Μια νέα εποχή πολιτικοποίησης χαράζει στην τηλεόραση.
Αυτό το φαινόμενο δεν εκφράζεται με τον πολλαπλασιασμό των πολιτικών εκπομπών,
αλλά με τη νέα πολιτική σάλτσα με την οποία περιλούζονται οι ψυχαγωγικές
εκπομπές ή και οι διαφημίσεις.
Π. χ., σε μια διαφήμιση εμφανίζεται μια
γιγαντοαφίσα που απεικονίζει την Αγκελα Μέρκελ πάνω στην οποία ένα συνεργείο
κολλάει νέες αφίσες για ένα μοντέλο αυτοκινήτου που πωλείται σε χαμηλή τιμή.
Την Τετάρτη, στη σειρά «Η πολυκατοικία» (Mega), τρεις
ένοπλοι κουκουλοφόροι, μέλη της επαναστατικής οργάνωσης Αχ Βαχ (ή κάπως έτσι),
καταλαμβάνουν το κτίριο και κρατούν ομήρους τους ενοίκους. Οι τρομοκράτες είναι
πεινασμένοι, όχι όμως για αίμα, αλλά για σουτζουκάκια και τρώνε λαίμαργα
γεμίζοντας ψίχουλα τις κουκούλες τους. Τα αιτήματά τους είναι κοινωνικά και
οικολογικά, όμως τελικά φανερώνεται ότι οι τύποι ήταν κομάντος του γλυκού νερού
αφού τα όπλα τους δεν έριχναν σφαίρες αλλά μπογιά.
Το ίδιο βράδυ, στο «Ζαμανφού» της Αννίτας Πάνια
(Alter) παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη το επαναστατικό άσμα «Δεν πάμε καλά»,
που το ερμηνεύει ο κύριος Κόναν ο Βάρβαρος. Τους στίχους έχει υπαγορεύσει στον
αοιδό ένας... τρομοκράτης, που όμως δεν επιδιώκει την αναταραχή, αλλά την
κοινωνική συμφιλίωση: «Γονατιστός την Παναγιά παρακαλώ/ τον κόσμο να
ευσπλαχνιστεί/ και μεταξύ τσαντιριών και παλατιών/ η σύγκρουση ν’ αποφευχθεί»,
αλλά και «από το Διεθνές το Νομισματικό/ η χώρα σύντομα να βγει».
Ζοφερή είναι η εκτίμηση του ποιητή για την ελληνική
οικονομία, όμως σε αντίθεση με άλλους που απλώς διαμαρτύρονται, εδώ υπάρχει
πρόταση, υπάρχει ένα σχέδιο ανασυγκρότησης: «Δεν πάμε καλά, καθόλου καλά/ πιο
χάλια δεν γίνεται, πιο κάτω δεν πάει. / Μα θ’ αντεπεξέλθουμε, θ’
ανασυγκροτηθούμε/ σαν κράτος θ’ ανακάμψουμε, θα επαναπροσδιοριστούμε/ ας μην κωλυσιεργούμε».
Ως προς τον ήχο (ας μη μιλήσουμε για μουσική) το «Δεν
πάμε καλά» είναι κάτι μεταξύ νεοδημοτικού και σκυλοτράγουδου. Κι ενώ ο Κόναν
τραγουδάει παραπονιάρικα, στην πίστα χοροπηδάει ένα αλυσοδεμένο άτομο με
αποκριάτικη στολή αρκούδας (ο «Λαός»), ενώ το ντέφι (το «Χρήμα») βαράει ένας
αρκουδιάρης με μια ταμπέλα που γράφει «Εξουσία».
Σαρωτικό ήταν το κύμα της πολιτικοποίησης
τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν οι λέξεις «εθνική ανεξαρτησία» είχαν
ακόμα κάποιο νόημα, όταν οι αυταπάτες, οι μεγαλοστομίες και οι ατομικές
φιλοδοξίες συνυπήρχαν με τους αγώνες για ουσιαστική δημοκρατία και με την
αναζήτηση μιας απελευθερωτικής προοπτικής. Σήμερα που κηρύσσεται το τέλος του
μεταπολιτευτικού μοντέλου (στο οποίο συνήθως φορτώνονται μόνο τα κακά), εμφανίζεται
ένα ρεύμα που επιχειρεί να μετατρέψει τη νέα πολιτικοποίηση σε καρικατούρα...
και όχι μόνο στην τηλεόραση, και όχι μόνο στις ψυχαγωγικές εκπομπές.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)
0 Responses to "Μια τηλεοπτική καρικατούρα πολιτικοποίησης (15-5-2010)"
Δημοσίευση σχολίου