12:17 π.μ.
10 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου
Πολύ ενδιαφέρον ήταν το αφιέρωμα της «Ερευνας» του Παύλου Τσίμα (Mega) στην 20ή επέτειο από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η εκπομπή δεν προσπάθησε απλώς να περιγράψει ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός, αλλά να το ερμηνεύσει και με βάση τη στερνή μας γνώση, δηλαδή τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις μετά το 1989. Και η στερνή γνώση συχνά είναι πικρή, σκεφτόμαστε όταν ακούμε κάποιους από εκείνους που είχαν πρωτοστατήσει για την κατάργηση του Τείχους και σήμερα ζητούν περισσότερη δημοκρατία και ουσιαστική συμμετοχή. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μετανιώνουν για ό,τι έκαναν, δεν ονειρεύονται την επιστροφή στο σοσιαλιστικό παρελθόν, όμως μιλούν για τις νέες ανισότητες και για τα τείχη που υψώνονται μες στα μυαλά των ανθρώπων.
Το «Τι απέγιναν τα όνειρά μας» του Paul Jenkins στο «Doc on Air» (ΕΤ1, σε επιμέλεια και πρόλογο του Λεωνίδα Αντωνόπουλου) είναι ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ στο οποίο πρωταγωνιστούν απλοί (δηλαδή μη διάσημοι) άνθρωποι που ζουν στο πρώην σοσιαλιστικό μπλοκ και σήμερα αναζητούν νόημα, καριέρα ή απλώς μια αξιοπρεπή εργασία – και τα αναζητούν σε διαφορετικούς τόπους και με διαφορετικούς τρόπους.
Πιονέροι της σοσιαλιστικής περιόδου στην Ουγγαρία επισκέπτονται σήμερα, μεσόκοποι πια, με κοιλίτσες και φαλάκρες, την κατασκήνωση όπου πήγαιναν παιδιά. Φορούν κοντά παντελονάκια, κόκκινα μαντιλάκια στο λαιμό και θυμίζουν τις φωτογραφίες από παλιά επιθεωρησιακά νούμερα με τη Ρένα Ντορ και τον Τάκη Μηλιάδη ντυμένους μαθητές. Μπαίνουν στο παλιό «τρένο των παιδιών», τραγουδούν πατριωτικά και επαναστατικά τραγουδάκια και νοσταλγούν όχι μόνο τα νιάτα τους αλλά και τις παλιές τους αυταπάτες. Ενα θέαμα κωμικό και θλιβερό συνάμα.
Μακρύ το οδοιπορικό, πολλά τα πρόσωπα που μιλούν στην κάμερα, πολλές οι καταστάσεις που απεικονίζονται: εθνικιστικές εξάρσεις (έφιπποι τοξότες αλλά και ρατσιστές ακροδεξιοί μηχανόβιοι στην Ουγγαρία), παρηγοριά στη μάνα γη (ένας πρώην κομμουνιστής και νυν οινοποιός στη Βουλγαρία) ή στον Θεό, ένας ορθόδοξος μοναχός με τολμηρό πολιτικό λόγο (επίσης πρώην κομμουνιστής), μια κακοπληρωμένη αλλά αφοσιωμένη Βουλγάρα δασκάλα, ένας νεαρός Βούλγαρος ντιτζέι που κερδίζει τριπλάσια χρήματα απ’ ό,τι μια δασκάλα και είναι σίγουρος ότι σε λίγα χρόνια θα έχει τη δική του επιχείρηση. «Το παν είναι η πρωτότυπη ιδέα», λέει, «και οι χρηματοδότες βρίσκονται»...
Βαθιά πολιτικό το θέμα, αλλά καλλιτεχνική η προσέγγιση, ενώ πολύ εκφραστικό είναι το ανθρωπογενές τοπίο, όπως ένας χορταριασμένος θερινός κινηματογράφος σε μια εγκαταλελειμμένη κατασκήνωση ή ένα ρημαγμένο μοναστήρι κάπου στη Βουλγαρία.
Το ντοκιμαντέρ αυτό, το πρώτο μιας τριλογίας για το ίδιο θέμα, απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη ευαισθησία και περιέργεια για τα όσα συμβαίνουν στον σύγχρονο κόσμο και είναι κρίμα που προβλήθηκε σε τόσο προχωρημένη ώρα (τη Δευτέρα, μετά τα μεσάνυχτα).
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Η εβδομάδα του Τείχους (13-11-09)"
Δημοσίευση σχολίου