Κάποιοι θα επιθυμούσαν η 5η Μαΐου του 2010 να μείνει στην ιστορία όχι σαν μέρα λαϊκής περηφάνιας, αλλά σαν μέρα ντροπής αφού τη σημάδεψε ο μαρτυρικός θάνατος των τριών τραπεζοϋπαλλήλων.

Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι μεγάλες διαδηλώσεις των τελευταίων τριάντα χρόνων. Η πορεία της Τετάρτης ήταν μία από αυτές όμως κάποιοι επιθυμούν η 5η Μαΐου του 2010 να μείνει στην ιστορία όχι σαν μέρα λαϊκής περηφάνιας, ύστερα μάλιστα από μια παρατεταμένη περιόδο παθητικότητας και αμηχανίας, αλλά σαν μέρα ντροπής αφού τη σημάδεψε ο μαρτυριών θάνατος των τριών τραπεζοϋπαλλήλων. Κάποιοι θέλουν να φορτώσουν αυτή την ντροπή όχι μόνο στους φυσικούς αυτουργούς, αλλά και στην τάχα «ανεύθυνη» αριστερά, αποσιωπώντας ένα ολόκληρο πλέγμα καταστάσεων που εξαναγκάζει τους μισθωτούς να εργάζονται σε μέρα γενικής απεργίας και μάλιστα κλειδαμπαρωμένοι, χωρίς οδό διαφυγής, στην πιο διακεκαυμένη ζώνη της Αθήνας.

    Συνήθως τα θύματα των επεισοδίων διαχωρίζονται σε διαδηλωτές και σε αστυνομικούς, μόνο που αυτοί οι τρεις νέοι άνθρωποι δεν ανήκαν ούτε στο ένα ούτε στο άλλο στρατόπεδο, αλλά στην εκτεταμένη γκρίζα ζώνη εκείνων που κοιτάζουν τη δουλειά τους. Πολλοί δεν συμμετείχαν στην απεργία όχι επειδή συμφωνούν με τα μέτρα και καλωσορίζουν το ΔΝΤ, αλλά για να μη χάσουν όχι απλώς «ένα» μεροκάματο, αλλά την ίδια τη δουλειά τους. Είναι πολύ δύσκολο να απεργήσει ο υπάλληλος μιας πολυεθνικής εταιρείας ή κι ενός μικρού συνοικιακού καταστήματος, όπου συχνά ο φόβος είναι εσωτερικευμένος, ροκανίζει τα σωθικά και χωρίς την άμεση εργοδοτική τρομοκρατία.

      Εκείνοι που δεν είπαν το «όχι» την Τετάρτη θα το πουν αύριο ή μεθαύριο. Όπως και πολλοί που το είπαν, ίσως να μην το ξαναπούν στο κοντινό μέλλον. Η γκρίζα ζώνη είναι ρευστή, δεν έχει σταθερά όρια. Πολλοί θα λυγίσουν, άλλοι θα σηκωθούν για πρώτη φορά.

     Δεν είναι δύσκολο να σκεφτούμε το ποιος κερδίζει, προσωρινά, από αυτή την τραγωδία, το ποιος φαίνεται να νομιμοποιείται ηθικά για περισσότερη καταστολή, για περισσότερη τεχνητή συναίνεση στα μέτρα, για περισσότερη υποταγή. Όπως δεν είναι δύσκολο και να φανταστούμε το ποιος έχει περισσότερους λόγους να θρηνεί για τον άδικο χαμό τριών νέων ανθρώπων και ας μη διαφημίζει το πένθος του με πρωτοσέλιδα, κροκοδείλια τηλεοπτικά δάκρυα και με απειλές και κατάρες για τους φονιάδες.

(ΠΡΙΝ, "Τέλος της αγοράς"

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Κινήματα/Κινητοποιήσεις, Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit