.
Ομως, αυτό το παράδειγμα μάλλον δεν εικονογραφεί τους οικονομικά «αδύνατους»,
ούτε καν τον μέσο όρο της ελληνικής κοινωνίας.
Η
σάτιρα, όπως και η μη υπεροπτική ειρωνεία, απελευθερώνει, ενώ η τηλεόραση και
το Ιντερνετ είναι σήμερα προνομιακά πεδία για να αναπτυχθεί αυτή η μορφή
τέχνης, η τόσο αναγκαία και πολύτιμη στους ζόρικους καιρούς.
0 Responses to "Δύσκολοι καιροί και σάτιρα (13-5-10)"
Δημοσίευση σχολίου