1:01 μ.μ.
Φέτος ο αριθμός των ελληνικών σειρών έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με τις περυσινές και η αιτία δεν είναι άλλη από την οικονομική κρίση που οδηγεί σε περικοπές.
Αυτή τη σεζόν δεν προβάλλεται καμία ελληνική σειρά εποχής, καμία σειρά που θα τη χαρακτηρίζαμε «φιλόδοξη», τουλάχιστον ως προς τις προθέσεις, όπως συνέβαινε πέρυσι με τα «Ματωμένα χώματα», το «Εχω ένα μυστικό» (και οι δύο στον Alpha) ή τον «Κώστα Καρυωτάκη» (ΕΤ1). Χαμήλωσε ο πήχυς, χαμήλωσαν οι τόνοι, χαμήλωσαν τα «μπάτζετ», ενώ οι προσδοκίες μας έχουν χαμηλώσει προ πολλού.
Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετρούνται οι φετινές δραματικές σειρές. Οι κωμωδίες έχουν το ψωμί, αν και συχνά πολλοί λένε «α, δεν γυρίζονται σήμερα κωμικές σειρές σαν τους “Απαράδεκτους” ή τις “Τρεις χάριτες”», περίπου σαν να λέμε «δεν γράφονται τέτοια τραγούδια όπως τα παλιά» ή «δεν βγαίνουν τέτοιοι πολιτικοί», εννοώντας τους παλιούς. Ωστόσο, μια τέτοια στάση είναι μάλλον ισοπεδωτική, αφού οι περισσότερες από τις νέες ελληνικές σειρές είναι πολύ πιο προσεγμένες και ακριβές, δεν είναι γυρισμένες στο πόδι. To τηλεοπτικό κοινό, οι απαιτήσεις και οι εμπειρίες του έχουν αλλάξει, όπως έχει αλλάξει και η εποχή.
Σπάνια, πολύ σπάνια, οι ατάκες μιας κωμικής σειράς αναπαράγονται την επόμενη ημέρα, γίνονται λαϊκές παροιμιώδεις φράσεις όπως έχει συμβεί με πάμπολλες παλιές ελληνικές ταινίες ή και πιο πρόσφατα, π. χ. με τον «Ακάλυπτο» (ο Αντώνης Καφετζόπουλος), στο «Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή» του ΑΝΤ1 ή με το «Είσαι το ταίρι μου» (Μega). Πιο πολύ συζητούνται στις παρέες οι σατιρικές εκπομπές («Αλ Τσαντίρι Νιουζ», «Ελληνοφρένεια», «Ράδιο αρβύλα») παρά οι κωμικές σειρές, τόσο οι νέες όσο και αυτές που συνεχίζονται από πέρυσι.
Σχεδόν όλες οι ελληνικές κωμικές σειρές σημειώνουν πολύ υψηλή έως ικανοποιητική τηλεθέαση, όμως αυτό δεν οφείλεται πάντα στην έλξη που ασκούν αυτά τα προϊόντα, όσο στο γεγονός ότι πολλοί θέλουν κάτι να βλέπουν για να περνάει η ώρα, κάτι που ακόμη κι αν δεν τους τέρπει, τουλάχιστον δεν θα τους προσβάλει.
Εντύπωση μου προκαλεί μια φράση ή μάλλον μια λέξη (το επίρρημα «άμεσα») από μια συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα σε μια εφημερίδα ένας δημοφιλής και ταλαντούχος ηθοποιός για την κωμική σειρά στην οποία πρωταγωνιστεί φέτος: «Ελπίζουμε να πάει καλά και να μη διακοπεί άμεσα».
Πώς να δημιουργήσει κανείς ελεύθερα όταν, πριν ακόμα κάνει πρεμιέρα μια νέα σειρά, σκέφτεται το ενδεχόμενο της «άμεσης» διακοπής της; Αναγκαστικά, θα προσπαθήσει να κολακεύσει, να παρασύρει τις ηλικίες που αποτελούν τον βασικό κορμό των τηλεθεατών του πράιμ τάιμ, δηλαδή τα παιδιά του δημοτικού σχολείου. Με χοντροκομμένα καλαμπούρια, με αφελείς καταστάσεις, με γκριμάτσες και τσιρίδια, με χαρακτήρες καρικατούρες.
Λένε πως το καλό παιδικό θέατρο αρέσει και στους μεγάλους, όμως στην τηλεόραση, με λιγοστές εξαιρέσεις, μικροί και μεγάλοι αναγκαστικά βλέπουν κακό θέατρο.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Aπόψε πρέπει να γελάσουμε (5-11-09)"
Δημοσίευση σχολίου