Ασφαλώς, ο Γιώργος Θαλάσσης είναι πιο συμπαθητικός από τον Ντόναλντ Ντακ. Παγωμένος σε μια φέτα της Ιστορίας, εξουδετερώνει τα σκοτεινά σχέδια του Άξονα, σώζοντας ξανά και ξανά την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Ο Μικρός Ήρωας, γέννημα της σκληρής μετεμφυλιακής εποχής, μας γοήτευε, εμάς τα παιδιά που δεν γνωρίσαμε τον πόλεμο, κολακεύοντάς μας με την ψευδαίσθηση ότι βρισκόμαστε στο στρατόπεδο των νικητών. Και δεν μας γοήτευε τόσο το πατριωτικός του μήνυμα, όσο οι απίθανες περιπέτειές του και η πινακοθήκη των σατανικών κατασκόπων του. Ταυτόχρονα, αποτέλεσε μια πετυχημένη εφαρμογή της εθνικής συμφιλίωσης προτού ο όρος περάσει στο πολιτικό λεξιλόγιο. Στον κόσμο του Μικρού Ήρωα, οι Έλληνες της κατοχής ήταν δυο λογιών: οι πατριώτες κα οι προδότες. Και ο Γιώργος Θαλάσσης δεν ήταν κάποιος κατσαπλιάς που έκανε του κεφαλιού του, όπως ο Τσακιτζής, ο εφές του Αϊδινίου, αλλά πειθήνιος συνεργάτης των συμμαχικών δυνάμεων.